Beeld: Canva
Alsof familiefeestjes nog niet genoeg druk geven, doet nu ook de Franse overheid een duit in het zakje. Vanaf komende zomer ontvangen alle 29-jarigen een brief met de vraag of ze al hebben nagedacht over hun kinderwens.
Alle 29-jarigen in Frankrijk krijgen vanaf komende zomer een brief met de vraag om eens na te denken over hun toekomstplannen als het gaat om kinderen krijgen.
Frankrijk maakt zich zorgen over het dalende geboortecijfer. Net als in veel andere Europese landen worden er steeds minder baby’s geboren. En dat heeft op de lange termijn gevolgen: minder werkenden, meer vergrijzing en dus druk op de economie en zorg. Met deze brief hoopt de Franse overheid mensen op tijd bewust te maken van hun opties en hopelijk het geboortecijfer te verhogen.
De brief is volgens Stéphanie Rist, de Franse minister van Volksgezondheid, vooral bedoeld als reminder: “Het is niet de taak van de politiek om te bepalen of mensen kinderen moeten krijgen en op welke leeftijd.”
Doel: informeren en aan het denken zetten. Wil je kinderen? Misschien ooit? Of juist helemaal niet? En als je ze wel wil: weet je eigenlijk hoe het zit met vruchtbaarheid, leeftijd en medische mogelijkheden? Ook krijgen de ontvangers informatie over hoe vruchtbaarheid verandert met de jaren, medische checks die zij kunnen doen en mogelijkheden rondom ouderschap (zoals hulp en ondersteuning).
De meningen in Frankrijk zijn verdeeld. Sommigen vinden het een privé situatie en willen dat de overheid daar niks over te zeggen heeft. Anderen vinden het juist fijn dat het onderwerp bespreekbaar wordt gemaakt, zonder taboe of druk.
Het Franse ministerie van Volksgezondheid wil het niet alleen bij een brief laten. Zo moet het invriezen van eicellen voor meer vrouwen haalbaar en betaalbaar worden. Ook wil de overheid extra investeren in betere zorg rondom zwangerschap en bevalling, om moeder- en kindersterfte verder terug te dringen.
Benieuwd naar de gemiddelde leeftijd waarop Nederlandse vrouwen kinderen krijgen? Je leest het hier.
Bron: RTL nieuws
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
