jongste kind leuker
Beeld: Pexels

Femke (31) heeft het eindelijk aan haar man bekend. Dat ze haar jongste zoon veel leuker vindt dan de oudste. "Gelukkig had hij er nooit iets van gemerkt."

“Ik vind mijn ene kind leuker dan het andere. Dat heb ik tot voor kort nog nooit tegen iemand gezegd. Toen jullie me benaderden voor dit interview heb ik het voor het eerst bekend aan mijn man. Zelfs mijn moeder, met wie ik verder alles bespreek, weet het niet. Ik vind het nu ook moeilijk het hardop te zeggen, dat merk je.

 

'Mama, ik hou van je'

Onze zoons zijn vlak na elkaar geboren. Ik was zwanger van de tweede toen mijn eerste een baby was; ze zijn vier en vijf jaar. De jongste is heel open, daarin lijkt hij op mij, misschien speelt het bij mijn voorkeur voor hem mee dat ik dat herken. En hij windt iedereen om zijn vinger. Hij is altijd vrolijk, grappig, heeft een fantastische lach. Hij praat met iedereen, heel beleefd ook nog. Als hij een speelplaats op gaat, komt hij vaak terug met handenvol snoepjes die hij van andere ouders heeft gekregen omdat ze hem zo leuk vinden. Hij vraagt weinig aandacht, amuseert zich altijd. Thuis kan hij eindeloos met zijn Duplo spelen. Wat ik misschien het belangrijkste vindt: hij is een enorme knuffelaar. Hij knuffelt de hele dag door, zegt: ‘Mama, ik hou van je’.

 

Mijn oudste kind geeft mij minder liefde

Ik denk dat ik dat het meeste mis bij mijn oudste. Die geeft me minder liefde. Hij houdt wel van me, maar hij toont het niet. Knuffelen doet hij nooit. Als hij me één keer per jaar spontaan kust is het veel. Als ik hem wil zoenen, deinst hij terug, als ik hem een kusje vraag, biedt hij zijn voorhoofd aan. Hij vergt veel negatieve energie. Al vanaf zijn prilste babytijd. Daar kan hij helemaal niets aan doen. Daarom voelt het oneerlijk dat ik van hem veel minder kan hebben dan van zijn broertje. 

 

Opgesloten in zijn peuterbed

De eerste drie jaar van zijn leven was hij elke nacht zo’n beetje van half twee tot vier uur wakker. Mijn man en ik hebben alles geprobeerd om hem door te laten slapen. We hadden een geweldig babykamertje gemaakt, dat zijn we gaan onttakelen om alle prikkels weg te halen, leuke lampjes weg, posters weg, lichtgevende sterren- stickers weg. Maar het ging pas beter toen hij op zijn derde een groot bed kreeg. Ik denk dat hij zich opgesloten voelde in zijn peuterbedje, en daar al die jaren niet aan kon wennen. Ik weet niet of we er veel aan hadden kunnen doen: het was te gevaarlijk hem in een normaal bed te laten slapen, dan had hij eruit kunnen vallen. Nog steeds komt hij elke nacht tussen ons in liggen.

 

Hij zet zich niet over frustraties heen

Het is typerend voor hem dat hij zich niet over frustraties heen zet. Als iets niet kan of mag, wordt hij boos en hij blijft boos. Zijn broertje accepteert het als hij een grens krijgt, dan gaat hij gewoon iets anders doen, maar mijn oudste kan eindeloos drammen. Als hij voor de tiende keer komt zeuren of hij zijn favoriete tv-programma mag zien terwijl ik nee heb gezegd, ben ik uitgeput. De jongste kan ook weleens zeuren, maar dat ergert me minder. De jongste heeft veel vriendjes, de oudste weinig. Ik krijg op school klachten omdat hij klasgenootjes pest; hij is een beetje sneaky, trekt andere kinderen aan hun haar als de juf niet kijkt. Dat doet hij ook bij zijn broertje zodra ik de kamer uit ben.

 

Natuurlijk houd ik van hem

Natuurlijk houd ik ook van hem. Over liefde heeft hij niet te klagen, de kinderen zijn mijn allesjes.  Maar hij voelt als een taak, de ander als een plezier. Of ik me schuldig voel? Minder dan je zou denken. Ik zou me schuldig voelen als ik mijn voorkeur in praktijk zou brengen, maar dat doe ik niet. Ik trek misschien zelfs nog eerder de oudste een beetje voor dan de jongste. Omdat die het moeilijker heeft in het leven. In de film Sophie’s Choice dwingen de nazi’s een moeder te kiezen welk van haar twee kinderen ze kan redden uit het concentratiekamp. Je kunt je daar gelukkig niet in inleven, je kunt er alleen theoretisch iets over zeggen. Theoretisch zou ik, als ik die Sophie uit die film was, misschien voor de oudste kiezen. Omdat die me meer nodig heeft. Die jongste komt er wel met zijn lach.

 

Mijn zoontjes merken niet dat ik een voorkeur heb

Ik weet zeker dat mijn zoontjes niet merken dat ik een voorkeur heb. Zoiets voel je als moeder. Het is er alleen in mijn hoofd. Als ik door de Intertoys loop, kijk ik instinctief naar cadeautjes voor de jongste, aan de ander denk ik niet. Als ik leuke kleren zie hangen, denk ik ook alleen aan de jongste, terwijl de oudste dezelfde maat heeft. Daar schrik ik van. De belangrijkste getuige is mijn man, die ik net heb ingelicht. Aan hem kan ik eigenlijk alles vertellen, we vertrouwen elkaar, dat is de kracht van onze relatie, denk ik. Dat je eerlijk bent. Dat zeggen we elkaar ook steeds. Het betekent dus genoeg dat ik dit nog niet eerder ter sprake heb durven brengen. 

 

Lees ook
'Ik vind mijn jongste kind leuker' >

 

Voorkeur voor een van onze twee zonen

Gelukkig reageerde hij lief. Omdat hij zag hoe erg ik het vond. Hij heeft ook weleens een voorkeur voor een van onze twee zonen, zei hij, maar dat gaat gelijk op, hij heeft het dan weer met de een, dan weer met de ander. Het leek hem naar voor me dat het bij mij anders ligt. Mij kennende weet hij dat ik er niets aan kan doen; dat het sterker is dan mezelf. Misschien maakt het uit dat hij onze kinderen door de week maar een uur per dag meemaakt, ’s avonds na zijn werk. Ik ben de hele dag met ze bezig, dan loop je toch meer tegen hun verschillen aan.

 

Mijn lievelingetje niet voortrekken

Waar ik ongelooflijk blij om ben, was dat hij ziet dat ik heel erg mijn best doe mijn lievelingetje in de praktijk niet voor te trekken, en dat hij vindt dat ik daar goed in slaag. Dat is voor hem belangrijk. Misschien omdat zijn eigen moeder zijn broertje altijd voortrok. Als ik de fout in zou gaan, zou hij dat absoluut merken. Hij is een heel goede vader, die tijd vrijmaakt voor de jongens. Ze zitten elke avond te wachten tot hij thuiskomt van kantoor; dan rennen ze naar hen toe en is het stoeien geblazen. Het duurt een hele tijd tot wij samen aan een gesprek toe komen.

 

We horen bij elkaar

Mijn bekentenis heeft geen weerslag op onze relatie. Die is daar te sterk voor, denk ik. We zijn al negen jaar bij elkaar, het was liefde op het eerste gezicht. We leerden elkaar kennen bij een popconcert, ik was 22, hij een jaar jonger, en aan het eind van de avond liepen we al hand in hand. Hij had een crossmotor en zijn rijbewijs, dat zijn belangrijke dingen op die leeftijd. Het was niet de bedoeling, want ik had verkering met een andere jongen, een visser, die op zee zat. Die overlaadde me met cadeautjes, deed alles wat ik wilde, als we naar de film wilde mocht ik kiezen, hij ging altijd mee, al was het een film met Leonardo DiCaprio, waarbij de hele zaal vol zat met vrouwen. Mijn man zegt in zo’n geval: ‘Ga jij maar lekker met je vriendinnen, ik vermaak me wel met mijn Xbox.’ Dat past meer bij me, ik houd van tegenwicht. Wij horen bij elkaar. 

