Tepels, navel, oren, neus en lippen. Begin je eenmaal aan piercings, dan is er geen houden meer aan.
Iris van der Heijden (29) heeft een relatie met Kevin (30) en is moeder van Damian (9). “De man die mijn allereerste navelpiercing zette, waarschuwde me nog: het blijft er nooit bij één. Dat zal wel, dacht ik nog, maar hij kreeg gelijk. Het is hartstikke verslavend. Inmiddels heb ik negen piercings: twee in mijn lippen, twee in mijn tepels, twee in mijn navel en eentje in mijn tong. En dan heb ik ook nog twee tunnels, van die speciale oorbellen die je oorlellen oprekken. Mijn vriend is al net zo erg en laat binnenkort zijn tweede lippiercing zetten.
Als kind was ik al gefascineerd door piercings. Op mijn twaalfde liep ik rond met een nep belletje in mijn lip. Mijn ouders vonden dat ding vreselijk – en dat terwijl mijn vader zelf onder de tatoeages zit. Maar ze vonden dat ik mijn gezicht ‘schoon’ moest houden. Natuurlijk kijken mensen me na. En op het schoolplein praten ouders minder snel met mij. Ha, misschien denken ze dat je met die piercings geen goeie moeder kunt zijn. Mijn piercings geven me zelfvertrouwen. Mijn borsten hangen een klein beetje en dankzij die tepelpiercings verleg ik de focus iets. Bijkomend voordeel is dat mijn tepels altijd stijf zijn – best een lekker gevoel.
Echt rare dingen heb ik nooit meegemaakt. Wel kwam mijn lippiercing een keer vast te zitten aan mijn tongpiercing toen ik een slok koffie nam. Moest ik ze van elkaar lospeuteren. Mijn zoon vindt het fantastisch dat ik er zo uitzie. Hij wil altijd mee als ik een piercing laat zetten en kan urenlang aan mijn navelpiercing frummelen. ‘Niet te lang, anders schroef je mijn billen eraf’, grap ik dan. Mijn wensenlijstje is compleet nu ik mijn lip piercings heb. Het is wel even goed zo. Geen idee of ik ze tot mijn 85e blijft dragen. Heb jij ooit een oma met piercings gezien?”
Dit artikel staat in Kek Mama 07-2017
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
