Vrolijke opvoedtantes Els en Do beantwoorden jullie opvoedvragen met een knipoog. Deze week: opvoed intimidatie door anderen.
Een goeie vriendin voedt haar kinderen heel verantwoord op; bij haar vergeleken voel ik me iemand die maar wat doet. Toen ze er onlangs schande van sprak dat mijn zoontje zijn bordje niet leeg at, voelde ik me meteen tekortschieten. Ik kreeg ineens de neiging streng op te treden, terwijl ik dat normaal niet doe. Mijn peuter eet prima en laat hij wat staan, jammer dan. En nu vraag ik me af: waarom laat ik me toch zo door haar intimideren en haal ik niet mijn schouders op?
Omdat de meeste opvoeders van nature onzeker zijn. Zelfs uw vriendin is onzeker, daarom heeft ze zich op allerlei opvoedtheorieën gestort. Dat wil niet zeggen dat ze gelijk heeft. Zelfs de tantes – wij bekennen dit met enige moeite – hebben niet altijd gelijk. Over opvoeden bestaan oneindig veel meningen. Er zijn maar een paar dingen waar ouders het al duizenden jaren over eens zijn. Die staan onder andere in de Bijbel, een niet te onderschatten boek, ook voor wie niet in God gelooft: ‘Gij zult niet doodslaan; gij zult niet stelen; gij zult niet liegen.’ Over het wel of niet leegeten van het bord heerste de afgelopen duizenden jaren geen consensus.
De generatie die in de Tweede Wereldoorlog de hongerwinter meemaakte, vond het een schande eten weg te gooien en bewaarde restjes eindeloos in de koelkast om ze uiteindelijk in een kliekjesschotel te verwerken. Tegenwoordig is obesitas een probleem. Misschien moet je kinderen daarom wel leren niet alles op te eten wat hen wordt voorgeschoteld. Wie zal het zeggen? Haal uw schouders op en zeg tegen uw vriendin: “Laten we het ieder doen op onze manier en afspreken dat we onze kinderen leren niet te slaan, stelen en jokken.”
Els en Do zijn geboren voordat de pil was uitgevonden en kwamen ter wereld zonder dat hun ouders daarom hadden gevraagd. Zelf kregen zij heel bewust kinderen en voelen de plicht hen permanent gelukkig te maken. Ze kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg. Mail Els en Do: elsendo@kekmama.nl.
Tijdelijke aanbieding: Neem nu een abonnement op Kek Mama en krijg een gratis tas naar keuze >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
