Als we ons zoontje (2,5) in bed leggen, blijft hij nog rustig twee uur klaarwakker. De ene keer gaat hij spelen, de andere keer roept hij constant. We hebben alles al geprobeerd, van geen middagdutje tot hem ’s avonds langer op houden, een extra boekje lezen, zijn geroep negeren, steeds naar hem toegaan en boos worden.
ELS & DO: Als uw zoontje overdag ook zo kwiek is, heeft hij blijkbaar weinig slaap nodig. Het kan erger. Onze gezamenlijke vriendin Beryl (40) heeft twee kinderen die pas rond elf uur in slaap vallen. Misschien wel later, maar dat weet Beryl niet want die slaapt dan zelf al.
Toen Beryls oudste kind twee was, was ze tot tien uur ’s avonds wakker. Niet zeurderig, maar gewoon: wakker. Net als uw zoon. Beryl ging vaak naast Madelief in bed liggen om voor te doen hoe slapen in zijn werk gaat. Ze zei: “Doe je oogjes maar dicht, schatje”, en sloot dan zelf de ogen. Na tien minuten deed ze ze voorzichtig weer open. Dan zag ze een klaarwakkere Madelief. “Slaap maar door, mama”, zei ze.
Madelief maakte het steeds later. Haar humeur leed daar niet onder. Dat van haar ouders wel. Op een dag legden ze het hoofd in de schoot. Ze lieten Madelief gewoon spelen tot ze zelf naar bed gingen. Vanuit haar kamertje zong Madelief dan slaapliedjes voor haar ouders: “Slaap mama en papa, slaap, daarbuiten loopt een schaap.” Beryl en haar man sliepen er heerlijk op in. Hoe laat Madelief zelf wakker bleef weet Beryl nog steeds niet.
Lees ook
Handige tips om je baby te laten slapen als een roos >
Intussen voelde ze zich een lor van een moeder. Tot haar tweede werd geboren. Die bleek juist extra veel slaap nodig te hebben. Ze kon er geen genoeg van krijgen. Ze deed lange middagdutjes en sliep als peuter van zeven tot zeven. Toen wist Beryl dat het niets met haar kwaliteiten als opvoeder te maken had.
Haar derde kind heeft hetzelfde slaappatroon als haar grote zus. Zij speelt nu de hele avond gezellig beneden. Hun ouders kiezen op Netflix films zonder geweld en seks. Die zijn met een kaarsje te vinden, maar ze zijn er wel. Ze hebben net Dead poets society gekeken. De kinderen vonden dat een saaie film, zodat ze met iets anders bezig waren toen de hoofdpersoon zelfmoord pleegde. Beryl en haar man worden nu tweestemmig in slaap gezongen.
De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.”
Ook een opvoedvraag? Mail ’m naar elsendo@kekmama.nl
Dit artikel staat in Kek Mama 12-2018.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
