Bron: Instagram
Ooit was Fockeline Ouwerkerk (43) het type dat geen feestje oversloeg, altijd ‘ja’ zei tegen spontane plannen en zonder twijfel haar backpack inpakte voor een verre reis. Maar sinds ze moeder is van Joe en Vicky, heeft dat zorgeloze ‘we zien wel’-gevoel plaatsgemaakt voor iets totaal anders: haar moederinstinct.
In een interview met Libelle vertelt de actrice dat ze zichzelf altijd had voorgesteld als die relaxte moeder die haar kinderen moeiteloos meesleepte op wereldreizen. Een baby in een draagzak door Azië? Geen probleem. Maar toen haar eerste kind er eenmaal was, bleek de werkelijkheid toch net iets anders. “Ik dacht altijd dat onze levensstijl niet zou veranderen, dat we lange reizen zouden blijven maken met de kinderen. Dat durf ik niet, ook al zijn de kinderen juist sterk en veerkrachtig.”
Na de geboorte van haar zoon voelde ze zich eerst onoverwinnelijk. “Ik voelde me supersterk en was trots op mijn lijf. Joe was zo lief.” Maar toen sloeg het besef in als een bom: haar kindje was totaal afhankelijk van haar. “Opeens zag ik zijn hulpeloosheid en moest ik hard huilen.” Waar ze eerst geen uitnodiging afsloeg, is dat nu dus wel anders. “Nu denk ik: ik mag niet doodgaan.”
Behalve dat ze voorzichtiger is geworden, is er nog iets veranderd: haar perfectie-drang is zo goed als verdwenen. Waar ze vroeger een ijzeren planning had en alles onder controle wilde houden, heeft het moederschap dat compleet van tafel geveegd. “Met twee jonge kinderen kun je niet anders”, legt ze uit. “Ik hou van plannen, maar ben tegenwoordig al blij als ik één taak gedaan krijg.”
Kortom, het moederschap heeft Fockeline op z’n zachtst gezegd veranderd. Haar wilde, zorgeloze kant heeft plaatsgemaakt voor een oermoeder die haar kroost koste wat kost wil beschermen. En die motor? Die komt er voorlopig echt niet in.
Ook koningin Máxima sprak laatst over de tijd dat ze voor het eerst moeder werd. Want mocht je denken dat ze alles onder controle had, dan heb je het mis. Je leest het hier.
Bron: RTL Nieuws, Libelle
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
