Kregen we eerder nog het fijne nieuws dat het systeem – zoals we het nu kennen – in 2025 op de schop gaat. Maakt het kabinet bekend dat de kinderopvang toch pas in 2027 gratis wordt. Dat is twee jaar later dan beloofd. De oppositie is het er niet mee eens en geeft zware kritiek op het uitstel.
Lees verder onder de advertentie
“Ook ik baal enorm dat gratis kinderopvang in 2025 niet lukt. Had ik het graag anders gezien? Absoluut”, zegt Fonda Sahla van D66. “Maar we moeten ook wel realistisch zijn”, legt Jacqueline van den Hil van de VVD uit. “Als we weten dat er wachtlijsten zijn, dat er tekorten zijn aan plaatsen, dan ben ik er meer voor dat we het op een goede manier doen dan dat we het overhaast doen.” Fonda vult aan: “Deze vertraging is daarom helaas noodzakelijk en onvermijdelijk.”
Lees verder onder de advertentie
Volstrekt onvoldoende
Barbara Kathman van de PvdA vraagt zich hardop af op welke manier D66 zich in ’t ootje heeft laten nemen? “Het eerlijke verhaal is dat er de afgelopen jaren volstrekt onvoldoende gedaan is om dit probleem te voorkomen. Wat kan dit kabinet eigenlijk wel?”, reageert Peter Kwint van de SP.
Karien van Gennip, minister van Sociale Zaken begrijpt dat het voor heel mensen moeilijk is, maar zegt: “Ik had het mezelf niet vergeten als we over twee of drie jaar hadden aangekeken en met een stelsel waren geconfronteerd dat niet werkte, dat vastliep met nog langere wachtlijsten. Dat hadden we elkaar niet mogen aandoen.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]