 

Een van de grootste taboes

Waarom heb ik er nog nooit met de buitenwereld over gepraat? In de eerste plaats uit angst dat mijn oudste het ooit te weten komt. Dat zou ik afschuwelijk vinden. Op de tweede plaats ben ik bang voor commentaar. Je kunt niet hardop zeggen dat je een favoriet hebt, het is een van de grootste taboes. Mensen oordelen snel. De beste stuurlui staan aan wal. Ik ben bang voor praatjes, dat ik een slechte moeder zou zijn, of dat ik de kinderen niet gelijkwaardig behandel. Dat mensen gaan opletten, wie ik aandacht geef, wanneer, hoeveel. Daar heb ik geen behoefte aan. Ik vind het al moeilijk genoeg. 

 

Niemand zegt het hardop

Ik denk dat er meer ouders zijn die dit probleem kennen. Maar niemand zegt het hardop. Zolang je het niet zegt, is het er niet. Ik heb nog nooit in mijn hele leven een moeder horen zeggen dat ze een favoriet heeft onder haar kinderen. Zelfs al is het de omgeving vrij duidelijk. Dat mijn zwager het lievelingetje is van mijn schoonmoeder vermoedt echt iedereen, maar als je het zou vragen zou ze het ontkennen. De vraag alleen al zou een belediging zijn. Dat geeft een eenzaam gevoel. Ik ben blij ik het tegen mijn man heb gezegd, ik merk dat het me enorm oplucht. Ik denk dat ik het binnenkort aan mijn moeder ga vertellen. Alsof ik uit de kast kom. Ik denk dat ze zegt: ‘Maar lieve schat, dat wist ik toch allang.’
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anke Laterveer

Anke Laterveer is schrijfster. Ze woont samen met Thomas en deelt met haar ex-man de zorg voor hun kinderen Jakob (9) en Hannah (8). Deze column over Sinterklaas schreef ze al eerder voor Kek Mama.

'Wat is er allemaal nog meer niet waar dan?' roept mijn dochter woedend, waarna ze met haar handen over haar oren in de keuken gaat staan. 'Jij bent echt de stomste rotmama van de hele wereld. Je LOOG tegen ons!'

Mijn zoon, daarentegen, is nogal opgelucht. 
'Dus Sinterklaas hoeft niet in zijn eentje langs al die huizen? En hij komt dus ook niet zomaar bij ons binnen in de nacht?'
'Nee, lieverd. Dat doet-ie niet.' 
Daar heeft-ie nogal een goede reden voor ook. Hij bestaat namelijk niet. Sinterklaas is een acteur, je ouders kopen de cadeautjes en alle grote mensen hebben tegen je gelogen. Sorry joh.
 

Toneelstuk

'Oké, dus het is een soort toneelstuk?' probeert mijn zoon het te begrijpen. 
'Ja,' beaam ik opgelucht. 
'Wat is er nog meer een toneelstuk dan?' hoor ik uit de keuken. 'Dan bestaat de kerstman zeker ook niet!'
'Ehm nee, die ook niet.'
Ik hoor een grom uit de keuken.
'Ik weet zeker dat hij wel bestaat, want papa heeft hem gezien.'
'Nee, liefje, dat zei papa wel, maar dat hoorde bij het spel.'
'En opa en oma dan? Weten die wel dat Sinterklaas niet bestaat?'
'Ja, lief, die weten dat ook.'
'Aaaaaaarrrggg!' 
Arm kind. 
 

Cadeautjes

'Krijg ik nu ook geen cadeautjes meer? Of moet ik die van mijn zakgeld gaan betalen?' wil Jakob weten. 
'Je krijgt gewoon cadeautjes. Papa en mama gaan die kopen. Opa en oma kopen ook iets. Jij hoeft niets te kopen. Geen zorgen.'
'Mooi,' zegt hij tevreden en loopt weg.
Hannah staat nog een tijdje in de keuken boos naar de crackers te grommen, maar Jakob is alweer over tot de orde van de dag, die speelt met Lego op zijn kamer.

Drie weken later zijn ze helemaal aan het idee gewend. Ze hebben het er met bijna alle volwassenen die ze kennen over gehad. Ze hebben gedaan alsof ze het altijd al wisten, want ze zijn heus niet dom ofzo hoor, duh. Daarna hebben ze bedacht dat het nogal gaaf is dat zij zo’n groot grotenmensengeheim kennen en de meeste van hun vriendjes nog niet.

En dan is de intocht op tv. 'Dat hoef ik niet te zien, want het is toch nep,' zegt Jakob. Hannah gaat ook liever iets anders doen. Kort daarna zitten ze toch gebiologeerd te kijken.
'Mama?' klinkt het na een tijdje. 'Mogen we vanavond onze schoen zetten of moet jij eerst nog naar de winkel?'
Fuck. Een uur later staan we in de supermarkt. 
'Wij gaan wel even bij de tijdschriften kijken, mama. Dan kun jij iets kiezen.'
'Goed,' mompel ik. Elke andere moeder heeft natuurlijk allang alles in huis, denk ik beschaamd.
 

Lees ook
Zo zorg jij voor het ideale Sint-verlanglijstje >

 

Vergeten

Die avond zetten we schoenen en zingen we liedjes. 
'Voor wie zingen we nu eigenlijk?'
Weet ik veel. 'Ssssht. Doorzingen,' zeg ik maar. Ze doen het.

Om drie uur in de nacht voel ik iemand aan mijn haar trekken. 'Mama, ik zie dat er nog geen cadeautje in onze schoen zit. Ik denk dat je het vergeten bent, dus ik dacht: ik maak je even wakker.'
'Wat lief schatje, ik was het inderdaad vergeten. Wat dom van mij. Ga maar lekker slapen.' 
Daar gaat ze weer. Met haar blote voetjes en haar slaaphaar.
En daar sta ik. Om drie uur in de nacht twee in de haast gekochte puzzelboekjes in aluminiumfolie in te pakken, want pakpapier ben ik natuurlijk ook vergeten. Deed Sinterklaas dit nog maar, denk ik. Dat was tenminste makkelijk.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

in bad met je kind

We worden steeds preutser, of we dat nou leuk vinden of niet.

Twee jaar geleden, mijn zoon Callum is vier jaar oud. Als ik hem voor zijn tweede zwemles omkleed in de speciale jongenskleedkamer, zie ik hem gegeneerd een hand voor zijn piemeltje houden. Geen idee waar dit ineens vandaan komt. Dit is een jongetje dat poedelnaakt door het huis rent als ik hem onder de douche wil stoppen. Kan hem wat schelen wie hem ziet.

Maar dan kijk ik om me heen en zie ik allemaal kleuters uit zijn zwemlesgroep hun hand voor hun piemeltje houden bij het wisselen van onderbroek naar Minions-zwemshort. En dan worden ze door hun ouders ook nog omzichtig afgedekt met grote badhanddoeken. Is mijn kind het product van een steeds preutsere samenleving waarin stadsloketmedewerkers geen korte rokjes meer mogen dragen, kinderen na de gymles douchen in hun onderbroek, je je kind niet mag voeden in het openbaar en foto’s van blote borsten worden verwijderd van Facebook?

 

Topless in de zon

Zelf ben ik een kind van de heerlijk vrije jaren zeventig en tachtig. Toen moeders nog topless in de zon lagen en kindertjes poedelnaakt in zee zwommen. Een tijd waarin je er openlijk voor uit kon komen dat je naar een nudistencamping ging, de sauna populair werd en je tijdens een strandwandeling zomaar op een naaktstrand kon belanden. Kortom: bloot was toen heel normaal. Niet uit een utopische gedachte, maar gewoon omdat het kon.

 

We zien er allemaal hetzelfde uit

Mijn eigen ouders deden ook niet moeilijk over naakt. Ze liepen na het douchen in hun blootje van badkamer naar slaapkamer. Nooit provocerend, wel vanuit de gedachte dat we niet raar hoefden te doen over ons lichaam. Omslachtig je badpak uittrekken onder een groot badlaken, was onzin. Hup uittrekken en onderbroekje aan. We zien er allemaal hetzelfde uit.

Die tijden zijn voorbij, hoe jammer het ook is. Mijn vader kon rekenen op zuinige opmerkingen en fronsende wenkbrauwen toen hij op de bridgeclub vertelde dat hij met zijn kleinzoon douchte. Bloot ja. Er werd hem gevraagd of hij echt vond dat hij dat kon maken. Mijn vader reageerde fel. Uiteráárd kon hij dat maken. Het was een gezellig, onschuldig ritueel waar niks mis mee was en waarvoor hij zich weigerde te verontschuldigen. Wat zijn kaartvrienden daarvan ook denken.

 

Niet meer dan logisch 'in deze tijd'.

Mijn vriendin Barbara vertelde een keer op haar werk dat ze nog steeds met haar dochter van twaalf in bad gaat. Dat vinden ze allebei heel gezellig en het is een heerlijke plek voor mooie gesprekken. Een mannelijke collega reageerde geschokt en waarschuwde dat ze dat beter niet hardop kon zeggen, stel je voor dat anderen dachten dat ze obscene neigingen had. Daar was zij op haar beurt weer diep door geschokt: hoe pervers moet je zijn als je achter zoiets normaals zoiets slechts zoekt? Haar collega vond het niet meer dan logisch ‘in deze tijd’. Hij biechtte op dat hij een zwembroek droeg als hij met zijn tweejarige zoon in bad ging. Uit angst dat zijn zoontje met het verkeerde ‘badeendje’ zou spelen.

Barbara: “Ik ga ervan uit dat mijn dochter op een dag zelf niet meer met mij in bad wil zitten. In de puberteit worden bijna alle kinderen een beetje preuts. Maar tot nu toe gaat er geen badkamerdeur op slot en ziet zij ook geen kwaad achter gezamenlijke baddermomenten. Laten we alsjeblieft niet te panisch doen. Ik vind bloot doodgewoon en als je er geen seksuele lading aan geeft lijkt het me volstrekt onschadelijk voor een kind."
 

Lees ook
Juf Jannie (61) over douchen op school >

 

Mijn vriend en ik slapen naakt

Dat lijkt mij ook. Callum kan schateren om blote borsten op tv, maar die van mama zijn blijkbaar een natuurlijk deel van mijn lichaam die vooral dienen om heerlijk tegenaan te liggen. Mijn vriend en ik slapen naakt en daar heeft Callum nog nooit een opmerking over gemaakt. Ik laat het aan hem over de grenzen te bepalen. Zolang hij het prima vindt af en toe een stukje blote huid te zien, voelen wij ons niet geroepen een pyjama aan te trekken alvorens mijn kind onze slaapkamer mag betreden.

 

Weinig trek in politiesirenes

Maar toch. Ook ik worstel met hoe gewoon bloot nog is en wat nog wel en niet kan. Neem zondagmiddag. Ik was bezig met een gekleurde was en riep tegen mijn vriend en zoon dat ik hun broeken wilde wassen: “Jullie moeten maar even in je blootje lopen.” Callum vond het een geweldig plan. “Jaaaa, allebei in ons blootje.” Maar terwijl ik het zei, dacht ik meteen: oh jee, is dat niet raar? Het was een gekkigheidje, maar zouden anderen dat niet anders uitleggen? Ik voorzag rampscenario’s waarin Callum in het kringgesprek op school / aan de buren / bij de bakker zou vertellen: “Mijn moeders vriend en ik liepen gistermiddag lekker naakt...” Ik had weinig trek in politiesirenes in de straat en liet de mannen veilig een joggingbroek aantrekken.

Het liefst zou ik mijn kind net zo zorgeloos willen opvoeden als mijn moeder dat deed met mij, met die fijne jaren-zeventig-principes, vrij van schaamte. Maar ik wil hem ook weerbaar maken. Ik ben me terdege bewust van mogelijke gevaren. Niet omdat ik overbezorgd of paranoïde ben, maar omdat ik het ook een beetje eens ben met de collega van mijn vriendin: tijden veranderen. De wereld is veranderd. Vroeger liepen m’n babybroertje en ik in ons blootje op het strand, nu draagt Callum een zwemshirt en zwemshort. Dat dient meer als bescherming tegen uv-stralen dan tegen vieze mannetjes, maar toch. Ik zal hem niet snel in zijn blootje laten lopen.

 

Regenjas, rare gedrag en ongure uiterlijk

Komen we een keer in een situatie terecht waarin een spontane zwempartij lonkt, dan zeg ik: “Zwem maar in je onderbroek.” Want ik vertrouw mijn omgeving niet. Wie zegt me dat die wielrenner die daar in het gras uitrust geen rare ideeën heeft of een camera heeft verstopt in zijn bidon? En wat doet die jongen daar met een smartphone in zijn hand? Is hij aan het sms’en met zijn vriendin of maakt hij stiekem een foto van mijn kind? Maar ook: wat denken andere mensen daarvan, dat ik zomaar mijn kind in zijn niksie laat zwemmen? Zelf vind ik het ook raar als ik in deze tijd een geheel ontblote kleuter ontwaar. Gevaarlijk ook.

In mijn jeugd dachten we vieze mannen te herkennen aan hun lange regenjas, rare gedrag en ongure uiterlijk. Tegenwoordig zijn ze de badmeester of kleuterleider of vermomd als een twaalfjarige chatvriendinnetje. Mijn schoonzus zette twee video’s van mijn twee neefjes op YouTube. ‘J. en D. voeren de eendjes’ werd honderdvijftig keer bekeken. ‘J. en D. in bad’ 290.000 keer. Ik waarschuw ook vriendinnen die foto’s van hun blote baby’s plaatsen op Facebook. Ook al is je pagina afgeschermd, je loopt tóch gevaar dat viezeriken je hacken en met je kiekjes aan de slag gaan. 

 

Thuis kan hij best streaken

Voorkomen is nog altijd beter dan genezen en daarom ging ik het gesprek aan met Callum. Onderwerp: wie hem wel of niet naakt mag zien. Thuis kan hij best even streaken. Op een warme dag mag hij in zijn blote billen rennen in onze afgeschermde tuin of op zijn bed springen. Ik heb Callum geleerd dat hij de baas is over zijn lichaam, dat hij beslist wie hij wel of niet kust of knuffelt en dat hij niet voor Jan en alleman zijn broek uittrekt. Ik heb hem een lijst voorgeschoteld met mensen die zijn billen en piemel mogen zien: dat ben ik, zijn opa en oma, mijn vriend Dennis en de juf. Verder is het niet de bedoeling dat we billen en piemel publiekelijk tentoonspreiden.

Callum zei dat hij het snapte: “Oké mama.” Maar een week later vertelde hij trots dat hij tijdens de gymles in het broekje van een klasgenootje had mogen kijken. Toen ik hem nogmaals vertelde dat dit niet de bedoeling is, reageerde hij verbaasd: “Maar meisjes hebben toch geen piemel, dan mag het toch wel?” Wat weer eens bewijst dat het blootthema lastige kost is voor een kleuter. Voorlopig blijft het nog wel op onze agenda staan.

 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >