side-effects scheiden
Beeld: Getty

Handtekeningen gezet, tranen geplengd. In grote lijnen is scheiden niet eens zo'n ingewikkeld proces. Maar dan.

Julia Evers ontdekt dat je voor het leven als single moeder best een bijsluiter kunt gebruiken.

 

Misschien had ik beter moeten weten dan op zaterdagmiddag met twee kinderen naar een electronicagigant te gaan, maar ter verdediging: ik had ze ’s ochtends meegenomen naar de bioscoop en ik had écht een stofzuiger nodig. Zuchtend en steunend volgen mijn zoontjes me de winkeltrappen op, met dat tergende ‘ik heb geen ziiiiiiin’-riedeltje op volume 10. ‘Kom op, het moet even, ik ben zó klaar’, pruttel ik nog, om vervolgens tot stilstand te komen in een anderhalf kilometer lang gangpad met 746 verschillende stofzuigers. Shit. Welke?

 

Halve concentratie

Halverwege het schap schuifelt een oudere man op mij af. ‘AEG’, staat er heel groot op zijn overhemd genaaid. De manier waarop ik een beetje quasi-nonchalant de energielabels sta te bestuderen, wasemt natuurlijk een en al ‘potentiële klant’ uit. Gelukkig blijkt hij geen gladde verkoper, maar een pensionado met een bijbaantje. Vaderlijk bekijkt hij samen met mij de stofzuigers en legt heel geduldig uit wat 28 kWh betekent, of 74 dB. Ik wil heel graag even luisteren, maar helaas kan ik me maar half concentreren omdat mijn kinderen elkaar aan hun benen tussen de koelkasten door slepen en omstebeurt ‘honger!’ of ‘dorst!’ naar mij roepen.

 

De enige volwassene die ik ga spreken

En dan word ik boos, zó boos. Omdat ze zich misdragen? Omdat ik nu geen stofzuiger kan kiezen? Nee, omdat ik weet dat dit vandaag waarschijnlijk de enige volwassene zal zijn die ik langer dat twee minuten ga spreken. Ik hoor je lachen – doe normaal. Maar na twee jaar gescheiden te zijn, weet ik dat dit soort dagen dus echt bestaan: dat je alleen bent met de kinderen, niets bijzonders op het programma hebt staan en geen volwassen gesprek hebt. Gewoon níet. Via whatsapp, wellicht, of een ‘hallo’. Maar dit is de bittere waarheid: soms moet je tevreden zijn met het babbeltje van een senior vertegenwoordiger van huishoudelijke apparatuur in het bleke tl-licht van een winkelloods. Had je vast niet aan gedacht toen je de handtekening onder de scheidingspapieren zette.

 

Collateral damage

Het is maar één voorbeeld van side-effects van scheiden. De kleine lettertjes, die niet gaan over grote zaken als omgaan met nieuwe partners, de feestdagenverdeling of het oudergesprek op school. Het is de collateral damage die zich pas openbaart als je het neergedwarrelde stof van je gewijzigde status veegt. Dat je je ineens realiseert: shit, ik weet niet hoe ik een steenboor de muur in jas. Hm, de belastingteruggave was gunstiger met twee inkomens. Opeens doorkrijgt dat vrouwen en vriendinnen je anders gaan behandelen – als je erop gaat letten, is het haast geestig hoe snel ze naast hun lief staan als je op een feestje in gesprek raakt met iemand. (Even dit hè: als jij ook zo bent, stop daarmee. Niet iedere single vrouw wil het met jouw man doen. Onthou: jij bent niet Dolly en wij zijn niet Jolene).

 

'Mensen vinden je een beetje sneu'

Wat misschien ook goed is om te weten, is dat mensen je een beetje sneu vinden. Oók als je je jezelf totaal niet sneu voelt. Ik heb mijn inner Beyoncé nog nooit zo laten zegevieren als in mijn jaren als single moeder. Het voelt zo lekker wanneer je weer eens in je eentje twee gedouchte, gevoede, gekamde, gepoetste jongetjes de dag in stuurt met een rugtas vol gezonde boterhammen en gemaakte huiswerkjes, en tussendoor zelf ook nog twee happen muesli en een lik mascara hebt weten te scoren. Maar terwijl ik nog naneuriënd het schoolplein afloop, vraagt een moeder of het wel een beetje met me gaat, want ik zie er best wel slecht uit en het valt natuurlijk allemaal niet mee zo alleen. En dat stopt niet, ook niet na twee jaar, het veronderstellen dat mijn leven moeilijker/zwaarder/gecompliceerder is dan dat van anderen, simpelweg en alleen omdat ik niet meer met de vader van mijn kinderen onder één dak woon.

 

Ook gelukkig zonder man

Het is waarschijnlijk ook de reden dat mijn omgeving ontzettend graag wil dat er een wederhelft is. Zeker mensen die zelf een wederhelft hebben. Alleen, dat is maar lastig. Moet ik nu wel of niet uitgenodigd worden voor etentjes met alleen maar stellen? Of kinderfeestjes in het weekend dat ik mijn eigen kinderen niet heb? Toen ik onlangs de man die ik sinds zo’n driekwart jaar mijn vriend noem meenam naar een feestje, kraaide een vriendin ‘Eindelijk weer geluk!’. Iemand anders fluisterde in mijn oor: ‘Dit verdien je zó!’ Ik merkte dat ik het licht aanmatigend vond – wisten ze dan niet dat ik het alleen juist ook zo fijn vind? En dat de kinderen al een heel lieve papa hebben? En, belangrijkst: dat ik ook heel en geheeld ben, zonder een man aan mijn zijde?

 

De mama-modus

Dan is er nog de zaak van de schizofrene agenda. Dat ik door de scheiding niet meer zeven dagen van de week bij mijn kinderen kan zijn, is op zijn zachtst gezegd een aderlating. Pleister op de wonde van het co-ouderschap is echter de veronderstelling dat je de helft van de tijd ineens weer kunt uitslapen, overwerken en eropuit gaan.

De realiteit is zoals altijd nét een tikje gecompliceerder. Mijn agenda heeft een lichtgestoorde tweedeling van dagen met en dagen zonder kinderen. Dagen met kinderen: op tijd bij de opvang, koken, samen eten, clubjes, spreekbeurten, dokterbezoekjes, ’s avonds niet de deur uit – geen andere ouder die het even overneemt en tijd die dus volledig in het teken staat van moederschap. De dagen zonder kinderen: de rest van het aardse bestaan. Overwerken, eten met vrienden, sporten, de liefde, borrels, administratie, uitgroei bijkleuren, boodschappen doen, mantelzorgen, schoonmaken. Zo vliegt week na week voorbij in de mama-aan en de mama-uit-modus en is vrije tijd nog net zo schaars als ervóór. Erg? Niet perse. Maar wel minder idyllisch dan vaak verondersteld.

 

'Vraag hulp'

Nog een bijwerking: hulp vragen moet je leren. Uitgestoken handen aanpakken. Niet te snel iets afslaan. Oók als je veel vrienden hebt, een leuke ex, een lieve familie, geweldige collega’s, sympathieke buren en een nieuw vriendje. Grote dingen als verhuizen, feestjes en oppasproblemen springen in het oog en lossen zich vaak wel op. Maar je netwerk staat niet 24/7 naast je. Mensen hebben levens en jij hebt die van jou. Ze pakken niet een emmer sop als je te laat thuiskomt, twee hongerige welpen moet voeden en de pan verse pastasaus op de grond laat kletteren. Ze zitten niet op de bijrijderstoel als je in de file belandt en de achterbank langzaam verandert in oorlogsgebied. Ze liggen niet naast je als je wakker wordt en de slagregen op de ramen aankondigt hoe leuk het fietstochtje naar de judoles gaat worden.

 

Hulde aan de naastenliefde

Ik ben zo oneindig veel dankbaarder geworden voor kleine gebaren van de mensen om me heen én oneindig veel beter gebleken in mijn ‘ik red me wel’-attitude geen onwrikbaar harnas te laten zijn. De goede vriend die met de jongens de zee in rent en zo van het dagje strand een onvergetelijk avontuur maakt. De collega die je toevoegt aan de groepsapp van je nieuwe buurt, zodat je op de eerste Koningsdag in het nieuwe huis niet reddeloos zoekt waar precies de levendigheid is. De oom die je al jaren niet gezien hebt, maar wel even de gordijnrails komt ophangen met zijn superdeluxe boormachine en schuine grappen. Naastenliefde! Vriendschap! Hulp! Als je bevalling je nog niet tot half weekdier heeft gemaakt, doet scheiden wel een lekkere duit in de zak.

 

'Ik wil er niet in blijven hangen'

Tot slot: soort zoekt soort. Sinds mijn burgerlijke status op ‘gescheiden’ staat, blijk ik een soort magneet voor alle soorten relatie-getroubleerden. Opvallend vaak stromen allerhande gesprekken richting relatieproblemen, scheiden of gescheiden zijn. Vaak van mensen van wie ik het totaal niet verwacht of bij wie het wat ongemakkelijk voelt – denk vage collega’s of de tandarts.

Deels is gedeelde smart natuurlijk leuk en/of zinnig: zo is een van mijn allerbeste vriendinnen ook een gescheiden moeder en mede daardoor kunnen we elkaar van eerlijke feedback en oprecht medeleven voorzien. Het brengt een intimiteit met zich mee die ik erg kan waarderen in vriendschap. Maar deels is de magnetische werking van relatiegedoe behoorlijk irritant: ik wil er niet in blijven hangen en zeker geen adviserende rol. Laatst ging een kennis weg bij haar vriend en meldde dat ze daarbij ‘ontzettend veel aan ons gesprek had gehad’. Nou, daar lig ik dan wel wakker van. Ik ben geen cheerleader voor scheiden. Ik kan je alleen maar vertellen hoe het is.
 

Dit artikel staat in Kek Mama 07-2017


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

getrouwd toch op tinder
Beeld: Unsplash

Gabriëlle (38) baalt dat haar man het zo druk heeft dat hij nauwelijks tijd voor haar heeft. Daarom flirt ze erop los via Tinder en heeft ze af en toe een stiekeme date.

"Ik speelde gewoon een spelletje Wordfeud op mijn telefoon. Even mijn zinnen verzetten in een leven waarin ik dertig uur in een dag probeer te stoppen. Doe ik al jaren: met vlagen leg ik een paar woordjes tijdens het koken, op de wc, ’s avonds laat op de bank. En nu stond ik eigenlijk net op het punt naar bed te gaan: Dennis lag er al in. 'Nice one, Zija', sprong een onbekende man in mijn scherm. 'Well, thank you, stranger', antwoordde mijn alter ego met een knipoog, 'jij bent aan zet.' We speelden twee dagen door, toen hij pas antwoordde: 'Mijn volgende zet is koffie. Met jou. Volgende week.'

 

Prima voor elkaar

Zonder met woorden als droomhuwelijk te gooien: Dennis en ik hebben het prima voor elkaar. Verkering sinds onze studententijd, prachtig huis, prima auto, een lieve dochter van zeven. We zijn een drie-eenheid. Doen alles samen, hoogoplopende ruzies zijn er niet. En daarin wringt het 'm nu net.

 

Net zo verslavend als destructief

Dennis droomde al zijn hele leven van een eigen zaak. Vanaf het moment dat ik hem leerde kennen, bijna twintig jaar geleden, ging hij daar blind voor en het is hem gelukt. Ik ben trots op hem en benijd hem soms een beetje omdat hij er zo voor gaat. Ik weet nog steeds niet echt waar ik naartoe wil met mijn leven. Ik help Dennis met zijn administratie en zorg voor onze dochter. Druk zat, maar ik heb wel een academische opleiding. Die gooi ik voor mijn gevoel nu weg. Ik heb nergens een plek voor mezelf. Mens, ga mozaïeken, kun je denken, maar ik ontdekte iets spannenders. En nu ben ik al twee jaar verzeild in een dubbelleven dat net zo verslavend is als destructief.

 

Poel van buitenechtelijke affaires

Ik had dat hele Wordfeud natuurlijk meteen moeten stoppen toen de eerste avances kwamen. Die app is een poel van buitenechtelijke affaires; geen wonder dat heel Nederland de afgelopen jaren opeens aan het scrabbelen sloeg. De aandacht maakte iets in me los wat ik ontzettend lang had gemist. Al die avonden alleen terwijl Dennis overwerkte, de tienminutengesprekken waar ik in mijn eentje naartoe ging, de kinderfeestjes waarbij hij nooit aanwezig is.

 

'Hartstikke leuk voor snelle contacten'

Mijn mystery man op die ene, late, doordeweekse avond was niet de enige die interesse toonde. Na hem kwam bij één op de zes, zeven Wordfeud-potjes wel een conversatie los. Allemaal waren ze direct dubbelzinnig. Met sommige mannen wisselde ik 06-nummers uit zodat we verder konden kletsen via WhatsApp. De meesten wimpelde ik af door het potje gewoon te laten verlopen. Eén van mijn chats wees me op Paiq. Hartstikke leuk voor snelle contacten, zei hij. En minder bekend dan Tinder, waarop je toch snel gespot wordt door bekenden en dat was natuurlijk niet de bedoeling.

 

Alweer beu als ze wilden afspreken

Sites als Kik, Happn, Badoo – binnen een mum van tijd ik wist ze allemaal te vinden. Niet dat ik een andere man wilde, ik wilde gewoon weer begeerd worden. De kick van die eerste berichtjes. De spanning of hij zou reageren. Zodra ze wilden afspreken, was ik het eigenlijk alweer beu. Dennis klaagde dat ik altijd op mijn telefoon zat. Maar ja, als hij eens een keertje thuis was, lag hij te slapen op de bank. Probeerde ik een romantisch diner te serveren, reageerde hij met: 'Heerlijk schat, zullen we het relaxt op de bank opeten bij een filmpje?' Haalde ik een fles champagne in de hoop op wat romantiek, viel hij na een half glas in slaap. Ik bracht onze dochter op zondag naar een vriendinnetje, vastberaden even ongestoord bij te kletsen, en bij thuiskomst bleek meneer vertrokken naar de bouwmarkt om eindelijk die pergola in de tuin eens af te bouwen.

 

Toch deed ik het: die eerste afspraak

Ik begrijp het allemaal, echt. Natuurlijk is zo’n werkschema slopend. En hoe lief is het dat hij op die enige vrije dag aan het klussen slaat. Maar ondertussen komen we nog steeds niet toe aan elkaar. Geen seconde heb ik overwogen mijn relatie op het spel te zetten. Maar toch deed ik het, die eerste afspraak. Niet met de mystery man van Wordfeud, maar met een Tinder-match – uiteraard gescoord onder een valse naam en leeftijd en met een uiterst vage foto.

 

Eenmaal thuis voelde ik me herboren

Hij was getrouwd, ik ook. We hadden het er van tevoren via sms heel duidelijk over gehad: we zochten beiden een verzetje, maar absoluut geen verhouding. We kletsten over alles behalve onze gezinnen. Een paar uur brachten we door in onze eigen bubbel, waarin hij me vertelde hoe mooi en bijzonder ik was, en ik ondertussen niets anders kon denken dan hoe gewoontjes hij eigenlijk was. We hebben niet eens gezoend; het enige discutabele aan deze afspraak was de manier waarop ik hem had gemaakt. Het was geen vreemdgaan, en eenmaal thuis voelde ik me herboren. Ik haalde mijn kind uit school en bereidde zingend het eten voor.

 

Ik ging niet vreemd, iedereen blij. Toch?

Ik bleef afspraakjes maken. Eerst eens in de zoveel weken, na een tijdje soms wel twee keer in één week. Ik zoende met de één, lunchte met de ander, maar ging nooit verder dan dat. Emotioneel was ik natuurlijk allang een grens over. De chatconversaties gingen steeds dieper, ik deelde steeds meer met die mannen en minder met Dennis. Díe had op zijn beurt niks door, behalve dat ik stukken gezelliger was. Ik genoot van de aandacht, Dennis en onze dochter genoten van een vrolijke vrouw en moeder. De afspraakjes wonden me op, gaven me energie, en daar profiteerde mijn man weer van; met name tussen de lakens. Ik ging niet echt vreemd, iedereen blij. Toch?

 

We verkeren gewoon al te lang in tropentijd

Het gekke was: ik werd op niet een van mijn dates verliefd. Zij wel. Stuk voor stuk waren ze ongelukkig in hun relatie of lagen in scheiding – dat zeiden ze tenminste. Ze zagen in mij een frisse wind. ‘Dat beeld je je alleen maar in’, zei ik dan. Want ík realiseerde me ondertussen meer dan ooit dat mijn man de enige is die ik wil in mijn leven. We verkeren gewoon al te lang in tropentijd. Bij een aanval van schuldgevoel houd ik mezelf voor dat dit echt stopt zodra we in rustiger vaarwater komen. Onze tijd komt vanzelf wel weer. Ik hoop alleen maar dat ik deze verslaving tegen die tijd zo makkelijk kan loslaten als ik denk.

 

Het ging bijna mis

Eén keer ging het bijna mis. Een tikkeltje overmoedig had ik ingestemd met een lunch in een restaurant, toen een moeder van school binnenliep op het moment dat wij net wilden vertrekken. Mijn hart sloeg drie slagen over en het zweet brak me uit, maar mijn afspraakje – overduidelijke doorgewinterd – stond op en zei iets te hard: ‘Wat jammer dat je al hebt geluncht, anders had ik je als mijn tafeldame gevraagd.’ Ik rolde met mijn ogen naar de moeder, de moeder lachte, ik liep in mijn eentje de deur uit. Gevaar geweken.

 

Ergens klopt het natuurlijk niet

Ik ga nooit verder dan een etentje en een kus, maar ergens klopt het natuurlijk niet. Daarna heb ik nachten niet geslapen. Waar was ik in vredesnaam mee bezig? Waaróm? Omdat ik als een pruilende peuter even niet genoeg aandacht kreeg van mijn eigen man? Er zou onherroepelijk een moment komen waarop ik wel met zo’n kerel in bed beland, of per ongeluk toch verliefd word. Betrapt zou worden door Dennis, of door een iets te alerte moeder van school.
 

Lees ook
Moeder op Tinder >

 

Toch weer op een datingapp kijken

Ik besloot al mijn lopende conversaties stop te zetten en me volledig toe te leggen op thuis. Want ook al kreeg mijn dochter er niks van mee; een afgeleide moeder is toch minder leuk dan een moeder met haar prioriteiten op een rijtje. En ik wilde Dennis nog steeds niet kwijt. Welgeteld vier maanden hield ik het vol. Tot ik me weer de afhankelijke huisvrouw voelde, wachtend op de man die wél een carrière en een eigen leven had. Ik ging op verloren momenten toch weer op een datingapp kijken, startte een spelletje Wordfeud.

 

Alsof ik aanstuurde op een breekpunt

Op een avond heb ik Dennis aan tafel gezet met de mededeling dat hij nu echt niet moe mocht zijn, omdat ik gek zou worden als ik we nu niet zouden praten. Ik vertelde hem over mijn gebrek aan eigen ruimte, mijn weggegooide studie, mijn liefde voor hem en onze dochter, maar óók de verleiding los te breken. Het voelde alsof ik aanstuurde op een breekpunt, maar Dennis nam het fantastisch op. ‘Dan zorgen we er toch gewoon voor dat jij ook weer aan de slag kunt?’, zei hij, en stelde meteen een midweek New York voor terwijl zijn ouders voor onze dochter zouden zorgen.

 

Echt tekort kom ik niet

Toen pas drong tot me door dat ik misschien nooit echt duidelijk was geweest over mijn wensen. Wat was ík blij dat mijn dates nooit verder waren gegaan dan een kusje. En nu werk ik sinds een halfjaar twee dagen per week. Mijn dochter gaat dan naar de buitenschoolse opvang, Dennis zorgt voor het avondeten. De midweek New York was heerlijk, maar meer tijd voor elkaar zit er voorlopig niet in. Ik begrijp het en echt tekort kom ik niet; de waardering die ik krijg van mijn werkgever is ook een vorm van aandacht. Voor mijn dochter ben ik de liefste moeder.

 

Aandacht bevredigd door de man van wie ik hou

Maar toch klik ik soms nog zo’n app aan op mijn telefoon. Voelt het nog steeds heel lekker dat ‘Zija’ in een halfuur twintig likes krijgt. En héél af en toe hap ik toch toe tijdens een app-conversatie, om het de volgende dag weer van mijn telefoon te wissen. Ik weet zeker dat er betere tijden aanbreken voor Dennis en mij zodra onze dochter zelfstandiger wordt en hij het wat rustiger aan kan doen. Dan wordt mijn behoefte aan aandacht gewoon weer bevredigd door de man van wie ik echt hou, en ban ik de Tinders en Paiqs uit mijn leven.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

geleerd van scheiding
Beeld: Unsplash

Nu ze de laatste smeulende resten van haar verbroken huwelijk na vijf jaar wel zo’n beetje aan de kant heeft geveegd, en Kek Mama’s Jorinde haar leven met zonen behoorlijk leuk op de rit heeft, realiseert ze zich pas hoeveel ze eigenlijk heeft geleerd van haar scheiding.

  1. Dat ruziemaken gezond is, bijvoorbeeld, in plaats van doodeng. Of nee, niet gezond: broodnodig. Als mijn ex en ik jaren eerder de confrontatie waren aangegaan, was er veel minder gaan rotten en stinken in onze relatie. Niet dat ik denk dat we eruit waren gekomen samen, maar het had wel bergen opgekropte frustratie, stress en woede gescheeld. En daarmee op z’n minst een stuk gezelligere scheiding opgeleverd.
     
  2. Gewoon je onvrede uitspreken: ook altijd een goed idee. Zelfs na je scheiding. Wat in bovengenoemde ruzies misschien wel weer voorkomt. In een gelucht hart is nu eenmaal meer plek voor liefde en begrip; het is een doodsimpel sommetje. Dat ook ontzéttend goed werkt op de werkvloer en het schoolplein, overigens.
     
  3. Natuurlijk kun je het alleen. Ook al kende je hem al sinds je studie. Of de middelbare school. Sterker nog: zonder mijn leven af te hoeven stemmen met de man die toch heel andere verlangens en verwachtingen koesterde dan ik, voel ik me vrijer en gelukkiger dan ooit. En ik kan het nog betalen ook, want dankzij onze omgangsregeling kan ik makkelijk fulltime werken.
     
  4. Oké, kleine correctie: je kunt het in je eentje met behulp van een shitload vriendinnen. De enigen die je écht begrijpen. En precies op het juiste moment op de stoep weten te staan met de nodige liters wijn.
     
  5. De kinderen overleven het ook gewoon. Die willen vooral gelukkige ouders. Zoals jongste zoon van negen onlangs zei: “Je bent echt veel vrolijker dan vroeger, mam. En ik vind papa en jou eigenlijk veel beter bij elkaar passen als vrienden. Neem je nu dan eindelijk eens verkering?” (Wat ik deed.)
     
  6. Zo erg was ‘ie trouwens nou ook weer niet. Ja, natuurlijk was ‘ie een eikel, en deed hij alles fout en ik alles goed, maar éven eerlijk in helikopterview: een hoop problemen had ik met punt 1 en 2 in de kiem kunnen smoren. Bovendien is hij niet wezenlijk anders dan de man op wie ik verliefd werd, zeventien jaar geleden, maar van de vrouw voor wie hij toen viel, is (gelukkig) verdomd weinig over.
     
  7. Dus wie is hier nu eigenlijk de grootste eikel?
     
  8. Soms is een reuzensprong uit je comfort zone écht de sleutel tot geluk. Ben ik daarmee lang geleden weleens in de verkeerde carrière gesprongen; wat ben ik blij dat die sprong deze keer de beste beslissing in mijn leven bleek.
     
  9. En laten we wel wezen: íedere man is een empathie-arme, rommelige kleuter. Mijn huidige, verdraaid aardige exemplaar laat de wc-bril óók omhoog staan en begrijpt niks van het belang van lectuurmanden (in plaats van dertig stapels kranten, schoolboeken en administratie in de woonkamer). Of me gewoon even knuffelen bij een pestbui, in plaats van altijd maar een praktische oplossing aan te dragen. En toch is ‘ie de leukste en liefste. En knap - dat scheelt.
     
  10. Er bestaat er dus echt een man op deze aardkloot die net zoveel en onbaatzuchtig van mij houdt als ik van hem, ondanks al mijn onmogelijke trekjes. Die ik allemaal gewoon mag houden. Zolang ik de zijne ook maar respecteer. En uitspreek wanneer ik daarin toch een grens bereik (ik bedoel: voor de honderdste keer ’s nachts op een brilloze wc-pot gaan zitten, trek je maar zo lang). Punt 2 weer, hè: hij hangt naast punt 1 ingelijst boven mijn nachtkastje, dat snap je.
     
  11. Maar ondanks al die gelijkwaardigheid en wederzijdse acceptatie: die roze fluffy badjas met dito sokken (ik zwijg even over de Batman-pyjama die ik eronder draag, omdat mijn jongens die zo cool vinden) zijn alleen voor singles. Hoe lang je ook samen bent. Dat je man je au naturel ziet tijdens de seks en een spannende date in de sauna, is echt iets anders dan de boel maar laten verslonzen. Hoef ik tenminste ook nooit meer een man op badslippers te accepteren. Zelfs al zijn ze in de mode.


Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >