Beeld: Getty Images
Malti (35) en Pascal (34) zijn ouders van Anoushka (7) en Noah (4), en sinds vorig jaar gescheiden vanwege de kinderen.
“We waren drie maanden samen toen we wandelend over het strand fantaseerden hoe onze toekomstige kinderen voor ons uit zouden rennen, ravottend met de eveneens toekomstige hond. Dat Pascal en ik kinderen wilden, stond vanaf de eerste date als een paal boven water. Geen seconde had ik bij de mogelijkheid stilgestaan dat onze opvoedstijlen zo ver uiteen zouden liggen als ze bleken te doen – iets wat uiteindelijk tot onze scheiding zou leiden.
Met Anoushka aan mijn borst vond Pascal alles wat ik in opvoedkundig opzicht besloot heilig. Ik had haar gedragen, hield haar in leven met mijn lijf; ik wíst het ook het beste, dacht hij. Maar zodra ze twee was en een eigen wil ontwikkelde, werd hij minder coulant. Pascal begreep niets van mijn ‘eeuwige mildheid’ en geduld. Een kind moest gewoon luisteren, vond hij. En zo belandden we in eindeloze discussies over wel of niet straffen, wel of niet naast haar bed zitten tot ze sliep, wel of geen toetje als ze haar avondeten weigerde.
“We belandden in eindeloze discussies over wel of niet straffen”
Ik vond de starre houding van Pascal op z’n zachtst gezegd een tegenvaller, onaantrekkelijk zelfs. Hij vond op zijn beurt dat ik onze dochter verpestte. Kinderen hadden duidelijkheid nodig. ‘Die overlegcultuur van nu’ kweekte alleen maar prinsjes en prinsesjes met wie geen land te bezeilen viel. Later moesten ze ook luisteren naar een docent of werkgever, daar konden ze nu maar beter aan wennen. Ik was het met hem eens, maar thuis hoort ook een warme, veilige haven te zijn. En met mildheid kun je kinderen ook regels bijbrengen.
Lees ook: ‘Opvoeden? Mij niet gezien, ik ben allergisch voor regels’ >
De meeste kolderieke voorvallen volgden. Waarin Pascal Anoushka op de tochtige mat bij de voordeur zette wanneer ze niet wilde eten, en ik haar eraf plukte, doodsbang voor fysieke consequenties. Noah bleek op jonge leeftijd al erg gevoelig. Toch was Pascal niet vatbaar voor zijn trillende lip wanneer hij tegen hem bulderde omdat hij ’s avonds tien keer uit bed kwam. Pascal wilde straf, ik wilde praten. Steeds meer realiseerde ik me dat we elkaar qua opvoeding nooit in het midden zouden vinden, waarbij we consequenties zouden koppelen aan negatief gedrag, maar wel altijd de dialoog zouden blijven voeren met onze kinderen.
Als we nooit ouders waren geworden, waren we waarschijnlijk nog samen geweest. Pascals rechtlijnigheid trof mij persoonlijk nooit. Maar geen kinderen krijgen was voor ons allebei nooit een optie. Dat we elkaar verloren in het ouderschap was daarmee onvermijdelijk.
“Iemand die de opvoeding zó wezenlijk anders aanpakt, wordt vanzelf ook minder aantrekkelijk”
Ik mis Pascal als ik denk aan onze tijd toen Anoushka een baby was. Maar iemand die de opvoeding zó wezenlijk anders aanpakt, wordt vanzelf ook minder aantrekkelijk. Dat gold voor ons allebei. Onze kinderen weten dat bij papa andere regels gelden dan bij mama. En dat is goed zo. Qua normen en waarden zitten Pascal en ik op één lijn. Als co-ouders doen we het super. Dus de gezinsconstructie die we nu hebben is voor ons misschien wel de best mogelijke.” Dit artikel staat in Kek Mama 04-2022. Nog meer Kek Mama? Volg ons op Facebook en Instagram.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun […]
Het lievelingsgerecht waar de kinderen wél hun bord voor leegeten tot het kinderboek dat je inmiddels kan dromen: iedere mama heeft zo haar favorieten. Deze week deelt Maike Kadé haar 15 favorieten.
Melissa Ramakers Quekel (29) leeft met een zeldzame stofwisselingsziekte en kampt met complexe gezondheidsproblemen. Ze is afhankelijk van sondevoeding en draagt een glucose-sensor. Ondertussen zet ze alles op alles om er voor haar dochters Lotte (2,5) en Elise (1) te zijn.
