Eigen beeld
Denk je het helemaal voor elkaar te hebben in het leven, valt alles ineens in duigen. Puur door een samenloop van omstandigheden. Dit kan iedereen overkomen, weet Tatiana nu. Zij moest het in haar eentje rooien met een piepjonge drieling en tonnen schuld. Maar ze gaf niet op, integendeel.
Tatiana is moeder van Hope, Faith & Charity (3) en bekend van het tweede seizoen van Meer dan verwacht.
Tatiana (33): “Sinds 2014 runde ik samen met mijn toenmalige zakenpartner een succesvol bedrijf in tandenbleken. We groeiden hard, hadden negentien locaties met personeel en tevreden klanten. En ik had plezier in mijn werk. Als je mij toen had gevraagd waar ik nu zou staan, dan had ik waarschijnlijk iets gezegd over een succesvol eigen bedrijf, een leuke partner, een kindje en een mooi huis met een auto voor de deur. Huisje-boompje-beestje, dat is waar ik naar verlangde. Het meeste had ik al en toen raakte ik nog zwanger ook. Mijn grootste wens kwam uit! Maar daarna kreeg mijn leven opeens een totaal andere wending. Een intense achtbaan van emoties volgde.
Mijn relatie liep stuk, dus al tijdens mijn zwangerschap kwam ik er alleen voor te staan. Dat was even slikken, maar ik sta positief in het leven en ging er helemaal voor in mijn eentje. En toen kwam het volgende nieuws: ik bleek niet zwanger te zijn van één kindje, maar van een drieling. Drie meisjes op komst, wat een geluk. Helaas werd dat prille geluk al snel verstoord. Tijdens de twintigwekenecho bleek een van de meisjes een hartafwijking te hebben. Haar leven was onzeker. Mijn blijdschap sloeg om in angst. Na de geboorte van de drieling belandde Hope doodziek op de intensive care.
Mijn focus verschoof volledig naar haar en mijn twee andere dochters Faith en Charity. Dag in dag uit zat ik bij Hope in het ziekenhuis, terwijl ik ook de zorg voor haar zusjes had. Ik kon mijn werk gewoon niet meer uitvoeren. Daardoor ontstond er wrijving met mijn zakenpartner, en na een paar nare gebeurtenissen besloot ik: het is óf mijn bedrijf óf mijn gezin. Ik koos voor mijn dochters. Natuurlijk. Maar het voelde alsof ik alles kwijtraakte.
Achteraf bleek mijn naam, zonder dat ik dit wist, nog onder allerlei contracten en afspraken te staan. Toen het bedrijf uiteindelijk helemaal omviel, kwam dat allemaal op mijn bord terecht. Wanneer ik uit het ziekenhuis thuiskwam, lagen er brieven van schuldeisers op de mat. Op een gegeven moment durfde ik ze niet eens meer open te maken. Vervolgens stonden de deurwaarders op de stoep. Vanaf dat moment werd me duidelijk hoe erg het was: er stond voor tonnen aan schuld op mijn naam.
Terwijl mijn dochter vocht voor haar leven, probeerde ik ook te overleven. Ik was bang, echt heel erg bang. Bang om Hope kwijt te raken, maar ook om mijn huis of mijn auto kwijt te raken. En voor alles wat nog meer boven mijn hoofd hing. Ik sliep amper, huilde veel en was op. Ik ben in elkaar gezakt van angst en verdriet. Die periode was loodzwaar.
Tot ik op een dag dacht: kom op Tatiana, we zijn met z’n vieren, we komen hier doorheen. Ik ben gevallen, maar ik ben ook weer opgestaan. Zelfs tien keer sterker. Ik moest dit voor mijn dochters en voor mezelf gaan doen en zocht hulp. Op Instagram deelde ik openhartig wat er gaande was en daar kreeg ik een berichtje van iemand die me wilde bijstaan. We spraken af en zij legde mij uit wat mijn opties waren: schuldsanering of bewindvoering. Dat laatste leek me het beste. Maar ik twijfelde. Want ja, ik werk gewoon, maar hoe werkt dat als alles wat je verdient moet worden afgedragen? Krijg ik dan weekgeld? Wat als de luiers op zijn? Wat als m’n tank bijna leeg is? Wat als ik m’n kinderen iets moet ontzeggen? Je weet niet wat je te wachten staat en die onzekerheid is angstig. Het maakte me bang, maar zij legde alles rustig en helder uit. En ik besloot: dit ga ik doen. Sindsdien sta ik onder bewind. Samen met mijn advocaat maakt zij zich hard voor me en dat voelt als een grote steun. Ik doe mijn werk als content creator op Instagram, waar ik overigens goed geld mee verdien, en zij beheert mijn inkomsten. Alles wat binnenkomt gaat naar het aflossen van de schulden en ik moet het samen met mijn drieling redden van het leefgeld dat ik wekelijks krijg. Dat klinkt misschien heftig, maar juist hierdoor is er weer ruimte en rust in mijn hoofd en ervaar ik minder paniek. Er komen geen dreigende brieven meer, er staan geen deurwaarders meer voor de deur. De angst om mijn huis of auto kwijt te raken is weg. Ik heb het overzicht weer.
Wel moet ik ineens nadenken over dingen waar ik eerder nooit bij stilstond. Zoals de boodschappen die nu hartstikke duur zijn. Ik kies daarom veel vaker voor goedkopere opties, zoals een huismerk, een aanbieding of een grootverpakking rijst of macaroni. Of ik gooi de tank van mijn auto maar voor een deel vol, in plaats van helemaal. Zo kijk ik per week goed naar wat wel en niet mogelijk is. Een gat in mijn broek? Dat is dan maar even zo en staat nog stoer ook. Je gaat omdenken. We doen het met wat we hebben. Soms eten we een paar keer per week hetzelfde. Of drink ik water in plaats van een colaatje. Er zijn ook verschillende instanties die kunnen helpen. Zo ben ik een tijd naar de voedselbank geweest voor eten. Tot ik de andere mensen zag die daar komen. Die hebben dat veel harder nodig dan ik. Toen ben ik daar weer mee gestopt.
Verder probeer ik creatief om te gaan met elk moment. Op een zomerse dag gaan we niet naar een pretpark of de dierentuin, maar neem ik de meisjes mee naar een leuke speeltuin. Daar koop ik geen patatjes, zoals ik voorheen misschien zou hebben gedaan, maar neem ik zelf een rugtas met gesmeerde broodjes mee. Staat er nog tien cent op de bank en wil ik iets leuks met de kinderen doen? Dan fiets ik met ze naar een strandje in de buurt, met een pak koekjes in mijn tas. Mijn leefgeld komt elke vrijdag, dus soms eten we een broodje ei op donderdagavond. Ik leer mijn kinderen op die manier dat je ook dankbaar kunt zijn met weinig. Wanneer we dan wel een keer een patatje of ijsje kunnen halen, maakt me dat extra blij. Natuurlijk ga ik ook wel eens de fout in. Dan doe ik een impulsaankoop en heb ik de rest van de week niks. Zoals even geleden op een warme zomerdag: toen kocht ik een zwembadje voor de drieling. Stom natuurlijk, maar ze hebben er wel veel plezier van gehad.
Kleding voor de meisjes krijg ik meestal tweedehands van vrienden. Maar ik geef zelf ook weleens speelgoed gratis weg en daar komt dan vaak weer iets voor terug. Het is geven en nemen. Op deze manier leven draait heel erg om mindset, maar natuurlijk is het af en toe heel zwaar. Dan zit ik huilend in mijn eentje op de bank en dat mag er ook zijn, maar daarna ga ik weer verder.
Als ik echt niet uitkom met mijn leefgeld, wat echt weleens gebeurt, dan bel ik mijn ouders. Dan komt mijn moeder lekker voor ons koken. En soms komen vrienden spontaan langs met een bakje eten of word ik met mijn dochters uitgenodigd om bij hen aan te schuiven. We doen het samen en helpen elkaar. Gelukkig heb ik een groot netwerk en hoef ik me daar niet druk om te maken.
Ik kies elke dag voor mijn geluk en dat is geen loze spreuk, dat is echt hoe ik leef: vanuit het positieve. Omdat ik anderen hiermee wil inspireren, ben ik samen met mijn manager een kledinglijn gestart. Onder de naam ByTatiana brengen we matching truien voor moeders en kinderen uit met daarop positieve quotes zoals ‘Ik kies vandaag voor geluk’. Want wat er ook gebeurt: als jij vandaag voor geluk kiest, dan voel je dat alles mogelijk is. Moeders dragen mijn truien met trots. Ik hoop dat ze zich daarmee ook gesteund en minder alleen voelen. En ja, alles wat ik aan mijn kledinglijn verdien, gaat voorlopig naar de bewindvoerder. Maar uiteindelijk ga ik ervan leven.
Mijn droom is natuurlijk zo snel mogelijk schuldenvrij te zijn. En wat rustiger in mijn hoofd. Voor nu ben ik heel erg dankbaar voor wat ik nog wel heb. Ik heb geen vakantie of volgestouwde winkelwagen nodig. Ik heb een dak boven mijn hoofd en een fijne tuin waar de kinderen lekker in kunnen spelen. En een auto voor de deur, wat toch wel handig is met drie kinderen. Maar ik pak net zo graag de bakfiets. Het belangrijkste is natuurlijk mijn drieling, mijn meisjes. Dat zijn de zonnestraaltjes in mijn leven en voor hen zou ik nog honderd keer dezelfde keuze maken. Ze merken niks van deze hele situatie. Ze lachen, ze spelen, plukken bloemetjes en maken daar kettingen van. Als ik dan naar ze kijk, dan denk ik: ik heb het toch maar mooi geflikt.
Het leven stopt niet bij schulden, ik waardeer juist nog meer wat ik al heb. Wat ik van deze hele situatie heb geleerd is dat het leven niet meer zo vanzelfsprekend is voor mij. En dat is ergens heel mooi. Eigenlijk ben ik niet eerder zo gelukkig geweest als ik nu ben. Ik geloof echt dat alles een reden heeft. Dat ik dit moest meemaken om andere mensen te kunnen helpen. Om met mijn eerlijkheid het taboe rondom schulden en bewindvoering te doorbreken. Ik vind mezelf ook niet zielig, dit kan echt iedereen overkomen. Het gaat erom hoe je ermee omgaat en ik ben er veel sterker van geworden. Ik weet niet wanneer ik schuldenvrij ben, maar als dat moment komt, spring ik een gat in de lucht. Want dan heb ik echt alles overleefd. En tot die tijd? Kies ik gewoon elke dag opnieuw voor geluk.”
Dit artikel las je eerder in Kek Mama editie 3
Goed nieuws in het nieuwe jaar: de kinderbijslag in 2026 gaat omhoog. En dat is fijn, want kinderen opvoeden wordt er niet goedkoper op. Daarom zetten we de bedragen voor je op een rij.
Nederland is wakker geworden onder een dikke laag sneeuw en je kinderen staan al met hun neus tegen het raam geplakt. Want sneeuw = magie. Sneeuw = buitenspelen. Sneeuw = NU.
In Een Huis Vol was het maandagavond eindelijk zover: kijkers mochten meekijken met de geboorte van de nieuwste telg.
Hoe weet je eigenlijk of je goed bent opgevoed? Voor sommigen zit dat in een veilig en liefdevol gevoel, voor anderen in zichtbare eigenschappen of gedrag. Wat vaak wordt onderschat, is hoe veel je hobby’s hierover kunnen zeggen.
Niet alleen de kinderbijslag gaat omhoog in 2026, ook het kindgebonden budget wordt verhoogd. Deze toeslag is bedoeld als extra tegemoetkoming in de kosten voor je kinderen.
“Je krijgt er zoveel voor terug”, zeggen we vaak met sarcasme. Maar voor de gezinnen uit de populaire televisieserie Een Huis Vol klopt die uitspraak eigenlijk best aardig. De kinderbijslag die zij jaarlijks op hun rekening bijgeschreven krijgen is niet mis.
