Beeld: Canva
De één ligt om tien uur het liefst al onder de wol, terwijl de ander rond middernacht nog vrolijk een serie aanzet. Verschillende bedtijden kunnen invloed hebben op je relatie en seksleven, weten sekstherapeuten.
Hoe ouder je wordt, hoe aantrekkelijker vroeg naar bed gaan ineens kan klinken. Waar je vroeger zonder problemen tot diep in de nacht doorging, kijk je nu om 22.30 uur verlangend naar je kussen. Alleen: dan moet je partner natuurlijk niet nét een avondmens zijn. Want als de één al bijna in dromenland is terwijl de ander nog klaarwakker door Instagram scrolt, wordt samen naar bed gaan lastig. En daarmee lijkt er misschien ook minder ruimte over voor intimiteit en seks.
Verschillende bedtijden komen volgens Todd Baratz, AASECT-gecertificeerd sekstherapeut en expert voor LubeLife, ontzettend vaak voor. Werk, kinderen, verschillende routines of simpelweg een compleet ander slaapritme: redenen genoeg.
“Het probleem is vaak niet dat verschil, maar de vraag of een stel het ziet als iets wat ze samen moeten oplossen, of het onder het tapijt schuift waardoor langzaam emotionele afstand kan ontstaan”, zegt Baratz. “Het succes van een relatie wordt niet bepaald door de vraag of jullie precies hetzelfde schema hebben, maar door de manier waarop jullie tijd voor elkaar blijven maken en emotioneel beschikbaar blijven.”
Oftewel: je hoeft echt niet iedere avond tegelijkertijd je tanden te poetsen en onder hetzelfde dekbed te kruipen. Maar als jullie elkaar door verschillende schema’s nauwelijks nog zien, is het misschien wél tijd om daar iets op te verzinnen.
Samen naar bed gaan heeft natuurlijk voordelen. Het is vaak zo’n moment waarop je eindelijk even kunt praten zonder dat er een kind om drinken roept, de vaatwasser staat te piepen of iemand nog snel een werkmail moet beantwoorden.
“Stellen die niet tegelijkertijd naar bed gaan, kunnen een kans missen om contact te maken, als ze daar op andere momenten van de dag niet bewust tijd voor reserveren”, zegt relatie- en sekstherapeut Marisa Cohen. “Het is belangrijk dat partners de mogelijkheid hebben om over hun dag te praten, te delen wat hen bezighoudt en fysiek contact te hebben.”
Dat gebeurt misschien vanzelfsprekender wanneer je samen naar bed gaat, maar volgens Cohen betekent dat absoluut niet dat stellen met verschillende bedtijden automatisch minder verbonden zijn.
Volgens Baratz wordt het vooral een probleem wanneer er al irritaties of afstand binnen de relatie zijn. “Stellen die zich kwetsbaar durven opstellen naar elkaar zijn over het algemeen meer verbonden en beter in staat om met hun verschillen om te gaan”, zegt hij. “Die verschillen blijven bestaan, maar worden problemen die ze samen kunnen oplossen in plaats van bewijs dat ze niet bij elkaar passen.”
Andersom kan een afwijkend slaapritme juist nóg een irritatiepunt worden als het sowieso al niet lekker loopt. “Stellen die niet verbonden zijn, wrok voelen of emotioneel afstandelijk zijn, gebruiken diezelfde verschillen vaak als extra bewijs dat er iets mis is”, aldus Baratz. “De slaapschema’s zijn niet echt het probleem. Ze worden gewoon weer een nieuw document in de steeds dikkere map ‘wij hebben gedoe’.”
De betere vraag is volgens hem dan ook niet of een relatie verschillende slaapschema’s aankan, maar hoe de relatie eromheen ervoor staat. “Een gezonde relatie kan veel verschillen verdragen. Een relatie waarin partners niet meer verbonden zijn, zal met bijna ieder verschil moeite hebben.”
