Auteur Glennon Doyle heeft één regel: kom je bij haar kinderen spelen, dan moet je je telefoon inleveren. Belachelijk, vinden veel moeders.
‘Als volwassenen het eigendom van mijn kind afpakken, vind ik dat een kwalijke zaak’, zo wordt er op Facebook gereageerd. ‘Dit gedrag is ongezond. Het is geen 1995 meer: we zouden onze kinderen moeten leren omgaan met spullen uit deze tijd.’
Toch zijn er ook moeders die het wél een goed idee vinden. Zo schrijft Katie: ‘Kinderen moeten kunnen spelen, praten en lachen zonder dat ze met hun hoofd ergens anders zijn.’ Cara is het hiermee eens: ‘Wij hebben deze regel ook ingevoerd. En de vriendjes van onze kinderen vertellen na afloop altijd hoe leuk ze het vonden bij ons thuis.’ Ook Daniëlle is van plan het inleveren van de telefoon in te voeren zodra haar kinderen wat ouder zijn. ‘Je even afsluiten is zo belangrijk.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
