het roer om scheiding
Beeld: Shutterstock

Suze van Nunen (41), moeder van een zoon van tien, scheidde na achttien jaar van haar man. 'Ik besefte meteen dat ik de juiste beslissing had genomen.'

‘Afgelopen zomer werd ik veertig. Ik vierde de mijlpaal met vriendinnen en mijn tienjarige zoon, Alex. Er werd gezongen, taart gegeten en wijn gedronken. Ik voelde me heus jarig, maar ik miste iemand. Mijn man. Die wéér werd opgeslokt door zijn werk voor een non-profit organisatie in Brussel. Daar maakten mijn vriendinnen opmerkingen over. Mijn man de wereldverbeteraar die privé steken liet vallen. Ze zeiden het knipogend, maar de kern van waarheid kwam hard aan.’

More content below the advertising

 

Alleen langs de lijn

‘Toen onze zoon Alex werd geboren bleef ik thuis terwijl Richard steeds verder opklom op de carrièreladder. Zes jaar geleden kreeg hij een mooie functie aangeboden in een grote non-profit organisatie in Brussel. Veel werkuren met vergaderingen in de avonden. Dat deze baan zou betekenen dat hij hele weken niet thuis zou zijn, wuifde hij weg. Het zou in de praktijk vast meevallen. Niet dus. Richard was gemiddeld twee tot drie weken per maand in Brussel. Ik zat thuis met onze zoon en voelde me buitengesloten. Ik overwoog als gezin naar Brussel te verhuizen, maar de gedachte mijn ouders te moeten achterlaten in Nederland hield me tegen. Ondertussen miste Richard belangrijke momenten in Alex’ leven. Tijdens zijn eerste voetballes stond ik tussen alle vaders langs de lijn. Schoolresultaten kreeg hij mee via appjes. En als hij er dan twee weekenden per maand wel was, leek hij er met zijn hoofd niet bij.’

 

Ondankbaar

‘Toen Alex na schooltijd steeds vaker met vriendjes afsprak, nam ik een baan aan als verzorger in de ouderenzorg. Richard wilde dat ik er was voor Alex en we kregen ruzie over de telefoon. We hadden totaal verschillende ideeën over hoe een gezinsleven er uit zou moeten zien. Ik riep dat ik hem miste, meer dan de helft van de tijd was ik alleen. Hij vond me ondankbaar, hij zorgde toch voor geld in het laatje. In verdere gesprekken die ik aanknoopte, ook later thuis, sloeg hij dicht. Hij ging niet veranderen, zei hij, en vertrok weer naar Brussel.’

 

Lees ook
Zo ziet het eerste jaar na de scheiding eruit volgens moeder Katie >

 

Puberale kriebel

‘Op mijn werk ontmoette ik Maarten, een leuke, nieuwe collega die de werkroosters ging maken. Maarten was alles wat Richard niet was. Oprecht geïnteresseerd, lief en op het werk altijd in mijn buurt. Dat laatste met reden, zo bleek. Na een maand biechtte Maarten op mij heel leuk te vinden. Ik voelde een puberale kriebel in mijn buik, vluchtte naar huis en dacht na over mijn huwelijk. Over de man die zijn werk belangrijker leek te vinden dan zijn vrouw. Niet lang daarna nam ik het besluit: ik ga scheiden.’

 

Goede beslissing

‘Sinds januari is de scheiding rond en woon ik met Alex in een kleiner huis. Het gaat goed met hem. Hij heeft gewoon contact met zijn vader, maar meer of beter dan vroeger is het niet. In die zin is er helaas niks veranderd. Ik denk nog wel eens terug aan hoe ik uitsprak te willen scheiden. Omdat ik een partner wilde die er voor me was. Hoe Richard me aankeek en koeltjes zei dat als dat echt was wat ik wilde, hij akkoord ging. Dat hij niet eens wilde vechten voor ons huwelijk deed me meteen beseffen dat ik de goede beslissing had genomen. Natuurlijk had ik daar verdriet om. Maar er was iets wat de pijn verzachtte. Of íemand, eigenlijk. Maarten. Die met alle geduld vanaf de zijlijn toekeek. Die wachtte tot de scheiding rond was en twee maanden later heel voorzichtig vroeg of ik wat met hem wilde gaan drinken. Ik geloof dat ik nog nooit zo snel en stralend ‘ja’ heb gezegd.’
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.
 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >