Beeld: Canva
Afgelopen week werd er een opvallende zaak behandeld in de rechtbank van Breda: een Brabants echtpaar wordt verdacht van mensensmokkel. Ze kochten voor 390 euro een baby in de Filipijnen.
Een 61-jarige vrouw uit Lage Zwaluwe belde haar man in april 2015 met een opmerkelijke boodschap: “Ik heb een meisje geadopteerd.” Niet via officiële instanties, maar via haar zussen op de Filipijnen, haar geboorteland. Zij kenden naar eigen zeggen een vrouw die elk jaar een kind kreeg en die baby’s opgaf voor adoptie, is te lezen in een artikel van het AD.
De kosten? Slechts 25.000 Filipijnse peso, omgerekend zo’n 390 euro. Voor 78 euro extra werd er een valse geboorteakte geregeld, waarop het Brabantse echtpaar als biologische ouders werd vermeld.
Na een aantal maanden reisde de man naar de Filipijnen. De vrouw was daar al een paar maanden met het kind. De inmiddels 82-jarige man besloot om het kindje mee naar Nederland te nemen. Dat gebeurde met het vervalste document. In Nederland werd het kind met die papieren ingeschreven bij de gemeente.
Tijdens de rechtszaak in Breda geeft de man toe dat hij wist dat het niet volgens de regels ging. Toch vond hij dat hij het juiste deed. “Ik zag waar het kindje woonde: een huisje van drie bij drie meter, zonder slaapkamer, zonder douche, veel vuiligheid, en een drukke weg vlak ervoor. Ik vond dat geen plek voor een baby.” Hij zag het als zijn plicht om haar een betere toekomst te bieden.
Zijn vrouw verklaart: “In onze cultuur zoeken we altijd naar een oplossing. Ik wilde het kind goed opvoeden. We zouden gelukkig worden met haar.” Hij beweert bovendien dat hij niets wist van de plannen van zijn vrouw en dat zij dit buiten hem om heeft geregeld. Wel wist hij dat ze een kinderwens had, maar “we waren daar te oud voor.”
Aan het sprookje komt snel een einde. Bij een bezoek aan het consultatiebureau laat de man weten dat hij niet de biologische vader is en dat de adoptie “niet officieel” is verlopen. Het consultatiebureau slaat alarm en schakelt Veilig Thuis in. Al snel volgen de Raad voor de Kinderbescherming en Jeugdzorg. Na juridische procedures wordt het meisje uit huis geplaatst. Ze groeit uiteindelijk op bij een ander echtpaar, dat haar officieel adopteert.
Die adoptieouders waren bij de rechtszaak aanwezig en vertelden hoe zwaar hun dochter het heeft gehad. “Jarenlang vroeg ze: ‘Mama, was ik een slechte baby?’ Alsof het haar eigen schuld was dat ze is weggehaald”, vertelde de adoptiemoeder geëmotioneerd. Namens het kind eisen zij een schadevergoeding van 5000 euro.
Het Openbaar Ministerie neemt de zaak hoog op. De officier van justitie eist 18 maanden onvoorwaardelijke celstraf tegen beide verdachten. Volgens haar zijn de fundamentele rechten van het kind ernstig geschonden. “Dit gaat om mensensmokkel, niet om goede bedoelingen.”
De advocaten van het stel zien dat anders. Zij betogen dat hun cliënten uit liefde en zorg hebben gehandeld. Dat het geen geldkwestie was, maar een poging om een kind een beter leven te geven. “Mijn cliënt handelde niet voor eigen gewin, maar dacht het juiste te doen”, aldus de advocaat van de man. Hij vindt de strafeis buitensporig. De rechtbank doet uitspraak op 25 juni.
Bron: AD.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
Grenzen stellen aan je kind is niet altijd gezellig. Zeker niet als je na een lange dag geen zin hebt in een discussie over nóg een filmpje, een snoepje voor het eten of die kamer die echt opgeruimd moet worden. Toch kan consequent zijn belangrijker zijn dan je denkt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