Het idee dat bedtijd hét moment voor intimiteit is, mag volgens Cohen sowieso de prullenbak in. “Intimiteit, zowel fysiek als emotioneel, kan op ieder moment van de dag plaatsvinden”, zegt ze. “Dat kan lichamelijk contact of affectie zijn, maar ook samen iets doen of een goed gesprek voeren. Als je intimiteit mist binnen je relatie, is het belangrijk om naar de onderliggende oorzaak te kijken en niet automatisch aan te nemen dat jullie verschillende bedtijden het probleem zijn.”
Baratz is het daarmee eens. “Verschillende bedtijden zorgen op zichzelf niet voor afstand; het verwaarlozen van de relatie doet dat. Stellen halen die twee dingen vaak door elkaar.”
En laten we eerlijk zijn: tegelijkertijd in bed liggen is ook geen garantie voor een romantisch hoogtepunt. Je kunt prima iedere avond gebroederlijk naast elkaar liggen terwijl jullie allebei zwijgend op jullie telefoon scrollen.
“Er zijn genoeg stellen die iedere avond op hetzelfde tijdstip gaan slapen en zich toch eenzaam voelen omdat ze op hun telefoon zitten in plaats van met elkaar bezig te zijn”, zegt Baratz. Andersom kunnen stellen met totaal verschillende ritmes juist hartstikke tevreden zijn. Het draait volgens hem minder om wanneer je samen bent en veel meer om hoe je samen bent.
Leuk en aardig, zo’n avondmens naast een vroege vogel, maar ergens moet er natuurlijk ook nog tijd zijn voor seks. Volgens Cohen begint dat verrassend genoeg niet in bed, maar met een gesprek. “Praat met je partner over wat voor jullie een goed moment is om verbinding te zoeken, zodat jullie daar allebei hetzelfde over denken.”
En ja, dat betekent misschien dat je seks soms gewoon moet plannen. Niet heel Hollywood-romantisch misschien, maar wel praktisch. En praktisch is met werk, kinderen, sportclubjes en een wasmand die zichzelf helaas nog steeds niet opvouwt soms precies wat je nodig hebt. “Het hoeft niet spontaan te zijn om leuk te zijn. Geplande verbinding kan heel waardevol zijn”, zegt Cohen.
Bovendien hoeft intimiteit niet altijd seks te betekenen. Samen koken, een rondje wandelen, met een kop koffie op de bank zitten of twintig minuten praten zonder telefoon binnen handbereik telt óók.
Baratz: “Intimiteit zal bij volwassenen met drukke levens zelden ‘zomaar gebeuren’.” Zijn advies is daarom om kleine rituelen te creëren. Plan seks, drink ’s ochtends samen koffie, ontbijt met elkaar, maak na het eten een wandeling of spreek af dat je twintig minuten zonder schermen met elkaar praat. “Deze rituelen vormen een veilige plek. Ze vervangen de intieme momenten voor het slapengaan door beschermde tijd waarin beide partners emotioneel aanwezig zijn.”
En heb jij het gevoel dat je écht tegelijkertijd in slaap moet vallen om je verbonden te voelen met je partner? Dan kan het volgens Baratz interessant zijn om eens te kijken waar die behoefte vandaan komt. “Het bed is waar we slapen. We zijn dan letterlijk buiten bewustzijn. Als op exact hetzelfde moment in slaap vallen essentieel voelt, is het de moeite waard om jezelf af te vragen waarom. Die behoefte kan wijzen op iets wat veel dieper gaat dan verschillende slaapvoorkeuren.”
Dus nee: dat jij om tien uur geeuwend richting slaapkamer vertrekt terwijl je partner nog lang niet van plan is zijn avond af te sluiten, hoeft jullie relatie of seksleven niet om zeep te helpen. Zolang jullie maar bewust momenten blijven zoeken waarop je wél echt samen bent. En als dat betekent dat de seks voortaan om half negen gepland staat? Ach. Kun je daarna tenminste lekker op tijd naar bed.
De kinderen liggen eindelijk in bed, niemand roept meer ‘mááám’ en dan wil je partner óók nog iets van je. Terwijl jij maar aan één ding kunt denken: slapen. Met deze drie tips krijg je weer wat meer zin in seks. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
