liefdevol gescheiden
Beeld: Unsplash

Toen Hester haar man verliet voor een ander, sloten ze een pact om aardig voor elkaar te blijven. “Voor de kinderen, voor onszelf en ook voor de hond.”

Het ging zo: ik was getrouwd, had twee kleine kinderen en werd verliefd op een goede vriend van mijn man. En in plaats van dat keurig op te biechten, voor mijn huwelijk te vechten of mijn verliefdheid te parkeren, begon ik een affaire.

Het was verre van chic. Ik kan er duizend excuses voor bedenken, maar ik ga het niet goedpraten. Het enige wat ik kan zeggen is dat liefde een soort buitenaardse kracht is. Die ander was – en is – de man van mijn dromen. En hoewel ik hem voor geen goud meer zou willen missen, riep ik destijds vrijwel dagelijks dat ik hem liever nooit was tegengekomen. Ik was dan wel verliefd en dat was heerlijk, maar ik deed ondertussen de vader van mijn kinderen verschrikkelijk veel pijn. Ik pleegde regelrechte liefdesmoord.

 

Pact

De avond dat ik hardop uitsprak dat ik niet met mijn man verder wilde omdat ik verliefd was op een ander, hebben we samen gehuild en elkaar vastgehouden. Nee, hij werd niet boos. En we hebben ook niet gezocht naar alternatieve oplossingen – we wisten allebei dat het zinloos was. We sloten die avond wel een pact. Dit zouden we op de best mogelijke manier doen, voor de kinderen, voor onszelf, zelfs voor de hond. We wilden niet zwelgen in verbittering. Toen ik die nacht naast hem in bed lag, heb ik hem bedankt. Voor zijn liefde, zijn verstandige houding, voor de kalmte die hij wist te bewaren. 

 

Moeilijk voor de schuldige

In die tijd viel ik ruim tien kilo af. Vreemdgaan is nooit goed te praten, maar ik weet inmiddels dat de ‘schuldige’ het ook niet makkelijk heeft. Ik denk dat mijn verdriet een van de redenen is dat mijn ex en ik zo’n goede verstandhouding hebben. Mijn ex zag dat ik het er óók moeilijk mee had.

Hij bleef in ons koophuis wonen, ik huurde een woning in de buurt. Ons oude huis bleef de veilige basis van onze kinderen. Na wat ik had veroorzaakt, wilde ik niets meenemen. Ik gunde hem het huis, met heel mijn hart. Ook over de rest van de bezittingen deden we niet moeilijk. Omdat het van de advocaat moest, maakten we een lijst. Links stond zijn naam, rechts de mijne. Aan de ene kant stond de auto, aan de andere kant mijn paard. Dat waren onze twee grootste bezittingen en die konden we tegen elkaar wegstrepen. Verder kwamen we niet. We hebben de lijst maar verscheurd en een glas wijn ingeschonken.

 

Vooral wennen

De eerste twee jaar moesten we vooral wennen. Omdat het gemis van een vrouwenhand na een week al zichtbaar is in een huis, ruimde ik regelmatig de kamers van de kinderen op. En als ik er toch was, nam ik meteen het toilet, de badkamer en de keuken mee. Dat hoefde écht niet, zei mijn ex steevast, maar ik merkte dat hij het toch wel prettig vond als zijn huis weer aan kant was.


Lees ook
13 Geluksmomenten na je scheiding >

 

Diepe ontroering

Er was wel een puntje: mijn nieuwe liefde, die ook nog eens een gezamenlijke vriend was. Natuurlijk had mijn ex tijd en ruimte nodig om hiermee om te gaan. Zijn boosheid richtte zich vooral op hem. Einde vriendschap en hij hoefde hem niet meer te zien. “Ik heb ook mijn trots,” verklaarde hij. Terecht. Ik vond het al een wonder dat hij niet woedend was. Dat was hij natuurlijk wel, maar hij weigerde dat gevoel ruimte te geven: “Daar schiet ik niks mee op. En de kinderen ook niet.” Een opstelling die me diep ontroerde en waar ik hem altijd dankbaar voor zal blijven.

Ik ben zelf nogal emotioneel; ik weet niet wat zijn woede met mij zou hebben gedaan. Doordat hij rustig bleef, kon ik dat ook zijn. En uiteraard hield ik rekening met hem. Ik ging niet hand in hand met mijn vriend over straat terwijl we ieder moment mijn ex tegen het lijf konden lopen.

Twee jaar geleden keken de mannen elkaar voor het eerst weer in de ogen. We waren op wintersport. Allebei met onze eigen club vrienden, maar wel in hetzelfde dorp zodat de kinderen met papa én mama konden skiën. Mijn ex liep met onze zoon naar ons huisje. Mijn vriend haalde net iets uit de auto. Mijn ex stak zijn hand uit: “Hé, hoe is het?” En daarna begonnen ze over mannendingen te praten.

 

Weer gelukkig

Er gaat geen dag voorbij dat ik mijn ex niet spreek. Meestal over onze recalcitrante puberzoon, maar net zo makkelijk om bij te kletsen over de gekkigheden van onze dochter, iets leuks op tv of het uitlaatschema van onze hond. We zien elkaar drie, vier keer per week. Vooral om vergeten zaken op te halen. De boeken van Wouter, de balletschoenen van Floor. Het eindigt vrijwel altijd met koffie of een glas wijn, met lunch of gezellig mee-eten.

Mijn ex is weer gelukkig, ik merk het aan alles, vooral aan het gemak waarmee hij naar zijn eigen huis gaat als hij bij ons is geweest. We pasten echt niet bij elkaar, dat zien we nu allebei in.

 

Roze eenhoorn

Hij heeft z’n leven opgepakt op een manier die met mij niet mogelijk was. Hij sport, besteedt eindeloos veel tijd aan zijn hobby’s en gaat vaak uit. Hij leeft als een single met kinderen. De geboorte van mijn jongste dochter Belle, anderhalf jaar geleden, heeft de laatste pijn weggehaald. Ik was nog even bang dat dit nieuwe geluk een terugslag zou veroorzaken, maar een baby blijkt een verpletterend vertederende uitwerking te hebben.

Op haar eerste verjaardag noemde ik haar op Facebook ‘de lijm tussen twee gebroken gezinnen’. Oké, ik was in een emotionele bui, maar die lijm, dat is ze echt. Als mijn ex binnenkomt, pakt Belle een voetbal en moet er gespeeld worden. Af en toe past hij zelfs op haar.

Als er een wedstrijd ‘perfect gescheiden’ bestond, zou ik ons zo durven inschrijven. Ik durf te zeggen dat we het goed hebben gedaan. Alles gaat in overleg. Geen getouwtrek wie welke kerstdag de kinderen krijgt en waar ze zijn met oud en nieuw. Heeft hij een feestje op ‘zijn’ dag, dan wisselen we om. De eerste twee jaar na de scheiding had Floor slechts één wens: dat papa en mama weer bij elkaar zouden komen. Nu wil ze gewoon weer een roze eenhoorn in de tuin. 
 

Dit artikel staat in Kek Mama 13-2015.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder leuk na scheiding
Beeld: Pixabay

Mary houdt van haar kinderen, maar vindt het prima als ze er even niet zijn. 'Na de scheiding is iedereen blij: ik met mijn vrijheid, mijn ex met zijn twintig jaar jongere vrouw.'

Mary is gescheiden en moeder van zoon Kjeld (7) en dochter Marit (5). "Een gezinnetje stond bepaald niet boven aan mijn verlanglijst toen ik jong was. Evenmin als trouwen of een eengezinswoning. Nu weet ik waarom. Ik heb ze alle drie geprobeerd en stuk voor stuk laten mislukken. Behalve die kinderen dan, maar over mijn moederschap heb ik niet alle zeven jaren kunnen zeggen dat ik het goed deed.

Ik ben altijd al op mezelf geweest. Heb veel ruimte nodig en voel me snel geclaimd door partners en vrienden. Ik hobbelde een beetje van vriendje naar vriendje, woonde nooit langer dan twee jaar op hetzelfde adres en werkte hard om vooral zo veel mogelijk te kunnen reizen. Een traditioneel gezinsleven paste mij niet, dacht ik. Maar toen kwam ik Vladimir tegen.
 

'Ik viel als een blok'

Ik was 27 en hoewel ik veel had gezien van de wereld, was ik nog lang niet volwassen. Ik bracht mijn weekends door op festivals en feestjes, geloofde niet in eeuwige trouw en dacht niet verder dan de dag van morgen. Wat ik verdiende maakte ik dezelfde dag nog op; mijn enige kostbare bezit waren mijn universiteitsdiploma en de antieke viool van mijn opa.

Vladimir was het tegenovergestelde. Negen jaar ouder dan ik, serieuzer, bezorgder. Niet de vrije geest die ik was, dus dat onze relatie gedoemd was te mislukken kon een blinde zelfs zien. Toch viel ik als een blok voor hem. In eerste instantie vanwege zijn erudiete verschijning en zijn belezenheid. Hij werkte aan de universiteit als onderzoeker en bracht ook zijn vrije tijd het liefst met boeken door. Ik keek immens tegen hem op. Hij viel op zijn beurt voor mijn ‘sprankeling’, zoals hij dat noemde. Vond het vooral een uitdaging me te temmen, waar ik op mijn beurt hoopte rust bij hem te vinden.
 

Kletsen op het balkon

Opmerkelijk genoeg ontmoetten we elkaar op een feestje. Een vriendin van mij deed haar eindonderzoek bij hem en tijdens haar afstudeerfeest kwam hij beleefdheidshalve langs voor één glas cognac. Dat drinkt-ie ook nog ja, cognac. Woest aantrekkelijk vond ik dat – al moet ik er nu om lachen: hij was achtendertig, niet bejaard.

We kletsten op het balkon van haar woning en toen zijn glas leeg was, vroeg hij of hij me mocht bellen. De volgende dag gingen we uit eten en verlieten elkaars zijde nooit meer – nou ja, tot anderhalf jaar geleden. Drie maanden nadat ik hem tegenkwam, zegde ik de huur van mijn appartement op.
 

'Als ik nu niet ren...'

Oerinstinct is iets heel sterks. In de eerste maand van onze relatie, waarin hij mij doorlopend zijn liefde verklaarde en verkondigde dat hij gek zou worden zonder mij, dacht ik wel tien keer: als ik nu niet ren, kom ik nooit meer weg. Maar ik rende niet. Ik was verliefd, en hij bood me waar ik ondanks mijn drang naar levensvrijheid zo naar snakte: stabiliteit. Je kunt niet eindeloos door het leven blijven dartelen. Samen vonden we een gulden middenweg. Dacht ik. Ik zou hem levenslust geven, hij mij zekerheid. Nu weet ik dat liefde zo niet werkt.
 

Moederinstinct

Met mijn verliefdheid kwam ook een heel ander instinct in mij naar boven: dat van een moeder. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde: toen we nog geen halfjaar samen waren, snakte ik naar een kind. Vladimir wist het zo net nog niet. Hij wilde nog zo veel bereiken, zei hij. Dingen leren, ontdekken. Een halfjaar is wat snel om aan een kind te beginnen, vond ik ook. Dus probeerde ik het los te laten, maar las ondertussen alles wat los en vast zat over het moederschap.

Toen we een jaar samen waren – ik was bijna 29 – spoelde ik met zijn medeweten de pil door de wc. ‘Voor mij is het welkom’, zei ik. ‘Als dat voor jou niet zo is, liggen dáár de condooms.’ Een halfjaar later was ik zwanger en belde Vladimir als eerste huilend van geluk zijn hele familie af om het blije nieuws te verkondigen. Ook ik was dolgelukkig. Zeven maanden lang leefden we in onze bubbel van babyvoorbereidingen en een alles overstijgende verliefdheid. We kochten een huis en trouwden. Alle dingen waarvan ik altijd had geroepen dat ze niet bij me pasten.
 

Met stomheid geslagen

Kjeld werd geboren. En waar ik hoopte overmand te worden door onvoorwaardelijke liefde en zorgzaamheid, was ik vooral met stomheid geslagen. Ik had me het moederschap heel anders voorgesteld. Als een soort serene staat van rust vooral, waarin de baby voornamelijk sliep en ik boeken las, wat werk deed en een nestje bouwde voor ons gezin. In plaats daarvan zat ik met tepelkloven nachtenlang rechtop in bed met een huilbaby van wie ik niks begreep, en een man die met geen mogelijkheid wakker te krijgen was. Ik vond er geen klap aan, dat hele moederschap.

Toen Kjeld een jaar was, werd het leuker. Hij begon te communiceren, ik kreeg weer wat ruimte voor mezelf en hij deed het goed op de crèche terwijl ik vier dagen per week werkte. En wat denk je dat ik deed, in plaats van genieten van een situatie die – ergens in de verte – weer wat overeenkomsten vertoonde met het leven dat ik ooit zo liefhad? Ik begon dat jaar over een tweede baby.

Geen compleet ridicule inschatting: Marit bleek een droombaby. Maar wel het tweede kind in huis, en dat betekende dat wanneer ik niet werkte ik alleen maar aan het moederen was. Als Kjeld eindelijk sliep, was Marit wakker, en andersom. Vladimir had het druk op de universiteit en begreep niks van mijn wanhoopskreten. ‘Hoezo vind je het zwaar?’ vroeg hij. ‘Het zijn baby’s, en je hebt drie dagen weekend.’
 

'Ondertussen verloor ik mezelf'

Ik hield van mijn kinderen. Ik deed het allemaal; de borstvoeding, het co­-sleepen, de doorwaakte nachten en cursussen Muziek op Schoot. Natúúrlijk deed ik dat. Omdat het moest. Maar ondertussen verloor ik mezelf steeds een beetje meer. Ik vond het niet leuk, het zorgen, 24 uur per dag klaarstaan, nooit aan mezelf toekomen.

Met het moederschap verloor ik behalve mezelf bovendien nog iemand: Vladimir. Die weliswaar net zo gek was op onze kinderen als ik, maar ook op zijn 26-­jarige PhD-­medewerker. Toen Marit twee was, vroeg hij de scheiding aan. Het kwam niet als een verrassing. We zijn geen gelijke geesten, Vladimir en ik. Zijn nieuwe liefde en hij wel. Samen hebben we iets heel moois bereikt: onze kinderen.
 

'Het werd een regelrechte vechtscheiding'

Maar met de aanvraag van de scheiding onttrok hij zich meteen aan alle verantwoordelijkheid voor hen. Op dagen die hij eigenlijk zou doorbrengen met onze kinderen, was hij opeens op stedentrip met zijn assistente. Alle regelzaken met betrekking tot de kinderen kwamen ook voor mijn rekening. Daar was ik het niet mee eens. Ik hoefde geen geld, wel verantwoordelijkheidsgevoel van zijn kant. Het werd een regelrechte vechtscheiding, met advocaten, ruzies over geld en moddersmijterij naar familie. Eén ding deden we goed: de kinderen bleven buiten schot. Die merkten er niet veel meer van dan een papa of mama die af en toe wat prikkelbaarder was.
 

Lees ook
11 Dingen die ik leerde van mijn scheiding >

 

Genieten van mijn rol als moeder

Mij kostte het jaren van mijn leven, qua stress. Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en boven alles heeft de scheiding van Vladimir me meer opgeleverd dan ik ooit had durven dromen. Met – na lang onderhandelen – co­-ouderschap en dus maar de helft van de tijd zorg voor mijn kinderen, kan ik voor het eerst van mijn leven oprecht genieten van mijn rol als moeder.

Begrijp me niet verkeerd: als Vladimir uit ons leven was verdwenen, had ik Kjeld en Marit evengoed een geweldige jeugd bezorgd. Maar nu we de zorg eerlijk verdelen, vind ik het oprecht leuk. In de week dat ik de kinderen niet heb, werk ik tot diep in de nacht, duik de kroeg in wanneer ik daar zin in heb en als ik wil scharrelen met een man, dan doe ik dat. Mary-­tijd. In de weken dat de kinderen bij mij zijn, heb ik hierdoor eindelijk de rust om me compleet op hen te focussen. Dan geniet ik ervan om twintig keer met ze van dezelfde glijbaan te gaan, of iets lekkers te koken na een lange dag werken.

Als moeder ben ik veel relaxter geworden, omdat ik kan genieten. Wanneer ze op maandagochtend vertrekken, mis ik ze net zo hard als dat ik blij ben dat ik weer tijd heb voor mezelf. Net zo goed als ik een week later met pijn in mijn hart een spannende afspraak laat lopen, maar me wel me verheug op hun komst. Mijn leven is het afgelopen jaar voor het eerst sinds ik kinderen heb in balans.

Ik geloof dat er vrouwen zijn die niks liever doen dan moederen en kapot zouden gaan in een situatie als de mijne. Ik heb daar respect voor, en vraag me weleens af of het mij minderwaardig maakt als moeder dat ik dat anders beleef. Maar dan dans ik een seconde later door mijn woonkamer op mijn kinderloze zaterdagmiddag en voel me gelukkiger dan ooit.

Natuurlijk steekt het dat mijn kinderen de dagen bij hem doorbrengen met een stiefmoeder voor wie hij me inruilde en die tien jaar jonger is dan ik. Maar feitelijk wilde ik zelf ook al lang weg uit ons huwelijk, en dat er een vrouw is om de zorg van Vladimir over te nemen wanneer hij weer eens diep in zijn boeken duikt, stemt me tegelijkertijd gerust. Het leven had niet beter kunnen lopen. Ik heb mijn kinderen én mijn vrijheid. En het belangrijkste: Kjeld en Marit zijn gelukkig zo. Dankzij Vladimir weet ik wat liefde is doordat hij me kinderen schonk, maar ook dat een relatie niet hoeft. We hebben allemaal gewonnen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >