Ze kende René nog maar een half jaar toen ze zwanger werd. Dat actrice Anniek Pheifer en haar man het overleefden, komt omdat ze simpelweg besloten: bij jou ga ik niet weg.

Terugkijkend heeft ze veel dingen in een korte tijd gedaan, verliefd worden, een huis kopen, moeder worden. Ze werd in één keer het volwassen leven in geslingerd. Het was, na de geboorte van Willem (8), dan ook even zoeken. “Pas als je kind is geboren realiseer je je wat het is, het moederschap. Als je zo’n klein hummeltje vasthoudt weet je: ik ben altijd verantwoordelijk voor hem. Dat vond ik best zwaar. Je kunt niet zeggen: nu ben ik even geen moeder. Ik was blij met Willem en vond hem lief, maar meer verwonderd dan dat ik instant liefde voelde. Daar schrok ik van. Het is natuurlijk een kwestie van wennen, na drie weken was het al heel anders. Maar toch, er zijn vrouwen met meer talent om moeder te worden dan ik. Mijn zus, bijvoorbeeld, is een geboren moeder. Als ik haar met haar dochter zie – het gaat haar zo makkelijk af. Ik was in het begin juist heel paniekerig. Willem huilde de eerste maanden elke avond tussen zes en tien uur. Met Douwe (5) ging het beter. Ik wist wat ik kon verwachten. Ik gun eigenlijk iedereen een tweede kind, omdat dat een stuk relaxter gaat. Alles wat je bij die eerste over the top doet, doe je bij die tweede niet. Om ons heen had iedereen gezegd dat met een tweede kind je leven voorbij is, maar ik vond het peanuts. Douwe durfde ik tien minuten te laten huilen. Bij Willem stond ik met geknepen billen achter de deur en pakte hem na een paar seconden al op. Dat vond ik misschien wel het zwaarste aan die eerste jaren, dat je alles moet uitvinden. En dat in een constante moeheid. Met kots en snot op je kleren. Ik kon ook niet meer relativeren en denken: het is een fase, straks wordt het weer leuk. René en ik schoten van opperste verliefdheid in een fase die niet eens op verliefdheid leek, maar eerder een soort bootcamp was. Ik was ook niet altijd de leukste voor hem. Het is eigenlijk best bijzonder dat we nog samen zijn.”

Elkaar weer vinden

Dát ze nog samen zijn komt volgens Anniek omdat ze beiden hebben besloten: bij jou ga ik niet weg. En dat ook expliciet tegen elkaar uitspraken. “Dat waren niet altijd de leukste gesprekken hè, want we zeiden ook: ‘Ik vind jou nu niet meer leuk.’ Dat was hard, maar wel eerlijk. Nu denk ik: wat fijn dat we dat gewoon tegen elkaar konden zeggen. We schrokken er natuurlijk ook van, maar het was heel prettig om te kunnen uitspreken dat het zwaar en moeilijk is en tegelijkertijd te voelen dat je niet weg wilt bij elkaar. En als je dat weet, doe je ook je best om elkaar weer te vinden. Bovendien, wat is het alternatief? Dan vind ik iemand en hij iemand, en dan? We hebben deze kinderen samen gekregen en zijn gelukkig met elkaar. Het was niet altijd even romantisch misschien, maar hij was wel de man met en bij wie ik wilde zijn. Ik ben verliefd op hem geworden omdat ik met hem kon lachen, praten, samen zijn, vrijen. Zes maanden later zaten we op een bankje onthutst voor ons uit te staren omdat ik zwanger was. We wilden graag een kind, maar dat het allemaal zo snel zou gaan, hadden we niet verwacht. We moesten elkaar nog leren kennen, ontdekken en tegelijkertijd onszelf als ouders uitvinden. Als je lang bij elkaar bent, weet je dat je tegen elkaar kunt duwen en dat de ander je dan toch wel opvangt, maar dat gevoel hadden we nog niet. Dat was in het begin ook wel moeilijk: ik durfde niet alles tegen hem te zeggen en hij niet tegen mij omdat we nog niet wisten wat we aan de ander hadden.”

Leuke man

Toen de babystorm min of meer was gaan liggen, zag ze in hem weer die leuke man op wie ze verliefd was geworden. En vice versa. “Willem en Douwe zijn groter, het wordt allemaal makkelijker. En daar plukken we de vruchten van. Laatst was Douwe bij een vriendje aan het spelen en Willem ergens aan het voetballen en hadden René en ik zomaar een paar uur samen. We gingen een beetje door de buurt struinen. Op zo’n moment komt mijn liefde voor hem in volle hevigheid naar boven. Ik keek opzij en dacht: jij bent zo ontzettend leuk.”

Weer ruimte

Neemt niet weg dat er af en toe ruzie is in huize Pheifer Van Zinnicq Bergmann. “Twee jaar geleden kregen we tijdens onze vakantie in Frankrijk een knallende ruzie. Ik weet niet eens meer wat de aanleiding was, maar het ging in ieder geval over verwachtingen die niet uitkwamen en de teleurstelling die daarop volgt. In de drukte van ons leven miste ik René en hij mij, en gek genoeg maakten we daar ruzie om. De volgende ochtend werden we moegestreden wakker, met een murw geslagen gevoel. Het was een van de meest verschrikkelijkste, maar ook de meest fantastische momenten in onze relatie. We waren niet meteen oké met elkaar, maar er was weer ruimte. Het heeft ons alleen maar verder gebracht.”

Lees hier alle BN'er interviews.

sabbatical huissloof lamzak
Beeld: Shutterstock

Ze gingen het totaal anders doen: een handeltje beginnen in wijn, of een eigen B&B. Het werd een ramp. “Ons inkomen halveerde, en we zagen elkaar nooit meer.”

Roos (34) en Reinier (37), drie kinderen (8, 6 en 2), zij nam een sabbatical, hij ging vanuit huis werken om te investeren in hun gezin.

Roos: “Het rennen van de ene opvang naar de andere, het ene gat dichten met het andere om maar te zorgen dat iedereen gevoed, gekleed en onder de pannen was, en daardoor het chronische gebrek aan tijd die ik samen met mijn kinderen kon doorbrengen: twee jaar geleden was ik er van de ene op de andere dag helemaal klaar mee.

Onze oudste dochter heeft extra zorg nodig vanwege een verstandelijke achterstand na zuurstofgebrek bij haar geboorte. Die extra zorg is lastig te vinden, vonden wij. Naar welke opvang we haar ook brachten, ze gedijde er nooit goed. Ga dan maar eens met een gerust hart op je werk zitten, vijf dagen per week. Ik had geen keus, ik vond dat ik wel fulltime moest werken: de opvang van de kinderen was duur, we hadden een hoge hypotheek en als hr-medewerker bij een pensioenfonds verdiende ik bijna net zoveel als Reinier. Te veel om zomaar op te geven dus. Jaren, veel te lang, modderden we voort. We leidden een riant leven, maar ten koste van wat?
 

Sabbatical

Toen ik zeven maanden zwanger was van onze jongste, een ongepland ‘cadeautje’, besloten we het anders aan te pakken. Met wéér een halfjaar kolven tijdens mijn drukke baan, nóg meer kinderopvang en veel te weinig tijd met mijn kinderen in het vooruitzicht terwijl mijn oudste me juist zo nodig had, riep ik spontaan: “Ik geloof dat ik een jaar helemaal wil stoppen met werken.”

Reinier was meteen voor. Het kaartenhuis waar we ons in begaven en waarin we eigenlijk voor niks écht tijd hadden, was niet de reden dat we ooit een gezin hadden gesticht, vond hij. We rekenden en planden en besloten binnen twee uur: ik zou een sabbatical nemen, hij zou bedrijfsadvies-klussen doen vanuit huis, in plaats van op locatie. Een jaar lang teruggeworpen op elkaar. Tijd inhalen en vooral: herinneringen maken, voordat we alle kostbare tijd met onze kinderen hadden gemist. Mijn werkgever werkte fantastisch mee. “Ik heb meer aan een uitgeruste werknemer dan aan een opgebrande”, zei hij, en beloofde dat mijn baan er na een jaar nog voor me zou zijn.

Onze oudste dochter bloeide op in dat jaar. Het was hartverscheurend om te voelen hoe erg ze de zorg van mij nodig had gehad, de jaren ervoor. We genoten van elkaar. De kinderen en ik, tenminste. Eindelijk kon ik eens helpen op school, hele middagen films met ze kijken, of zomaar naar de dierentuin, gewoon omdat we daar op een woensdagmiddag zin in hadden. Tussen Reinier en mij was het andere koek.
 

Lees ook
Zo komen jij en je partner tot de beste taakverdeling thuis >

 

Kibbelen

Onze hele relatie waren we gewend geweest eigen levens te leiden. Mijn carrière en de zijne, en de tijd die overbleef was van ons. Opeens zat er dagelijks een man in huis die niks bleek bij te dragen aan het huishouden. Die niet zag wanneer de kinderen gevoerd, geamuseerd of naar bed gebracht moesten worden. De dagen thuis zag hij als dé gelegenheid om – naast zijn freelance klussen – hobby’s op te pakken. Te golfen en voetbal te kijken. Het idee was om tijd voor elkaar te nemen als gezin. In plaats daarvan nam hij vooral tijd voor zichzelf.

Ik werd een huissloof die haar man steeds vaker de deur uit keek, hij een lamzak op de bank die niet begreep waar ik in hemelsnaam zo’n probleem van maakte. Toen we nog fulltime werkten, gebruikten we de schaarse tijd samen om echt te praten en genieten. Nu was samenzijn zoiets gewoons geworden dat we het echte contact verloren. Ik ergerde me aan zijn laksheid en werd boos om dingen die ik voor die tijd nooit gezien zou hebben. Een vuile koffiebeker die niet meteen in de vaatwasser verdween. Een natte handdoek op bed. Post die drie dagen ongeopend bleef liggen. Andersom stoorde hij zich aan mijn pietluttigheid, want waarom was dit alles nu opeens een probleem? Elke dag kibbelden we wel een keer, zonder uit te spreken wat ons écht dwarszat: dat dit een heel slecht idee was geweest. Plotseling begreep ik hoe de huwelijken van vriendinnen stuk voor stuk strandden.
 

'Dóe nou eens wat man'

Na een maand of negen barstte de bom. Uitgeput van een dag zorg voor de kinderen inclusief het in bed leggen, kwam ik ’s avonds beneden in een woonkamer die eruitzag als een slagveld. Reinier lag op de bank, keek tv, en leek niet van plan de handen uit de mouwen te steken. “Dóe nou eens wat man”, schoot ik uit mijn slof. “Gék word ik hiervan: we zouden in ons gezin investeren, maar dit voelt als een soloproject.”

Toen pas raakten we in gesprek. Reinier zag me in dat jaar op een manier die hij niet kende, zei hij. Vond me gestrest en dwangmatig, want waarom kwam ik niet gewoon bij hem zitten als de kinderen in bed lagen? Ik had me nog nooit druk gemaakt om het huishouden, dus waarom nu wel, terwijl het drukker was dan ooit? Eindelijk legden we onze verwachtingen naast elkaar en bekeken in hoeverre die waren uitgekomen. Grotendeels niet, concludeerden we: wij waren ongelukkig, en de kinderen hadden weliswaar meer zorg van mij, maar per saldo niet per se meer kwalitatieve aandacht, doordat ik alleen maar aan het ploeteren was.

Daarop liet Reinier zich weer fulltime inhuren en besloot ik mijn baan parttime voort te zetten – wat gelukkig kon met behulp van een fijne duo-collega. Dat bleek de gouden greep. Ons kaartenhuis stond een stuk steviger nu ik genoeg thuis was voor de kinderen maar tóch mijn eigen carrière hield. En nu Reinier en ik geen hele dagen meer op elkaars lip zaten, kwam het verlangen naar elkaar terug. Nooit meer een gezamenlijke sabbatical. Als we meer tijd nodig hebben met elkaar, gaan we wel een keertje extra op vakantie.”
 

Dit artikel is deel van een interviewserie in Kek Mama 11-2018.


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

het roer om

Suze van Nunen (41), moeder van een zoon van tien, scheidde na achttien jaar van haar man. 'Ik besefte meteen dat ik de juiste beslissing had genomen.'

‘Afgelopen zomer werd ik veertig. Ik vierde de mijlpaal met vriendinnen en mijn tienjarige zoon, Alex. Er werd gezongen, taart gegeten en wijn gedronken. Ik voelde me heus jarig, maar ik miste iemand. Mijn man. Die wéér werd opgeslokt door zijn werk voor een non-profit organisatie in Brussel. Daar maakten mijn vriendinnen opmerkingen over. Mijn man de wereldverbeteraar die privé steken liet vallen. Ze zeiden het knipogend, maar de kern van waarheid kwam hard aan.’

 

Alleen langs de lijn

‘Toen onze zoon Alex werd geboren bleef ik thuis terwijl Richard steeds verder opklom op de carrièreladder. Zes jaar geleden kreeg hij een mooie functie aangeboden in een grote non-profit organisatie in Brussel. Veel werkuren met vergaderingen in de avonden. Dat deze baan zou betekenen dat hij hele weken niet thuis zou zijn, wuifde hij weg. Het zou in de praktijk vast meevallen. Niet dus. Richard was gemiddeld twee tot drie weken per maand in Brussel. Ik zat thuis met onze zoon en voelde me buitengesloten. Ik overwoog als gezin naar Brussel te verhuizen, maar de gedachte mijn ouders te moeten achterlaten in Nederland hield me tegen. Ondertussen miste Richard belangrijke momenten in Alex’ leven. Tijdens zijn eerste voetballes stond ik tussen alle vaders langs de lijn. Schoolresultaten kreeg hij mee via appjes. En als hij er dan twee weekenden per maand wel was, leek hij er met zijn hoofd niet bij.’

 

Ondankbaar

‘Toen Alex na schooltijd steeds vaker met vriendjes afsprak, nam ik een baan aan als verzorger in de ouderenzorg. Richard wilde dat ik er was voor Alex en we kregen ruzie over de telefoon. We hadden totaal verschillende ideeën over hoe een gezinsleven er uit zou moeten zien. Ik riep dat ik hem miste, meer dan de helft van de tijd was ik alleen. Hij vond me ondankbaar, hij zorgde toch voor geld in het laatje. In verdere gesprekken die ik aanknoopte, ook later thuis, sloeg hij dicht. Hij ging niet veranderen, zei hij, en vertrok weer naar Brussel.’

 

Lees ook
Zo ziet het eerste jaar na de scheiding eruit volgens moeder Katie >

 

Puberale kriebel

‘Op mijn werk ontmoette ik Maarten, een leuke, nieuwe collega die de werkroosters ging maken. Maarten was alles wat Richard niet was. Oprecht geïnteresseerd, lief en op het werk altijd in mijn buurt. Dat laatste met reden, zo bleek. Na een maand biechtte Maarten op mij heel leuk te vinden. Ik voelde een puberale kriebel in mijn buik, vluchtte naar huis en dacht na over mijn huwelijk. Over de man die zijn werk belangrijker leek te vinden dan zijn vrouw. Niet lang daarna nam ik het besluit: ik ga scheiden.’

 

Goede beslissing

‘Sinds januari is de scheiding rond en woon ik met Alex in een kleiner huis. Het gaat goed met hem. Hij heeft gewoon contact met zijn vader, maar meer of beter dan vroeger is het niet. In die zin is er helaas niks veranderd. Ik denk nog wel eens terug aan hoe ik uitsprak te willen scheiden. Omdat ik een partner wilde die er voor me was. Hoe Richard me aankeek en koeltjes zei dat als dat echt was wat ik wilde, hij akkoord ging. Dat hij niet eens wilde vechten voor ons huwelijk deed me meteen beseffen dat ik de goede beslissing had genomen. Natuurlijk had ik daar verdriet om. Maar er was iets wat de pijn verzachtte. Of íemand, eigenlijk. Maarten. Die met alle geduld vanaf de zijlijn toekeek. Die wachtte tot de scheiding rond was en twee maanden later heel voorzichtig vroeg of ik wat met hem wilde gaan drinken. Ik geloof dat ik nog nooit zo snel en stralend ‘ja’ heb gezegd.’
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.
 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >