Beeld: Getty
Beeld: Getty

Merel en Maarten lijken met hun vier kinderen een heel gewoon gezin. Maar niks is minder waar. De jongste is namelijk niet van Maarten, maar de zoon die Merel kreeg met haar minnaar.

“Soms word ik ’s ochtends wakker en denk: laat het alsjeblieft een droom zijn, de puinhoop waarin ik verzeild ben geraakt. Maar dan hobbelt de jongste onze slaapkamer binnen met zijn zusjes van zeven, vijf en vier in zijn kielzog en besef ik dat dit toch echt mijn leven is.

 

'De passie is verdwenen'

Mijn jongste kind is nu een jaar oud en niet van mijn man, ook al voedt Maarten hem op als zijn eigen zoon. Ons gezin is wat ons bij elkaar houdt, maar ondertussen weet ik maar al te goed dat ons huwelijk niet is wat het zou moeten zijn. Maarten en ik maken geen ruzie, ik hou heus van hem, maar de Maarten met wie ik ooit trouwde bestaat niet meer. Vijf jaar geleden kreeg hij zijn eerste depressie en sindsdien zit hij onder de medicatie – pillen die zijn emoties afvlakken. Hij is een lieve vader, doet heel veel in het huishouden, maar de passie is verdwenen. Ik denk niet dat de oude Maarten ooit terugkomt, hoe goed hij ook vooruitgaat dankzij therapie. En stel dat het wel gebeurt, ik ben bang dat we tegen die tijd al te ver uit elkaar zijn gegroeid.

 

Vrijheid, blijheid, lichtheid

Ik wil Maartens depressie niet gebruiken om het goed te praten, maar drie jaar geleden brak het gebrek aan passie, aan contact, aan echte interesse van Maartens kant me op. Op een beurs liep ik Giel tegen het lijf. We raakten aan de praat in de koffiecorner. Hij was het tegenovergestelde van Maarten zoals hij nu is. Giel luisterde, stelde vragen, had een wat cynische, geestige ondertoon. Hij leek me precies aan te voelen. Hij was single en had geen kinderen, wilde ze ook niet. Hij had een carrière en een hectisch leven. Veel op reis, vrijheid, blijheid. Líchtheid. Ineens besefte ik dat die lichtheid precies was wat ik thuis miste.

 

'Ik kon fijn met hem kletsen'

Voor ik het wist had ik hem verteld hoe het er bij mij thuis toeging. Niks voor mij, zelfs mijn vriendinnen wisten niet hoe moeizaam het ging.
Giel en ik wisselden telefoonnummers uit en belden vanaf dat moment elke dag. Meestal vanuit de auto, aan het eind van de dag als we allebei op weg naar huis waren. Soms belde hij ook ’s ochtends als ik thuis was met mijn twee jongste kinderen. Gewoon even kletsen, er viel geen dubbelzinnig woord. Het was zo fijn dat er eindelijk weer iemand naar me luisterde. Iemand met wie ik kon lachen, iemand die me tegensprak en een spiegel voorhield. Dat laatste was misschien confronterend, maar ook prettig. Het waren allemaal dingen die Maarten al jaren niet meer deed, die was verlamd door de zwaarte van zijn leven.

 

'Ik speelde met vuur'

Ik viel als een blok voor Giel en hij voor mij. Het voelde goed met hem te praten, maar ondertussen was er natuurlijk ook schuldgevoel. Ik liet mijn man vallen terwijl hij me hard nodig had. Bovendien realiseerde ik me dat ik met vuur speelde. Vroeg of laat zou dit effect hebben op ons hele gezin. Na weken met mijn gevoelens geworsteld te hebben, vertelde ik Maarten wat er aan de hand was. Over Giel, maar ook over mijn verlangen naar lichtheid en mijn zorgen over onze toekomst. Ik had medelijden met mijn man, maar zag steeds meer in dat hij mij in zijn depressies meesleurde.

 

'We waren uit elkaar gegroeid'

Maarten werd niet boos. Hij begreep dat dit kon gebeuren, zei hij. Hij wilde me niet belemmeren in mijn geluk en daarom gaf hij mij de ruimte. Ironisch genoeg was dit het beste gesprek dat we in tijden hadden gehad. Tegelijk werd voor het eerst echt duidelijk hoe ver we uit elkaar waren gegroeid. Met medeweten van Maarten gingen Giel en ik af en toe uit eten. Aanvankelijk gebeurde er niks, maar al snel bleef ik wel af en toe bij hem slapen. Thuis zei ik er niks over. Ik kondigde gewoon aan dat ik er vannacht niet zou zijn. Maarten stelde geen vragen, wilde het ook niet weten. Dat klinkt ongelooflijk, maar zo diep waren we al gezonken.

 

Zwanger van Giel

Ik kwam steeds meer terecht in een nieuw leven en dat maakte terugkeren naar mijn oude bestaan zonder Giel almaar ingewikkelder. En toen werd ik zwanger. Ik schrok en Giel nog veel meer. Het kon alleen maar van hem zijn, met Maarten had ik sinds de geboorte van de derde geen sex meer gehad. Ik stond voor een duivels dilemma. Giel droomde van een toekomst met zijn drieën. Ik twijfelde of ik voor deze man mijn gezin wilde opbreken. Hoeveel hield ik eigenlijk echt van hem? Was hij niet alleen maar een vlucht uit mijn huwelijk? En ook: realiseerde Giel zich wel dat als we samen verder zouden gaan, hij mijn drie andere kinderen erbij kreeg?

 

'Ik koos voor de baby'

Ik overwoog abortus, maar ik kon het niet. Ik hield zo veel van mijn kinderen, ik kon niet aan mezelf verantwoorden dat deze nieuwe baby er niet bij mocht horen. Ook dit kind was ontvangen in liefde, hoe je het ook wendt of keert. Ik koos voor de baby, wetend dat ik daarmee mijn andere drie kinderen deels zou kunnen verliezen als Maarten en ik uit elkaar zouden gaan.

 

'Hij was bereid de baby te accepteren'

Ik haalde diep adem en biechtte uiteindelijk mijn zwangerschap op aan Maarten. Hij schrok, natuurlijk. Maar ook deze keer was hij niet woedend. Ongelooflijk genoeg was hij tot alles bereid om ons gezin bij elkaar te houden. ‘Als jij onvoorwaardelijk voor ons kiest, ben ik bereid de baby te accepteren’, zei hij. ‘We houden toch van elkaar? En ik kan de baby toch opvoeden als mijn eigen kind?’ Niemand die het ooit zou weten, voegde hij eraan toe. Althans, niet voordat de kinderen oud genoeg waren om te begrijpen hoe het echt zat.

 

Omgangsregeling

Dit was een scenario waar ik geen rekening mee had gehouden. Ik wist niet wat ik moest voelen. Opluchting? Angst? Giel was uiteraard in alle staten. Hij wilde dat ik ging scheiden. Ik vroeg hem hoe hij het allemaal voor zich zag. Dat ik met de hele kinderschare in zijn appartement kwam wonen terwijl hij ondertussen zijn yuppenleven voortzette? En hoe graag wilde hij deze baby echt? Als ik bij Maarten bleef, zou Giel eventueel een omgangsregeling krijgen. Dan zou ik de baby af en toe naar hem brengen, zodat we een paar uur met zijn drieën konden zijn.

 

Vaderschapsrechten

Het kostte weken van ruzies, stress en eindeloze gesprekken, maar uiteindelijk ging Giel overstag. Ik zou de baby grotendeels met Maarten opvoeden en als de kinderen oud genoeg waren zouden we ze de waarheid vertellen. Mijn verloskundige, die ik noodgedwongen op de hoogte had gesteld, opperde nog dat we moesten bespreken wie het kind zou erkennen. In een huwelijk is dat automatisch de echtgenoot. Voor Maarten was de situatie alleen te verdragen als hij de vaderschapsrechten kreeg. Het kind van een ander opvoeden was één ding, maar dan wilde hij dat het kind ook zijn achternaam kreeg en hij officieel de vader werd. Voor Giel was het moeilijk te verkroppen dat Maarten het ouderlijk gezag kreeg, maar uiteindelijk stemde hij ook daarin toe.

 

'Hij is geen man voor een echt gezin'

Twee keer ging Giel mee naar de verloskundige, maar Maarten was bij de bevalling. Met een stalen gezicht nam hij de felicitaties van de verloskundige in ontvangst. Drie dagen na de bevalling kwam Giel op kraambezoek terwijl ik alleen thuis was. Giel heeft zich inmiddels bij de situatie neergelegd. Hij begrijpt dat ik kies voor mijn gezin en ziet ook de voordelen van onze regeling. Elke maand hebben we een hele dag met zijn drietjes, dat vindt hij genoeg. Het stelt hem gerust dat ons kind op een dag zal weten wie zijn biologische vader is. Hij beseft ook wel dat hij helemaal geen man is voor een echt gezin met alles wat daarbij komt kijken, hele nachten doorhalen als de baby niet wil slapen, samen de eendjes voeren, niks voor hem.

 

Begrip

Tussen Maarten en mij is gek genoeg niet veel veranderd. Ons huwelijk is zoals het al jaren is: vlak en zonder passie. Hij heeft tijd nodig gehad, maar zorgt inmiddels voor de jongste alsof het zijn eigen kind is. Als ik hem mijn zoon in slaap hoor zingen, realiseer ik me dat ik iets onmenselijks van hem vraag: van dit kind houden en mij mijn ontrouw vergeven. Dat hij dat accepteert, zegt genoeg over onze relatie. Die is niet gebaseerd op liefde en vertrouwen, maar op zijn begrip voor mij. Begrip is eindig, dat realiseer ik me goed. Wat er dan gebeurt weet ik niet.

 

Toch geen spijt

Ik heb het er ook moeilijk mee. Mijn maag draait om als ik eraan denk hoe mijn kinderen later zullen reageren, met name mijn zoon. Ik heb in mijn eentje de koers van zeven levens bepaald en dat vind ik een zware last. En daarom denk ik elke ochtend: hoe heb ik het zover laten komen? Hoe zijn we in deze puinhoop beland? En toch heb ik geen spijt van mijn beslissing. Als het op een dag toch de doodsteek voor ons huwelijk blijkt, eindig ik als single moeder van vier kinderen. Dat is dan maar zo. Mijn liefde voor de kinderen én hun liefde voor elkaar maken dat ik zeker weet dat ik de juiste keuze heb gemaakt.”

Dit artikel staat in Kek Mama 01-2017

relatietherapie kinderen
Beeld: Pixabay

En dan loopt het ineens – of eigenlijk al veel langer – niet meer zo lekker in jullie relatie. Welke soorten relatietherapie zijn er, ook als je kinderen hebt?

 

EFT-relatietherapie

Deze vorm van relatietherapie staat voor Emotionally Focused Therapy. Klinkt interessant, maar wat houdt het in? Allereerst verraadt de naam al dat deze therapie zich richt op emoties. Er wordt gekeken naar patronen binnen jullie relatie (altijd en eeuwig ruzie over geld of een niet-uitgeruimde vaatwasser), zodat jullie deze leren te herkennen en te begrijpen. Want je weet zelf ook wel: vaak gaat het niet eens om die vervloekte afwas, maar wat eronder ligt (geen rekening houden met elkaar, je in de steek gelaten voelen). Ook gaan jullie kijken naar oud zeer. Daarna gaan jullie met behulp van de therapeut bouwen aan een nieuwe, veilige basis waarin jij en je partner elkaar om steun en begrip vragen, in plaats van elkaar verwijten te maken. Er wordt naar het hele gezin gekeken en onderzocht waar jullie het meeste behoefte aan hebben.

Meer info vind je hier.

 

Samengesteld gezin coaching

Hij heeft al kinderen, jij hebt al kinderen, en samen werden jullie verliefd. Mooi sprookje toch? Er zijn in Nederland ontelbaar veel samengestelde gezinnen. Maar de cijfers hierover zijn niet best: 60% van zulke gezinnen redt het uiteindelijk niet. Grootste knelpunten: verschil in opvoeding (‘Van mama mag het wel en jij bent mijn vader niet!’), mag je iets zeggen over je stiefkind, bemoeienissen van ex-partners en ga zo maar door. Gelukkig is er speciale coaching voor samengestelde gezinnen. Deze hulp is erop gericht om rust te creëren in jullie leven en relatie. De bedoeling is om jullie samengestelde, unieke gezin goed op de rails te zetten, met jullie eigen gezinscultuur. Want eerlijk is eerlijk: elke familie is anders. De praktische adviezen hebben als doel om binnen 3 tot 5 maanden voor meer balans te zorgen in jullie hele gezin. En dat is heel, héél erg fijn, voor iedereen.

Meer info vind je hier.

 

Lees ook
LIEFDE: Zo kan het dus ook: blij met je scheiding >

 

Systeemtherapie

Relatieproblemen gaan vaak veel verder dan alleen de band tussen jou en je partner. Als jullie kinderen hebben, horen die ook bij de relatiedynamiek. Bij systeemtherapie wordt gekeken naar het sociale systeem waarvan je deel uitmaakt, zoals je gezin. En hierin staat vooral de wisselwerking met andere personen bij het probleem centraal.  Het kan dus zijn dat je deze therapie niet alleen met je partner doet, maar ook met jouw eigen ouders of je kinderen (als die oud genoeg zijn). De systeemtherapeut kijkt dus naar het hele gezin, en iedereen wordt bij de oplossing betrokken. Soms zie je dat bepaalde obstakels van generatie op generatie worden doorgegeven: jij mocht vroeger nooit ‘huilen om niets’, en ineens snauw je dat ook naar je eigen kids. Deze vorm van therapie is heel geschikt om ook dit soort opvoedingskwesties te doorbreken.

Meer info vind je hier.

 

Oplossingsgerichte therapie

Oké, jullie weten dat het niet heel lekker gaat in jullie relatie. Maar elk huisje heeft z’n kruisje en jullie willen niet te veel kibbelen over hoe deze impasse is ontstaan. Dan is oplossingsgerichte therapie iets voor jullie. Deze hulpsoort gaat niet over hoe jullie problemen ontstaan zijn en het analyseren hiervan, maar is gericht op het oplossen ervan. De therapeut helpt jullie te kijken naar de momenten waarop het wel goed gaat en hoe jullie onderlinge situatie is als jullie troubles er niet zijn. Wat gaat er dan wél goed en hoe komt dat? En: hoe houden jullie dit vol? Lekker positief, kortom.

Meer info vind je hier.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

partner wil geen sex meer

Het is volgens seksuologe Hanneke Termeer een veel voorkomend probleem in haar praktijk: dat een van de twee geen behoefte (meer) heeft aan seks.

Maar wat kun je hieraan doen? 
 

Van goeden huize

Termeer: "Het is menselijk gedrag dat je er op zo'n moment van uitgaat dat het aan jou ligt", vertelt ze. "Je denkt dat je niet meer aantrekkelijk bent, niet goed genoeg bent of dat hij/zij een ander wil. Maar negen van de tien keer is dit niet zo." De seksuologe adviseert dan ook om het niet direct op jezelf te betrekken. Bespreek het met elkaar. "Je moet van goeden huize komen om dit probleem aan te durven halen, maar het is wel het beste."

 

Lees ook
Hoe vaak sex per maand is 'normaal'? >

 

'Doet-ie het of doet-ie het niet?'

Het probleem ligt volgens Hanneke vaak heel ergens anders: de partner heeft het druk op werk, of heeft last van lichamelijke klachten zoals beginnende erectieproblemen, met als gevolg: 'prestatiedrang'. "Als een man steeds bezig is met 'doet-ie het of doet-ie het niet' kan dat impact hebben op jullie seksleven. Probeer hier geduldig mee om te gaan, want alleen dan kan die druk verdwijnen."

 

Niet vreemd

Wel wil de seksuologe duidelijk maken dat het helemaal niet vreemd is dat een van de twee niet altijd zin heeft in seks: "Ik bedoel, je hebt toch ook niet altijd zin om te koken? Maar ga het gesprek wel aan als dit vaak gebeurt."

 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >