Beeld: Kee en Kee
Joshua Nolet en zijn Caroline zijn onlangs trotse ouders geworden van dochter Jones. Caroline deelt op haar socials het eerste deel van haar bevallingsverhaal.
Caroline schrijft: “Toen ik 35 weken zwanger was, hadden mijn lief en ik een romantisch weekendje Antwerpen gepland – zonder kinderen. Maar kleine Jones had andere plannen. Na een ochtend op het voetbalveld sloegen de voorweeën in. Voor ik het wist lag ik met 4 cm ontsluiting in het ziekenhuis. Daar ging ons weekendje! Gelukkig zette de bevalling niet door, en na een koninklijk ontbijt van boterhammen met pindakaas mochten we naar huis. De boodschap: het zou niet lang meer duren…”
De dagen en weken kruipen daarna voorbij. “Waar ik eerst dacht dat elke beweging het begin was, leerde ik deze onverwachte tijd te koesteren. Een extra cadeautje: tijd om bij onze twee andere kinderen stil te staan en bewust te genieten van het wonder dat we nog een kindje mochten krijgen. Dit zou immers onze laatste baby zijn. Ik genoot van mijn buik, de schopjes, de kleine hikjes en lange nachten.”
Caroline vervolgt: “Mijn wens om thuis te bevallen had ik losgelaten na ons ziekenhuisbezoek. Als we de 37 weken maar haalden, dacht ik. Maar de tijd verstreek: 37, 38 weken… en mijn wens begon terug te komen. Na twee medische bevallingen voelde dat als een droom: thuis, intiem, samen in alle rust…”
Mijn wens om thuis te bevallen had ik losgelaten na ons ziekenhuisbezoek. Als we de 37 weken maar halen, dacht ik
Caroline
Met bijna 39 weken is Caroline bij haar ouders met de kinderen. Joshua lag thuis op bed met hoge koorts. “Om 18:00 liep ik de trap af bij mijn ouders en voelde het druppelen. Zou dit het zijn? Gebroken water? En mijn buik die regelmatig samentrok. Ik keek mijn moeder aan, die geruststellend terugkeek. We hadden dit bijna acht jaar geleden ook samen meegemaakt, in dit huis, in andere omstandigheden, toen Sam plots geboren zou worden. Nu liepen mijn kinderen om ons heen, en voelde ik hoe de liefde voor dit kindje ons verbond.”
Het is op dat moment spannend. Caroline belt Joshua, maar hij neemt niet op. “Paniek! Na drie keer bellen hoorde ik zijn slaperige stem aan de andere kant opnemen. ‘It’s game time, baby.’ Ik instrueerde hem snel: ‘Neem paracetamol, spring onder de douche, en kom hierheen. Dan maken we samen een plan.’ We got this. Ondertussen speelde mijn vader op de vleugel, danste ik met de kinderen door de kamer en ademde de eerste weeën weg. Een mooier begin had ik me niet kunnen wensen…” schrijft de kersverse moeder bij een liefdevolle video van kinderen die door de kamer dansen, terwijl opa speelt.
Zie hier de mooie beelden:
Een bakfiets aanschaffen is één ding. Er vervolgens ook nog mee op vakantie gaan met twee jonge kinderen vraagt om een flinke dosis vertrouwen. Frederique deed het. En kwam verrassend enthousiast terug.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Naomi.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Nena Kreber woont met haar vrouw Shary-An, hun dochters Billie (4) en Claes (2) en hond Freek in Scheveningen. Nena werkt als managers van Shary-An en geeft met haar columns een kijkje in het ouderschap.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
