Beeld: Pexels
Marieke (44, moeder van drie kinderen van 14, 12 en 8) viel in hetzelfde patroon als haar vorige relaties. Daar moest een punt achter komen, dus koos ze ervoor aan zichzelf te gaan werken. Ze heeft sinds vier jaar een latrelatie met haar partner Tim.
“Vorige winter zei Tim: ‘Je doet me zo vaak pijn, ik weet niet hoe lang ik dat nog volhoud.’ Ik schrok me rot. Ik wil hem helemaal niet kwijt. Met Tim kan ik lachen, huilen, praten, vrijen, alles. Hij is lief en heeft kanten van mij gezien die anderen nog nooit hebben gezien. En toch was ik wéér in hetzelfde patroon vervallen als in mijn vorige relaties. Dat moest stoppen. Daarom ben ik de cursus ‘Liefdevol leven’ van relatiecoach Carolien Franssen gaan volgen.
Vechten, dat is wat ik doe in relaties. Ik weet altijd wel iets te vinden wat niet deugt, waar ik kritiek op kan hebben en ruzie over kan maken. Een voorbeeld: vorig jaar had ik een peesontsteking aan mijn arm. Dat was zo pijnlijk dat ik morfine kreeg om te kunnen slapen. Midden in de nacht belde ik Tim omdat ik wilde dat hij kwam. Dat ging niet: hij had de hele avond gewerkt in zijn restaurant en was zo moe dat hij het te gevaarlijk vond om te rijden. Ik heb een enorme scène geschopt, zitten huilen en schreeuwen aan de telefoon. Gedreigd het uit te maken: ‘Als jij me nu in de steek laat, hoeft het niet meer van mij’.
Na zo’n uitbarsting probeer ik het weer goed te maken, maar dat is een hele klus, want Tim voelt zich natuurlijk diep gekwetst. Die pijn van Tim vond ik lastig. Ergens vond ik mijn woede namelijk terecht. Snapte hij niet dat het een normale reactie vanuit míjn pijn was? Toch begreep ik het ergens zelf ook niet. Ik had niet de regie over dat gedrag, het gebeurde gewoon. Voor ik er erg in had, flapte ik er van alles uit.
De cursus bestond uit vijf sessies; er deden nog vier andere vrouwen aan mee. Elke keer brachten we iets in waarmee we vastliepen. Caroline benaderde het probleem systemisch, ze keek om te beginnen naar het gezin waarin ik ben opgegroeid. Daar ligt immers de basis van wat je hebt geleerd over de liefde. Ze zette poppetjes in een bepaalde opstelling: bijvoorbeeld van elkaar af gedraaid of juist niet. Ook zette ze stereotypen van mezelf neer, bijvoorbeeld agressief, lui of meegaand.
Nu pas zie ik hoe mijn jeugd doorwerkt in mijn relaties. Het ontbrak mij als kind aan warmte en empathie, mijn ouders waren niet in staat mij dat te geven. Daardoor dacht ik onbewust: ik doe het wel alleen. Ik liep eens een hersenschudding op bij een balspel, en dat heb ik thuis gewoon niet verteld. Zo van: laat ik mijn ouders hiermee maar niet lastigvallen. Wanneer ik me kwetsbaar voel in mijn relatie, probeer ik mezelf te beschermen door agressief te reageren. Dat inzicht is mijn redding. Het helpt me anders te reageren.
Lees ook
Lachen om relatieproblemen: ‘Co-ouderschap is stukken duurder, hoor’ >
Als ik nu de neiging voel in de aanval te gaan, spreek ik mezelf toe: stop. Wat is er met míj aan de hand op dit moment? Wat heb ik nodig? Kan ik dat tegen Tim zeggen? Het lukt me steeds beter. Ik had deze week bijvoorbeeld een paar pittige dagen achter de rug met mijn dochter toen Tim vertelde dat hij een ruzietje had gehad met zijn zoontje. Ineens kookte ik vanbinnen: hoe kun jij over zoiets kleins zeuren, weet je wel wat ík allemaal heb doorstaan?
Als ik alleen ben, ben ik de sterke en vrolijke moeder, maar als Tim komt, stort ik in. Ik weet nu dat ik op zo’n moment zacht moet blijven, in plaats van in de aanval te gaan – anders gaan we weer met knallende ruzie uit elkaar. Dus ik zei tegen Tim: ‘Ik heb zulke heftige dingen meegemaakt de afgelopen dagen. Nu ik jou zie, komt alle opgekropte spanning los.’ Dan maakt hij een grapje, slaat zijn armen om me heen en laat me even uithuilen. Zo werkt het dus.
Het gaat met stapjes, ik ben er nog niet, maar het is fijn om te zien dat ik kan beïnvloeden hoe een ander zich opstelt. Ik krijg de warmte en liefde waarnaar ik verlang, als ik Tim maar de kans geef.”
Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
Meer Kek Mama? Volg ons op Instagram.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
