Beeld: Instagram @ellemiekevermolen
Sommige dagen voelen zwaarder dan andere. Voor Ellemieke Vermolen (49) is dit zo’n dag. Negen jaar geleden werd haar zoon Josha stilgeboren, een verlies dat haar leven voorgoed veranderde.
Op Instagram staat ze stil bij zijn geboortedag. Bij haar bericht deelt ze foto’s van de uitvaart. Op een van de beelden legt ze haar hoofd op de kist van haar zoon. Een foto die binnenkomt. ‘Deze foto zegt meer dan duizend woorden. Ik wilde je niet loslaten’, schrijft ze.
De rit naar het afscheid van Josha draagt ze, zoals ze zelf zegt, ‘voor altijd in haar hart gegrift’. De geboortedag van Josha blijft ieder jaar beladen. ‘Vandaag zou je negen jaar zijn geworden’, schrijft Ellemieke.
Ze vertelt dat haar zoon elke dag in haar gedachten is. Dat ze zich vaak afvraagt hoe hij eruit zou hebben gezien. Hoe hij zou lachen. Hoe hij zou zijn geweest. ‘Kon ik je nog maar één keer vasthouden’. Woorden die elke ouder die een kind moest missen, diep zal herkennen.
Volgens Ellemieke voert deze dag haar gedachten steeds terug naar het moment waarop ze hem moest verliezen. ‘Alles komt terug. Alles wordt opnieuw beleefd.’ Ze spreekt over ‘ondraaglijke pijn’ en noemt het ‘een gemis dat geen woorden kent.’ En dat is misschien nog wel het meest treffende aan rouw om een kind: het stopt niet. Het verandert, het verzacht soms, maar het blijft.
De tekst gaat verder onder de Instagrampost.
Toch kiest Ellemieke er bewust voor om de verjaardag van Josha elk jaar te markeren. Niet alleen vanuit verdriet, maar ook vanuit liefde. ‘Niet alleen om jou te herdenken, maar ook als symbool voor het leven.’ Door wat zij heeft meegemaakt, beseft ze als geen ander ‘hoe kwetsbaar en kostbaar’ het leven is.
Ze sluit haar bericht af met woorden die recht uit haar moederhart komen: ‘Gefeliciteerd, lieve Josha. Voor altijd onze beschermengel. Voor altijd in ons hart.’ Sommige kinderen blijven misschien niet op aarde, maar wél voor altijd in het hart van hun ouders 🤍
Maandenlang leefde Joëlle toe naar de positieve test, maar eenmaal zwanger kon ze er niet van genieten. Haar intuïtie riep van alle kanten: hier klopt iets niet. Iedereen deed het af als hormonen en normale overbezorgdheid van een toekomstige moeder. Joëlle wist wel beter. Helaas kreeg ze gelijk. Je leest het verhaal hier.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Wil je nog een kind, krijg je er twee. Of drie. “En dan was mijn man ook nog veel in het buitenland.”
