Beeld: Canva
Nu het zomerse weer in aantocht is, zijn we massaal weer aan het smeren. Maar eerlijk is eerlijk: niemand vindt zonnebrandcrème met een witte waas heel fijn. Het smeert moeilijk en je blijft het op de huid zien. Toch is dat melkachtige laagje helemaal niet zo slecht — sterker nog, het is een teken dat je huid goed beschermd wordt.
De witte waas ontstaat vooral bij zonnebrandcrèmes die minerale filters bevatten, zoals zinkoxide of titaniumdioxide. In plaats van uv-stralen chemisch te absorberen (zoals chemische filters doen), leggen deze natuurlijke bestanddelen een letterlijk reflecterend laagje op je huid. Ze kaatsen de schadelijke uv-straling direct terug, alsof je een klein schildje om je heen draagt.
Minerale zonnebrandcrèmes zijn extra lief voor de gevoelige huid. Ze veroorzaken minder vaak irritaties of allergische reacties en zijn daarom ideaal voor kinderen en mensen met huidproblemen zoals eczeem. Ook zijn ze meteen werkzaam na het aanbrengen, terwijl chemische zonnebrand even moet intrekken.
Bovendien zijn minerale crèmes vaak beter voor het milieu. Chemische zonnefilters kunnen koraalriffen aantasten, terwijl natuurlijke alternatieven meestal reef-safe zijn.
De technologie heeft niet stilgestaan. Veel merken gebruiken tegenwoordig ultra-fijne (niet-nanodeeltje) formules waardoor de witte waas een stuk minder opvalt. Toch geldt vaak nog: hoe witter de waas, hoe zuiverder en effectiever de fysieke bescherming meestal is.
Een bijkomend voordeel van zonnebrandcrème met een witte waas is dat je precies kunt zien waar je je kind al hebt ingesmeerd — en waar nog niet. Vooral bij wiebelige kinderen of op het strand, waar afleiding op de loer ligt, is dat geen overbodige luxe. Door de zichtbare laag is de kans veel kleiner dat je per ongeluk een stukje huid overslaat, zoals de oren, nek of de randjes langs zwembroekjes.
Smeer jij altijd heel goed en grondig je kinderen in? Vergeet ook jezelf niet. Uit onderzoek blijkt dat moeders vaak zichzelf vergeten.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
