spijt scheiding
Beeld: Pexels

Het zal je maar gebeuren dat je spijt krijgt van je scheiding. “Zat ik in mijn eentje in die saaie flat.”

Ze had gewoon zin in iets anders. Verandering van spijs: spannende seks en een fris nieuw huis in een andere omgeving. Nou ja, dat beseft Daan (38) nu.

“Natuurlijk niet toen ik er twee jaar geleden mijn tienjarige huwelijk voor aan de kant zette. We waren best gelukkig, mijn ex en ik. Een beetje ingekakt, na een paar jaar tussen de kleuters, en geen tijd of energie meer voor het drukke sociale leven dat we hadden in het pre-kinderentijdperk. Geen knetterende ruzies, maar ook geen daverende seks. Het leven kabbelde gewoon een beetje voort. Mijn ex vond het wel prima, zo’n voorspelbaar leven zonder al te gekke uitspattingen. Ik miste het reizen. De onverwachte uitstapjes. Ik wilde met de kinderen naar festivals of op vakantie in een pipowagen. Maar daar was mijn ex niet van.

 

Roddels en eenheidsworst

Ons nieuwbouwhuis in een vinexwijk, buren op mijn lip, iedereen een baan van negen tot vijf en kinderen in dezelfde leeftijd – zo’n leven was gewoon niets voor mij. Die kinderen waren vijf en zeven en vonden het natuurlijk fantastisch, vriendjes in de hele straat en elk huis een veilige haven. Maar ik verloor mezelf. In een parttime thuismoederschap dat me niet paste. Geluizenpluis in vettige kinderharen, zodat ik toch nog een beetje de actieve schoolmoeder uithing. In roddels en in eenheidsworst. Ik voelde me gevangen in een roman van Saskia Noort.” Dus vertrok Daan naar een appartement in een stad verderop. “En mijn ex sputterde niet eens luid tegen. Als hij maar in het huis kon blijven.”

 

Niets meer dan een wilde nacht

Het bleek niet echt de verwezenlijking van het plaatje in haar hoofd. “Als onafhankelijke, single mom hoorde ik op z’n minst in een industriële loft, vond ik. Maar zo’n scheiding loopt nog aardig in de papieren, en dát had ik niet ingecalculeerd.” Wat ze ook niet had voorspeld, was dat het grootse en meeslepende leven dat zo lonkte, niets meer was dan een droom.

“Aanvankelijk leek het of de wereld aan mijn voeten lag. De kinderen vonden mijn appartement geweldig, het co-ouderschap verliep op wat tranen na relatief pijnloos. Stiekem vond ik de dagen die ik opeens voor mezelf had heerlijk, ook al had ik geen cent te makken. Ik had de ene date na de andere en plande stedentripjes met vriendinnen. Ik kon overwerken op de dagen dat ik alleen was, zodat ik de middagen vrij had wanneer de kinderen uit school kwamen. Perfect geregeld.”

Maar die dates liepen stuk voor stuk uit op niets meer dan een wilde nacht, en het daten begon steeds meer te lijken op een zielige poging tot het dempen van eenzaamheid. De weekenden alleen in huis werden stiller en kouder toen ze normaal begonnen te worden. “Ik miste mijn kinderen. Het sudderen in pyjama met het gezin op zondagochtend. Het met z’n allen op bezoek bij opa en oma. Aan de buitenkant leek mijn leven één groot feest: ik had het beste uit twee werelden. Van binnen verlangde ik stiekem terug naar mijn huwelijk, ons fijne huis en mijn misschien wat saaie, maar wel lieve man. Zo erg was hij helemaal niet geweest.”

 

Ik besloot afstand te nemen

Impulsieve mensen scheiden sneller, stelde rechtssocioloog en alimentatiespecialist Bregje Dijksterhuis (getrouwd en moeder van drie kinderen) enkele maanden geleden in NRC Handelsblad. “Een beetje zoals bij een conflict op je werk: ik zeg m’n baan op. Mensen hebben een roze bril over hoe hun leven er daarna uitziet. Ook realiseren ze zich vaak niet hoezeer ze er door een scheiding financieel op achteruit gaan.” Voor moeders zou dat een slordige 23% zijn, terwijl vaders er volgens haar juist 7% financieel op vooruit gaan. “Het gros van de scheidingen vindt namelijk plaats als de kinderen tussen nul en acht jaar zijn – de fase waarin veel moeders niet werken.” Hoe ongelukkig ze ook was, Daan ging niet terug naar haar man.

“Een tijd lang voelde mijn verhuisavontuur als een vakantie, een tijdelijke uitvlucht uit ons vastgeroeste huwelijk. Dat het definitief was, drong op de een of andere manier niet tot me door: de lol en de vrijheid overstemden het verdriet om de breuk.”

Ondertussen leek haar ex zijn draai weer te vinden. “Hij vertelde me in geuren en kleuren over zijn avonturen met vrouwen, en het bedrijf dat hij opzette met een vriend. Ik was jaloers. Begon hem te missen – of in elk geval het comfortabele leven dat we samen hadden. Ik kreeg meer en meer verdrietige momenten, waarop ik spijt had van mijn scheiding, waar hij juist leek op te bloeien als nooit tevoren. “We doen het echt beter als vrienden, Daan”, jubelde hij na een gezellige kerstborrel op school. Toen besloot ik afstand te nemen. Gedane zaken nemen geen keer.” Bezint eer ge begint, lijkt hier de boodschap, maar soms is een scheiding echt onvermijdelijk.
 

'Tja, en toen was daar dus die man'

Zoals bij Roelie (37), en haar ‘wat dominante’ man die het moeilijk vond haar vrij te laten. Op elk front: carrière maken was niet de bedoeling, hij bepaalde de financiën en uitgaan met vriendinnen was uit den boze. “Zat hij me ’s avonds doodstil in het donker op te wachten, met zijn armen over elkaar: hoe durfde ik hem alleen te laten? De kinderen hadden verzorging nodig, en het huis een schoonmaakster, vond hij. En dan graag in de vorm van ondergetekende.”

Tja, en toen was daar dus die man. Ontmoet op vakantie, heel ander type. Van de vrijheid, blijheid, en idolaat van haar beroep als vormgever: daar moest ze echt veel meer mee doen! Zelf zat hij ook in een ongelukkig huwelijk, dus wat begreep hij Roelies situatie goed.

 

Een stormachtige verhouding

“Ik al snel tot over mijn oren, natuurlijk.” Een stiekem kusje werd een stormachtige verhouding. “Mijn man ontpopte zich ondertussen tot een heuse dictator, zich realiserend dat de boel niet pluis was. Mijn zucht naar vrijheid werd alleen maar groter. Vluchten moest ik, en wel nu. Ik voelde me gevangen in mijn eigen huis, en de kinderen – inmiddels vier en zes – leden onder de sfeer. Ruzies waren er niet, maar als ik hem om zes uur ’s avonds hoorde thuiskomen, steeg mijn adrenalinepeil tot ongekende waarden.”

Hij verbood haar te gaan, zij vond een huurhuis. Hij zei haar geen cent te betalen, zij vond twee nieuwe opdrachtgevers. “Hij had geen macht meer over me, en dat maakte mij krachtiger dan ooit, maar hem alleen maar bozer.”

 

Eenzaam

De kinderen bleven op de oude school, om de hoek bij papa. De vrienden keerden zich tegen Roelie toen ex rare verhalen over haar rondvertelde. “Ik had er geen enkele invloed op: hij had opeens het monopolie in de omgeving die ooit van ons samen was.”

Roelie belandde in een burn-out. De relatie met haar vakantieman bleek niet bestand tegen al die stress. “Daar zat ik dus, in mijn eentje in een wijk verderop.” De kinderen deden het ook niet lekker. “Ze hadden stress van de spanning tussen mij en mijn ex. Ik voelde me eenzaam, terwijl drie kilometer verderop mijn ex binnen een maand alweer samenwoonde met een ander. Mijn plek in ons oude leven had ze probleemloos de hare gemaakt, en de kinderen vonden haar nog aardig ook.”

 

Zo'n relatie wil ik nooit meer

Het is nu drie jaar verder, de vriendin is verruild voor een nog jonger en gewilliger exemplaar, en Roelie zit na twee mislukte scharrels nog steeds alleen op de bank als de kinderen naar bed zijn. Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek zijn bij die 33.000 scheidingen per jaar, 35.000 kinderen betrokken. Plús nog eens 20.000 kinderen van ongetrouwde ouders die besluiten uit elkaar te gaan. Het gros van de kinderen belandt daarna bij de moeder. Een op de vijf echtscheidingen mondt uit in een vechtscheiding. Ook de relatie met Roelies ex is grimmiger dan ooit.

“De cijfers van mijn kinderen op school kelderen, hun vriendjes uit de oude wijk komen niet bij mij over de vloer. Ik rijd elke dag met een steen in mijn maag naar die school en in de twee dagen per week dat ze bij hun vader zijn, kom ik mijn bed niet uit. Gevoelens voor mijn ex heb ik al lang niet meer, want hoe ongelukkig ik nu ook ben, zo’n relatie wil ik nooit meer.”
 

Lees ook
15 Opvoedkwesties die iedereen herkent na de scheiding >

 

Spijt

En toch, steeds vaker, heeft Roelie spijt van haar scheiding. “De mannen na hem waren geen haar beter; sommigen nog slechter zelfs. De kinderen zijn beschadigd. Mijn vriendinnen zitten in huwelijken die veel grotere problemen kennen, maar hebben besloten wel en wee gewoon te delen met de meiden onder elkaar, in plaats van met die kerel die in hun bed ligt. Misschien was dat een beter idee geweest: huisgenoten blijven met mijn ex, en verder mijn eigen leven leiden. Al realiseer ik me ook wel dat hij me die ruimte nooit gegeven had.”

Dit in tegenstelling tot de ex van Marloes (41). “Ex-man”, schampert ze. “Ik krijg het woord nog steeds mijn strot niet uit.” De scheiding was dan ook niet haar keuze: hij verliet haar voor een ander. “Puur een midlifecrisis, achteraf. Ergens voelde hij dat ook wel aan. Hij bleef maar roepen dat hij het niet meer wist. Dat hij moest uitzoeken wat dit was, deze nieuwe liefde en dit gevoel. Tja, die liefde en dat gevoel waren in elk geval niet meer bestemd voor mij, dus voor mij was het wel duidelijk.

 

Niet meer welkom

Hoe moest ik dit verkopen aan de kinderen van acht en dertien? Papa gaat even kijken of hij die nieuwe  mevrouw leuker vindt, maar als ze tegenvalt, neemt hij ons gewoon weer terug? ‘Als je nu de deur uitloopt naar haar, hoef je nooit meer terug te komen’, zei ik. En dat deed hij.” Marloes bleef achter met de kinderen.

“Zo galant was hij nog wel. Hij betaalde de hypotheek, en maakte keurig geld over voor de kinderen. Die komt nog wel terug, dacht ik. Hij zou vanzelf wel zien dat ik toch echt veel leuker ben en op z’n minst de kinderen missen. Maar hij trok in bij haar en haar twee dotjes van dochters, in een kast van een villa pal om de hoek. In mijn woede heb ik hem kapot gevochten tijdens de scheidingsprocedure. Zijn geld, de auto, het huis; alles kon hij inleveren. Zij had toch geld genoeg? Binnen een mum van tijd maakte ik hem persona non grata in onze vriendenkring en leefomgeving – kijk dan wat deze man ons had aangedaan. Als hij ons toch niet meer wilde, dan zorgde ik wel dat hij in ons leven ook niet meer welkom was.”

 

Te ver om nog terug te keren

Hoe voorspelbaar: de prille romance strandde, en de ex van Marloes stond na anderhalf jaar weer op straat. “De scheidingspapieren waren nog niet eens getekend. Opeens moet ik onderhandelen met een man die mijn bloed inmiddels kan drinken, terwijl ik hem in beginsel helemaal nooit kwijt had gewild. We zijn te ver om nog terug te keren naar wat was, maar wat zou ik er veel voor over hebben. Als de liefde groot genoeg is, kun je veel vergeven. Dan had ik hem de vrijheid geschonken die hij op dat moment nodig had, en waren we nu gewoon nog samen geweest.”

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

geleerd van scheiding
Beeld: Unsplash

Nu ze de laatste smeulende resten van haar verbroken huwelijk na vijf jaar wel zo’n beetje aan de kant heeft geveegd, en Kek Mama’s Jorinde haar leven met zonen behoorlijk leuk op de rit heeft, realiseert ze zich pas hoeveel ze eigenlijk heeft geleerd van haar scheiding.

  1. Dat ruziemaken gezond is, bijvoorbeeld, in plaats van doodeng. Of nee, niet gezond: broodnodig. Als mijn ex en ik jaren eerder de confrontatie waren aangegaan, was er veel minder gaan rotten en stinken in onze relatie. Niet dat ik denk dat we eruit waren gekomen samen, maar het had wel bergen opgekropte frustratie, stress en woede gescheeld. En daarmee op z’n minst een stuk gezelligere scheiding opgeleverd.
     
  2. Gewoon je onvrede uitspreken: ook altijd een goed idee. Zelfs na je scheiding. Wat in bovengenoemde ruzies misschien wel weer voorkomt. In een gelucht hart is nu eenmaal meer plek voor liefde en begrip; het is een doodsimpel sommetje. Dat ook ontzéttend goed werkt op de werkvloer en het schoolplein, overigens.
     
  3. Natuurlijk kun je het alleen. Ook al kende je hem al sinds je studie. Of de middelbare school. Sterker nog: zonder mijn leven af te hoeven stemmen met de man die toch heel andere verlangens en verwachtingen koesterde dan ik, voel ik me vrijer en gelukkiger dan ooit. En ik kan het nog betalen ook, want dankzij onze omgangsregeling kan ik makkelijk fulltime werken.
     
  4. Oké, kleine correctie: je kunt het in je eentje met behulp van een shitload vriendinnen. De enigen die je écht begrijpen. En precies op het juiste moment op de stoep weten te staan met de nodige liters wijn.
     
  5. De kinderen overleven het ook gewoon. Die willen vooral gelukkige ouders. Zoals jongste zoon van negen onlangs zei: “Je bent echt veel vrolijker dan vroeger, mam. En ik vind papa en jou eigenlijk veel beter bij elkaar passen als vrienden. Neem je nu dan eindelijk eens verkering?” (Wat ik deed.)
     
  6. Zo erg was ‘ie trouwens nou ook weer niet. Ja, natuurlijk was ‘ie een eikel, en deed hij alles fout en ik alles goed, maar éven eerlijk in helikopterview: een hoop problemen had ik met punt 1 en 2 in de kiem kunnen smoren. Bovendien is hij niet wezenlijk anders dan de man op wie ik verliefd werd, zeventien jaar geleden, maar van de vrouw voor wie hij toen viel, is (gelukkig) verdomd weinig over.
     
  7. Dus wie is hier nu eigenlijk de grootste eikel?
     
  8. Soms is een reuzensprong uit je comfort zone écht de sleutel tot geluk. Ben ik daarmee lang geleden weleens in de verkeerde carrière gesprongen; wat ben ik blij dat die sprong deze keer de beste beslissing in mijn leven bleek.
     
  9. En laten we wel wezen: íedere man is een empathie-arme, rommelige kleuter. Mijn huidige, verdraaid aardige exemplaar laat de wc-bril óók omhoog staan en begrijpt niks van het belang van lectuurmanden (in plaats van dertig stapels kranten, schoolboeken en administratie in de woonkamer). Of me gewoon even knuffelen bij een pestbui, in plaats van altijd maar een praktische oplossing aan te dragen. En toch is ‘ie de leukste en liefste. En knap - dat scheelt.
     
  10. Er bestaat er dus echt een man op deze aardkloot die net zoveel en onbaatzuchtig van mij houdt als ik van hem, ondanks al mijn onmogelijke trekjes. Die ik allemaal gewoon mag houden. Zolang ik de zijne ook maar respecteer. En uitspreek wanneer ik daarin toch een grens bereik (ik bedoel: voor de honderdste keer ’s nachts op een brilloze wc-pot gaan zitten, trek je maar zo lang). Punt 2 weer, hè: hij hangt naast punt 1 ingelijst boven mijn nachtkastje, dat snap je.
     
  11. Maar ondanks al die gelijkwaardigheid en wederzijdse acceptatie: die roze fluffy badjas met dito sokken (ik zwijg even over de Batman-pyjama die ik eronder draag, omdat mijn jongens die zo cool vinden) zijn alleen voor singles. Hoe lang je ook samen bent. Dat je man je au naturel ziet tijdens de seks en een spannende date in de sauna, is echt iets anders dan de boel maar laten verslonzen. Hoef ik tenminste ook nooit meer een man op badslippers te accepteren. Zelfs al zijn ze in de mode.


Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

verschillend maar gelukkig Sunita Carlos
Beeld: Unsplash

Het klopt van geen kant en toch werkt het: mensen die niets gemeen hebben, maar al jaren een prima relatie hebben. “Als we er echt niet uitkomen, ga ik hem zoenen.”

De thrillseeker en de studiebol, zo noemen vrienden hen. Zelf zeggen ze: een pittige yin en yang. Sunita (46) en Carlos (37) zijn de ouders van Sebastiàn (5).

Sunita: “Ik ben fel, Carlos is rustig. Ik hou van nette kleren en een verzorgd uiterlijk, Carlos komt uit een wereld van skateboarden, graffiti, breakdance en hiphop. Carlos zoekt zijn grenzen op en schuwt het risico niet. Ik ben van de boeken en heb rechten, filosofie en psychologie gestudeerd.”
 

Pleegzoon

Toch gaat het al tien jaar goed. “Onze pleegzoon Sebastiàn kwam bij ons wonen toen hij zeven maanden was. De zus van Carlos vroeg of wij hem wilden opvoeden als onze eigen zoon, omdat ze zelf niet voor hem kon zorgen. Ze wist dat wij ongewild kinderloos waren.

Vanaf het moment dat ik wist dat we een kind kregen, spitte ik als een gelovige alle Oei, ik groei en andere opvoedboeken door. Carlos is intuïtiever, die laat het op zich afkomen. Sebastiàn heeft in die zin het beste van twee werelden. Carlos is de stoei- en doe-vader en gaat mee naar zwemles, ik ben de moeder die voorleest en met hem schildert.”
 

Lees ook
Deze stellen zijn een beetje vreemd, maar hartstikke gelukkig samen >

 

Helderziende

Carlos bezocht ooit een helderziende, Sunita ging mee. “Die vrouw vond ons totaal niet bij elkaar passen. Ook noemde ze mij te dominant. Onzin. Ha, ik kan heel lief zijn. Onderschat de rustige mens niet. Carlos is echt geen softie. Bovendien kun je ook een eenheid zijn zonder je evenbeeld naast je te hebben staan. Carlos en ik hebben de nodige stormen doorstaan in onze relatie, maar we zijn al tien jaar samen, dus we doen toch iets goed.

Het belangrijkst in onze relatie is dat ik mezelf kan zijn en andersom geef ik hem volledig de ruimte. Overigens wordt het echte thrillseeken gelukkig steeds minder bij Carlos. Tegenwoordig gaat hij los in Monkeytown.”
 

Dit verhaal is onderdeel van een interviewserie in het Kek Mama Liefdesboek 2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >