Ze kende René nog maar een half jaar toen ze zwanger werd. Dat actrice Anniek Pheifer en haar man het overleefden, komt omdat ze simpelweg besloten: bij jou ga ik niet weg.

Terugkijkend heeft ze veel dingen in een korte tijd gedaan, verliefd worden, een huis kopen, moeder worden. Ze werd in één keer het volwassen leven in geslingerd. Het was, na de geboorte van Willem (8), dan ook even zoeken. “Pas als je kind is geboren realiseer je je wat het is, het moederschap. Als je zo’n klein hummeltje vasthoudt weet je: ik ben altijd verantwoordelijk voor hem. Dat vond ik best zwaar. Je kunt niet zeggen: nu ben ik even geen moeder. Ik was blij met Willem en vond hem lief, maar meer verwonderd dan dat ik instant liefde voelde. Daar schrok ik van. Het is natuurlijk een kwestie van wennen, na drie weken was het al heel anders. Maar toch, er zijn vrouwen met meer talent om moeder te worden dan ik. Mijn zus, bijvoorbeeld, is een geboren moeder. Als ik haar met haar dochter zie – het gaat haar zo makkelijk af. Ik was in het begin juist heel paniekerig. Willem huilde de eerste maanden elke avond tussen zes en tien uur. Met Douwe (5) ging het beter. Ik wist wat ik kon verwachten. Ik gun eigenlijk iedereen een tweede kind, omdat dat een stuk relaxter gaat. Alles wat je bij die eerste over the top doet, doe je bij die tweede niet. Om ons heen had iedereen gezegd dat met een tweede kind je leven voorbij is, maar ik vond het peanuts. Douwe durfde ik tien minuten te laten huilen. Bij Willem stond ik met geknepen billen achter de deur en pakte hem na een paar seconden al op. Dat vond ik misschien wel het zwaarste aan die eerste jaren, dat je alles moet uitvinden. En dat in een constante moeheid. Met kots en snot op je kleren. Ik kon ook niet meer relativeren en denken: het is een fase, straks wordt het weer leuk. René en ik schoten van opperste verliefdheid in een fase die niet eens op verliefdheid leek, maar eerder een soort bootcamp was. Ik was ook niet altijd de leukste voor hem. Het is eigenlijk best bijzonder dat we nog samen zijn.”

Elkaar weer vinden

Dát ze nog samen zijn komt volgens Anniek omdat ze beiden hebben besloten: bij jou ga ik niet weg. En dat ook expliciet tegen elkaar uitspraken. “Dat waren niet altijd de leukste gesprekken hè, want we zeiden ook: ‘Ik vind jou nu niet meer leuk.’ Dat was hard, maar wel eerlijk. Nu denk ik: wat fijn dat we dat gewoon tegen elkaar konden zeggen. We schrokken er natuurlijk ook van, maar het was heel prettig om te kunnen uitspreken dat het zwaar en moeilijk is en tegelijkertijd te voelen dat je niet weg wilt bij elkaar. En als je dat weet, doe je ook je best om elkaar weer te vinden. Bovendien, wat is het alternatief? Dan vind ik iemand en hij iemand, en dan? We hebben deze kinderen samen gekregen en zijn gelukkig met elkaar. Het was niet altijd even romantisch misschien, maar hij was wel de man met en bij wie ik wilde zijn. Ik ben verliefd op hem geworden omdat ik met hem kon lachen, praten, samen zijn, vrijen. Zes maanden later zaten we op een bankje onthutst voor ons uit te staren omdat ik zwanger was. We wilden graag een kind, maar dat het allemaal zo snel zou gaan, hadden we niet verwacht. We moesten elkaar nog leren kennen, ontdekken en tegelijkertijd onszelf als ouders uitvinden. Als je lang bij elkaar bent, weet je dat je tegen elkaar kunt duwen en dat de ander je dan toch wel opvangt, maar dat gevoel hadden we nog niet. Dat was in het begin ook wel moeilijk: ik durfde niet alles tegen hem te zeggen en hij niet tegen mij omdat we nog niet wisten wat we aan de ander hadden.”

Leuke man

Toen de babystorm min of meer was gaan liggen, zag ze in hem weer die leuke man op wie ze verliefd was geworden. En vice versa. “Willem en Douwe zijn groter, het wordt allemaal makkelijker. En daar plukken we de vruchten van. Laatst was Douwe bij een vriendje aan het spelen en Willem ergens aan het voetballen en hadden René en ik zomaar een paar uur samen. We gingen een beetje door de buurt struinen. Op zo’n moment komt mijn liefde voor hem in volle hevigheid naar boven. Ik keek opzij en dacht: jij bent zo ontzettend leuk.”

Weer ruimte

Neemt niet weg dat er af en toe ruzie is in huize Pheifer Van Zinnicq Bergmann. “Twee jaar geleden kregen we tijdens onze vakantie in Frankrijk een knallende ruzie. Ik weet niet eens meer wat de aanleiding was, maar het ging in ieder geval over verwachtingen die niet uitkwamen en de teleurstelling die daarop volgt. In de drukte van ons leven miste ik René en hij mij, en gek genoeg maakten we daar ruzie om. De volgende ochtend werden we moegestreden wakker, met een murw geslagen gevoel. Het was een van de meest verschrikkelijkste, maar ook de meest fantastische momenten in onze relatie. We waren niet meteen oké met elkaar, maar er was weer ruimte. Het heeft ons alleen maar verder gebracht.”

Lees hier alle BN'er interviews.

man gaat vreemd prima
Beeld: Unsplash

Het libido van Kris (36) was nooit hoog, maar toen haar jongste dochter Maud (4) geboren werd, daalde het tot een nulpunt. Haar man zoekt het sindsdien buiten de deur. “Ik weet best dat hij vreemdgaat, maar ik vind het wel prima zo. Kan ik tenminste ongestoord gaan slapen.”

“Acht maanden geleden draaide ik voor de zoveelste keer mijn rug naar mijn man Jeroen. We lagen in bed en ik voelde zijn erectie. De veelzeggende hand op mijn heup, de kus in mijn nek. Ik negeerde ze, zoals meestal, en viel in diepe slaap. Sindsdien hebben we niet meer gevreeën, en voor het eerst in onze relatie, heeft Jeroen het ook niet meer geprobeerd.

Ik weet dat hij sindsdien vreemdgaat. Ik zie hem lachen bij appjes op zijn telefoon. En hij is losser, relaxter – meer dan hij in jaren is geweest. Onze relatie is gelukkig en stabiel; we zijn elkaars beste vrienden en willen geen dag zonder elkaar. Ik besteed de seks sinds kort alleen uit aan een ander. Een soort onuitgesproken afspraak. Hij heeft zijn verzetje, en ik kan ongestoord gaan slapen. Zonder elke avond weer die onrust: o god, dadelijk wil hij weer.

 

Momentje onder de douche

Mijn libido is nooit heel hoog geweest. Zonder reden; zo zit ik gewoon in elkaar. Toen Jeroen en ik net samen waren, acht jaar geleden, deden we het een keer of twee per week. Daar genoot ik heus wel van, maar het was ook meer dan voldoende. Jeroen had wel zin in meer, maar respecteerde dat mijn behoefte anders was. Onze basis is zo sterk, onze liefde zo groot; onze geestelijke band was voor ons beiden veel belangrijker dan het fysieke.

Toen ik zes jaar geleden zwanger raakte van onze zoon Joost, ontging me de lust volledig. Hoort bij de zwangerschap, dachten we, en knuffelden gewoon wat vaker. ‘Ik duik wel een keertje extra onder de douche’, zei Joost als ik me weer eens schuldig voelde. Na de bevalling zou het vast wel goedkomen. Bovendien: alle jonge ouders vrijen toch weinig? Zo bijzonder was onze situatie dus niet.

 

Lees ook:
Carina (42) gaat vreemd en haar man accepteert dat >

 

Eén van de vele huishoudelijke plichten

Maar het kwam niet goed. Twee maanden na de bevalling, drie, acht… Ik moest gewoon echt niet denken aan vrijen. Ik weet het aan de hormonen en slapeloosheid, en Jeroen schikte zich naar de situatie. Hij mopperde wel een beetje, want anderhalf jaar zonder seks met je partner – dat trekt natuurlijk niemand. Dus gaf ik soms uit coulance toe. Misschien krijg ik vanzelf zin als ik het gewoon doe, hoopte ik. Maar er gebeurde niks. Mijn lichaam reageerde op zijn aanrakingen, maar emotioneel was ik er niet bij.

Zo hielden we het een tijdje vol. We vreeën hooguit eens in de twee weken, en niet omdat ík er nou zo’n zin in had, maar Jeroen was er tevreden mee. Ik ben dol op hem, weerzinwekkend vond ik het niet. Het was meer een soort plicht waaraan ik gehoor gaf. Zoals ik ook dagelijks de was draaide, of luiers van onze zoon verschoonde.

 

Porno en een speeltje

Ik werd opnieuw zwanger, wéér deden we maandenlang niks, en toen ze drie maanden na haar geboorte al doorsliep, deed Jeroen weer eens een verleidingspoging. Fysiek was er, op wat gierende borstvoedingshormonen na, niks met me aan de hand. Ik was niet uitgescheurd, vloeide al lang niet meer en ik voelde me comfortabel in mijn lichaam. Maar ik kon het niet. Ik kreeg gewoon geen zin, wat ik ook probeerde.

Toen Maud een maand of tien was, vond ik dat het er toch echt eens van moest komen. Dus gaf ik toe, uit medelijden. Jeroen was blij, en daarmee ik ook, maar genieten deed ik er niet van. Niet dat ik dat vertelde. Wel probeerden we de boel een beetje spannender te maken. We keken porno, masseerden elkaar eerst uitgebreid, gingen romantisch uit eten en kochten een speeltje. Maar ik kreeg de knop niet om.

 

Vreemdgaan is de oplossing

Onze laatste vrijpartij is nu zeker tien maanden geleden. Na mijn afwijzing van een maand of acht geleden, is er iets veranderd bij Jeroen. Ik vermoed dat hij op Tinder zit, of elders scharrels regelt. Neem het hem maar eens kwalijk, als je altijd maar ‘nee’ krijgt van je eigen vrouw, dus laat ik hem zijn gang gaan. Onze relatie wordt er stukken relaxter van. Hij is geen wandelende brok opgekropte energie meer, en ik ga elke avond met een gerust gevoel naar bed. Ik hóef niks meer.

Ik denk niet dat Jeroen verliefd is op een ander. Als hij alleen het lichamelijke buiten de deur haalt, heb ik daar verder vrede mee: ík kan het hem niet geven. We zouden naar een seksuoloog kunnen gaan, maar eerlijk gezegd vind ik dat niet nodig. Ik wíl mijn libido helemaal niet veranderen, en gebruik liever een oplossing als deze. Op alle andere vlakken zijn we dolgelukkig. Ik heb vriendinnen die de sterren van de hemel vrijen met hun man, maar in het dagelijks leven amper een woord met hem te wisselen hebben. Of altijd zonder partner op pad gaan, omdat hun interesses zo verschillen. Ik deel liever de geestelijke verbondenheid, al betekent dat natuurlijk wel dat we binnenkort over dit onderwerp moeten praten. Als onze band zoveel sterker is dan seks, moeten juist wij dit samen aankunnen.”

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

relatietherapie kinderen
Beeld: Pixabay

En dan loopt het ineens – of eigenlijk al veel langer – niet meer zo lekker in jullie relatie. Welke soorten relatietherapie zijn er, ook als je kinderen hebt?

 

EFT-relatietherapie

Deze vorm van relatietherapie staat voor Emotionally Focused Therapy. Klinkt interessant, maar wat houdt het in? Allereerst verraadt de naam al dat deze therapie zich richt op emoties. Er wordt gekeken naar patronen binnen jullie relatie (altijd en eeuwig ruzie over geld of een niet-uitgeruimde vaatwasser), zodat jullie deze leren te herkennen en te begrijpen. Want je weet zelf ook wel: vaak gaat het niet eens om die vervloekte afwas, maar wat eronder ligt (geen rekening houden met elkaar, je in de steek gelaten voelen). Ook gaan jullie kijken naar oud zeer. Daarna gaan jullie met behulp van de therapeut bouwen aan een nieuwe, veilige basis waarin jij en je partner elkaar om steun en begrip vragen, in plaats van elkaar verwijten te maken. Er wordt naar het hele gezin gekeken en onderzocht waar jullie het meeste behoefte aan hebben.

Meer info vind je hier.

 

Samengesteld gezin coaching

Hij heeft al kinderen, jij hebt al kinderen, en samen werden jullie verliefd. Mooi sprookje toch? Er zijn in Nederland ontelbaar veel samengestelde gezinnen. Maar de cijfers hierover zijn niet best: 60% van zulke gezinnen redt het uiteindelijk niet. Grootste knelpunten: verschil in opvoeding (‘Van mama mag het wel en jij bent mijn vader niet!’), mag je iets zeggen over je stiefkind, bemoeienissen van ex-partners en ga zo maar door. Gelukkig is er speciale coaching voor samengestelde gezinnen. Deze hulp is erop gericht om rust te creëren in jullie leven en relatie. De bedoeling is om jullie samengestelde, unieke gezin goed op de rails te zetten, met jullie eigen gezinscultuur. Want eerlijk is eerlijk: elke familie is anders. De praktische adviezen hebben als doel om binnen 3 tot 5 maanden voor meer balans te zorgen in jullie hele gezin. En dat is heel, héél erg fijn, voor iedereen.

Meer info vind je hier.

 

Lees ook
LIEFDE: Zo kan het dus ook: blij met je scheiding >

 

Systeemtherapie

Relatieproblemen gaan vaak veel verder dan alleen de band tussen jou en je partner. Als jullie kinderen hebben, horen die ook bij de relatiedynamiek. Bij systeemtherapie wordt gekeken naar het sociale systeem waarvan je deel uitmaakt, zoals je gezin. En hierin staat vooral de wisselwerking met andere personen bij het probleem centraal.  Het kan dus zijn dat je deze therapie niet alleen met je partner doet, maar ook met jouw eigen ouders of je kinderen (als die oud genoeg zijn). De systeemtherapeut kijkt dus naar het hele gezin, en iedereen wordt bij de oplossing betrokken. Soms zie je dat bepaalde obstakels van generatie op generatie worden doorgegeven: jij mocht vroeger nooit ‘huilen om niets’, en ineens snauw je dat ook naar je eigen kids. Deze vorm van therapie is heel geschikt om ook dit soort opvoedingskwesties te doorbreken.

Meer info vind je hier.

 

Oplossingsgerichte therapie

Oké, jullie weten dat het niet heel lekker gaat in jullie relatie. Maar elk huisje heeft z’n kruisje en jullie willen niet te veel kibbelen over hoe deze impasse is ontstaan. Dan is oplossingsgerichte therapie iets voor jullie. Deze hulpsoort gaat niet over hoe jullie problemen ontstaan zijn en het analyseren hiervan, maar is gericht op het oplossen ervan. De therapeut helpt jullie te kijken naar de momenten waarop het wel goed gaat en hoe jullie onderlinge situatie is als jullie troubles er niet zijn. Wat gaat er dan wél goed en hoe komt dat? En: hoe houden jullie dit vol? Lekker positief, kortom.

Meer info vind je hier.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >