moeder op tinder
Beeld: Getty

De ene week zorgt Anke voor haar kinderen, de andere tindert ze erop los en heeft ze de ene date na de andere. "En daar hoef ik mijn kinderen niet mee lastig te vallen."

"Dus Lola speelt vanmiddag bij jullie? Leuk. Geef ik je even mijn nummer, als je mij dan appt, heb ik je nummer ook." Ik maak op het schoolplein een speelafspraak voor mijn dochter. Meteen daarna komt er een appje binnen. "Vanavond hapje eten? Of begin je liever meteen met het toetje? ;-)" Dit is niet de moeder van Lola's vriendinnetje. Dit is Florian, die ik vorige week op Tinder ontmoette. Na een tijdje heen-en-weer mailen, wisselden we nummers uit en nu dus dit. Met een knalrood hoofd zwaai ik mijn dochter en haar vriendinnetje na. 

Ik ben een datende, single co­-ouder. Twee jaar geleden gingen de vader van mijn kinderen en ik uit elkaar. Dat klinkt dramatischer dan het uiteindelijk was. Het ging in goed overleg en we verdeelden de zorg voor de kinderen fiftyfifty. En natuurlijk was dat verschrikkelijk en huilen en wennen, maar na een tijdje begonnen ook de voordelen tot me door te dringen. Wanneer ik nog heerlijk lig te slapen in het weekend, zitten mijn vriendinnen al vanaf half zes te knutselen met hun peuter. Spontane borrel op vrijdagavond: ik ben erbij.

 

Het was ruildag

En Tinder. Tinder! De ene match na de andere plingt mijn leven binnen en in kinderloze weken heb ik soms wel vier, vijf dates in een week. Met Robert, die in de reclame werkt en daar urenlang over kan vertellen (stop Robert, vraag ook eens iets aan mij). Met Lars, die een groene coltrui droeg en gouden nagellak (en ‘lekker spiriteel’ een open relatie aan het onderzoeken was). En met Dwight, met wie ik de hele avond over zijn ex praatte (zij leek me een stuk leuker dan hij). Dat werd vanzelfsprekend allemaal niets. En hoewel de meeste dates dus eindigen in een beleefd ‘dank je wel voor de leuke avond’, vind ik het heerlijk. De ene avond probeer ik met Juan allerlei drankjes uit in een hippe cocktailbar (er gaat niks boven gin­tonic), de volgende avond drink ik bier met Henk en zijn vrienden bij een hardrockconcert.

En soms, heel soms, is er een klink en ontstaat er een fling. Zoals met Erik, een journalist met wie ik in eerste instantie niet eens af wilde spreken, maar die zo aandrong op een date dat ik zwichtte. Hij bleek een prachtige lach en ontzettend veel humor te hebben, waardoor ik alsnog keihard voor hem viel. Ik nam hem  dezelfde avond nog mee naar huis. De volgende ochtend werkte ik hem snel de deur uit – het was ruildag en ik verwachtte mijn kinderen. Want dat had ik me ernstig voorgenomen: hoezeer ik ook geniet van al die dates, mijn kinderen ga ik er niet mee lastigvallen. 

 

Zie je niks meer van

Daarom moffel ik gebruikte condooms weg, die gaan onderin de prullenbak. Daar zie je niks meer van. Als een geroutineerde vreemdganger wis ik zorgvuldig alle sporen van mijn minnaars. Handdoeken in de was, bed verschonen, lege flessen in de glasbak. Andersom doe ik hetzelfde. Als er een scharrel langskomt, zet ik het wasrek in de kinderkamer, schop ik rondslingerend speelgoed onder bedjes en houd ik de deur van de kinderkamers hermetisch gesloten. Dit zijn werelden die ik niet wil vermengen. Want niks is minder sexy dan tijdens een struikelende zoenpartij richting slaapkamer met je blote voet op een legoblokje stappen. Of tijdens het vrijen naar een droogrek vol pasgewassen kinderpyjama’s kijken.

Mijn vriendinnen kijken vanaf de zijlijn jaloers toe. “Jij ligt nachtenlang los te gaan en ik moet het doen met eens in de twee weken een kwartiertje vlugvlug. En gelukkig maar, want ik zou er echt geen energie voor hebben met twee kleuters”, zei vriendin B. laatst tegen me. Maar zo geweldig is het natuurlijk allemaal niet. Als een kind ziek is, of een nachtmerrie heeft, ben ik degene die eruit moet. Ook als ik zelf ziek of moe ben. En in je eentje zorgen dat twee drukke kleuters op tijd aangekleed en gevoederd met de juiste spullen in hun rugzak op school komen, valt ook niet mee. Zeker niet als je daarna nog op tijd op je werk moet zien te komen. En op tijd weer weg, want je moet ze ook weer van de naschoolse opvang halen. En eten geven. En aan je collega’s uitleggen waarom je pas om tien uur binnenkomt en half vijf alweer weg moet. 

 

Onverwachte appjes van Florian & co

En dan zijn er nog de dagen waarop de kinderen er niet zijn en ik ook geen dates heb. De dagen dat ik van negen tot zeven werk om de gemiste uren van de week ervoor in te halen. De avonden waarop ik thuiskom in een leeg huis, zonder gedekte tafel waar ik zo aan kan schuiven, zonder iemand die vraagt hoe mijn dag was. 

Toch zou ik niet terug willen naar hoe het was. Want niet alleen is mijn seksleven aanmerkelijk verbeterd, ook de band met mijn kinderen is erop vooruitgegaan. Want wat was het makkelijk om het leeuwendeel van de opvoeding aan mijn man over te laten en wat kon ik heerlijk veel werken. Ik hoefde nooit een oppas te regelen, want die oppas woonde immers bij mij in huis. Dat ik daardoor maar bar weinig meekreeg van mijn opgroeiende kinderen, had ik eigenlijk niet eens zo door.

Nu kan ik er niet onderuit, en dat vind ik heerlijk. Natuurlijk baal ik als ik op zaterdag om half zes wakker word gemaakt door mijn zoontje, maar wat is het fijn dat-­ie daarna naast me kruipt om te knuffelen en over het leven te praten. Dat kwam er eerder nooit van,  omdat mijn man mij heel lief uit liet slapen en ik dat zelf ook wel lekker vond. En wat is het goed om ruzies en gedoe met mijn kinderen gewoon uit te spreken in plaats van tegen hun vader te zeggen: “Los jij dit maar op, ik trek het even niet.” Mijn kinderen en ik zijn closer dan ooit en dat is fantastisch. Co­-ouderschap maakt me gelukkiger dan ik had kunnen denken. Ik zou het bijna aanraden. Bijna. Want met z’n allen een gelukkig gezin vormen, dat blijft natuurlijk ideaal. Maar als dat om wat voor reden dan ook niet lukt, zijn die onverwachte appjes van Florian & Co een prima alternatief.

moeder leuk na scheiding
Beeld: Pixabay

Mary houdt van haar kinderen, maar vindt het prima als ze er even niet zijn. 'Na de scheiding is iedereen blij: ik met mijn vrijheid, mijn ex met zijn twintig jaar jongere vrouw.'

Mary is gescheiden en moeder van zoon Kjeld (7) en dochter Marit (5). "Een gezinnetje stond bepaald niet boven aan mijn verlanglijst toen ik jong was. Evenmin als trouwen of een eengezinswoning. Nu weet ik waarom. Ik heb ze alle drie geprobeerd en stuk voor stuk laten mislukken. Behalve die kinderen dan, maar over mijn moederschap heb ik niet alle zeven jaren kunnen zeggen dat ik het goed deed.

Ik ben altijd al op mezelf geweest. Heb veel ruimte nodig en voel me snel geclaimd door partners en vrienden. Ik hobbelde een beetje van vriendje naar vriendje, woonde nooit langer dan twee jaar op hetzelfde adres en werkte hard om vooral zo veel mogelijk te kunnen reizen. Een traditioneel gezinsleven paste mij niet, dacht ik. Maar toen kwam ik Vladimir tegen.
 

'Ik viel als een blok'

Ik was 27 en hoewel ik veel had gezien van de wereld, was ik nog lang niet volwassen. Ik bracht mijn weekends door op festivals en feestjes, geloofde niet in eeuwige trouw en dacht niet verder dan de dag van morgen. Wat ik verdiende maakte ik dezelfde dag nog op; mijn enige kostbare bezit waren mijn universiteitsdiploma en de antieke viool van mijn opa.

Vladimir was het tegenovergestelde. Negen jaar ouder dan ik, serieuzer, bezorgder. Niet de vrije geest die ik was, dus dat onze relatie gedoemd was te mislukken kon een blinde zelfs zien. Toch viel ik als een blok voor hem. In eerste instantie vanwege zijn erudiete verschijning en zijn belezenheid. Hij werkte aan de universiteit als onderzoeker en bracht ook zijn vrije tijd het liefst met boeken door. Ik keek immens tegen hem op. Hij viel op zijn beurt voor mijn ‘sprankeling’, zoals hij dat noemde. Vond het vooral een uitdaging me te temmen, waar ik op mijn beurt hoopte rust bij hem te vinden.
 

Kletsen op het balkon

Opmerkelijk genoeg ontmoetten we elkaar op een feestje. Een vriendin van mij deed haar eindonderzoek bij hem en tijdens haar afstudeerfeest kwam hij beleefdheidshalve langs voor één glas cognac. Dat drinkt-ie ook nog ja, cognac. Woest aantrekkelijk vond ik dat – al moet ik er nu om lachen: hij was achtendertig, niet bejaard.

We kletsten op het balkon van haar woning en toen zijn glas leeg was, vroeg hij of hij me mocht bellen. De volgende dag gingen we uit eten en verlieten elkaars zijde nooit meer – nou ja, tot anderhalf jaar geleden. Drie maanden nadat ik hem tegenkwam, zegde ik de huur van mijn appartement op.
 

'Als ik nu niet ren...'

Oerinstinct is iets heel sterks. In de eerste maand van onze relatie, waarin hij mij doorlopend zijn liefde verklaarde en verkondigde dat hij gek zou worden zonder mij, dacht ik wel tien keer: als ik nu niet ren, kom ik nooit meer weg. Maar ik rende niet. Ik was verliefd, en hij bood me waar ik ondanks mijn drang naar levensvrijheid zo naar snakte: stabiliteit. Je kunt niet eindeloos door het leven blijven dartelen. Samen vonden we een gulden middenweg. Dacht ik. Ik zou hem levenslust geven, hij mij zekerheid. Nu weet ik dat liefde zo niet werkt.
 

Moederinstinct

Met mijn verliefdheid kwam ook een heel ander instinct in mij naar boven: dat van een moeder. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde: toen we nog geen halfjaar samen waren, snakte ik naar een kind. Vladimir wist het zo net nog niet. Hij wilde nog zo veel bereiken, zei hij. Dingen leren, ontdekken. Een halfjaar is wat snel om aan een kind te beginnen, vond ik ook. Dus probeerde ik het los te laten, maar las ondertussen alles wat los en vast zat over het moederschap.

Toen we een jaar samen waren – ik was bijna 29 – spoelde ik met zijn medeweten de pil door de wc. ‘Voor mij is het welkom’, zei ik. ‘Als dat voor jou niet zo is, liggen dáár de condooms.’ Een halfjaar later was ik zwanger en belde Vladimir als eerste huilend van geluk zijn hele familie af om het blije nieuws te verkondigen. Ook ik was dolgelukkig. Zeven maanden lang leefden we in onze bubbel van babyvoorbereidingen en een alles overstijgende verliefdheid. We kochten een huis en trouwden. Alle dingen waarvan ik altijd had geroepen dat ze niet bij me pasten.
 

Met stomheid geslagen

Kjeld werd geboren. En waar ik hoopte overmand te worden door onvoorwaardelijke liefde en zorgzaamheid, was ik vooral met stomheid geslagen. Ik had me het moederschap heel anders voorgesteld. Als een soort serene staat van rust vooral, waarin de baby voornamelijk sliep en ik boeken las, wat werk deed en een nestje bouwde voor ons gezin. In plaats daarvan zat ik met tepelkloven nachtenlang rechtop in bed met een huilbaby van wie ik niks begreep, en een man die met geen mogelijkheid wakker te krijgen was. Ik vond er geen klap aan, dat hele moederschap.

Toen Kjeld een jaar was, werd het leuker. Hij begon te communiceren, ik kreeg weer wat ruimte voor mezelf en hij deed het goed op de crèche terwijl ik vier dagen per week werkte. En wat denk je dat ik deed, in plaats van genieten van een situatie die – ergens in de verte – weer wat overeenkomsten vertoonde met het leven dat ik ooit zo liefhad? Ik begon dat jaar over een tweede baby.

Geen compleet ridicule inschatting: Marit bleek een droombaby. Maar wel het tweede kind in huis, en dat betekende dat wanneer ik niet werkte ik alleen maar aan het moederen was. Als Kjeld eindelijk sliep, was Marit wakker, en andersom. Vladimir had het druk op de universiteit en begreep niks van mijn wanhoopskreten. ‘Hoezo vind je het zwaar?’ vroeg hij. ‘Het zijn baby’s, en je hebt drie dagen weekend.’
 

'Ondertussen verloor ik mezelf'

Ik hield van mijn kinderen. Ik deed het allemaal; de borstvoeding, het co­-sleepen, de doorwaakte nachten en cursussen Muziek op Schoot. Natúúrlijk deed ik dat. Omdat het moest. Maar ondertussen verloor ik mezelf steeds een beetje meer. Ik vond het niet leuk, het zorgen, 24 uur per dag klaarstaan, nooit aan mezelf toekomen.

Met het moederschap verloor ik behalve mezelf bovendien nog iemand: Vladimir. Die weliswaar net zo gek was op onze kinderen als ik, maar ook op zijn 26-­jarige PhD-­medewerker. Toen Marit twee was, vroeg hij de scheiding aan. Het kwam niet als een verrassing. We zijn geen gelijke geesten, Vladimir en ik. Zijn nieuwe liefde en hij wel. Samen hebben we iets heel moois bereikt: onze kinderen.
 

'Het werd een regelrechte vechtscheiding'

Maar met de aanvraag van de scheiding onttrok hij zich meteen aan alle verantwoordelijkheid voor hen. Op dagen die hij eigenlijk zou doorbrengen met onze kinderen, was hij opeens op stedentrip met zijn assistente. Alle regelzaken met betrekking tot de kinderen kwamen ook voor mijn rekening. Daar was ik het niet mee eens. Ik hoefde geen geld, wel verantwoordelijkheidsgevoel van zijn kant. Het werd een regelrechte vechtscheiding, met advocaten, ruzies over geld en moddersmijterij naar familie. Eén ding deden we goed: de kinderen bleven buiten schot. Die merkten er niet veel meer van dan een papa of mama die af en toe wat prikkelbaarder was.
 

Lees ook
11 Dingen die ik leerde van mijn scheiding >

 

Genieten van mijn rol als moeder

Mij kostte het jaren van mijn leven, qua stress. Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en boven alles heeft de scheiding van Vladimir me meer opgeleverd dan ik ooit had durven dromen. Met – na lang onderhandelen – co­-ouderschap en dus maar de helft van de tijd zorg voor mijn kinderen, kan ik voor het eerst van mijn leven oprecht genieten van mijn rol als moeder.

Begrijp me niet verkeerd: als Vladimir uit ons leven was verdwenen, had ik Kjeld en Marit evengoed een geweldige jeugd bezorgd. Maar nu we de zorg eerlijk verdelen, vind ik het oprecht leuk. In de week dat ik de kinderen niet heb, werk ik tot diep in de nacht, duik de kroeg in wanneer ik daar zin in heb en als ik wil scharrelen met een man, dan doe ik dat. Mary-­tijd. In de weken dat de kinderen bij mij zijn, heb ik hierdoor eindelijk de rust om me compleet op hen te focussen. Dan geniet ik ervan om twintig keer met ze van dezelfde glijbaan te gaan, of iets lekkers te koken na een lange dag werken.

Als moeder ben ik veel relaxter geworden, omdat ik kan genieten. Wanneer ze op maandagochtend vertrekken, mis ik ze net zo hard als dat ik blij ben dat ik weer tijd heb voor mezelf. Net zo goed als ik een week later met pijn in mijn hart een spannende afspraak laat lopen, maar me wel me verheug op hun komst. Mijn leven is het afgelopen jaar voor het eerst sinds ik kinderen heb in balans.

Ik geloof dat er vrouwen zijn die niks liever doen dan moederen en kapot zouden gaan in een situatie als de mijne. Ik heb daar respect voor, en vraag me weleens af of het mij minderwaardig maakt als moeder dat ik dat anders beleef. Maar dan dans ik een seconde later door mijn woonkamer op mijn kinderloze zaterdagmiddag en voel me gelukkiger dan ooit.

Natuurlijk steekt het dat mijn kinderen de dagen bij hem doorbrengen met een stiefmoeder voor wie hij me inruilde en die tien jaar jonger is dan ik. Maar feitelijk wilde ik zelf ook al lang weg uit ons huwelijk, en dat er een vrouw is om de zorg van Vladimir over te nemen wanneer hij weer eens diep in zijn boeken duikt, stemt me tegelijkertijd gerust. Het leven had niet beter kunnen lopen. Ik heb mijn kinderen én mijn vrijheid. En het belangrijkste: Kjeld en Marit zijn gelukkig zo. Dankzij Vladimir weet ik wat liefde is doordat hij me kinderen schonk, maar ook dat een relatie niet hoeft. We hebben allemaal gewonnen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >