Haar moeder vond haar maar een lastige meid en daarom besloot schrijfster Nanda Roep (44) haar eigen kinderen heel anders op te voeden.

Haar vroegere vriendje op de School voor Journalistiek was stomverbaasd toen Nanda’s moeder hem vertelde dat ze zo’n lastige dochter had. Hij zag zijn stralende, blonde, creatieve vriendin met het spleetje tussen haar tanden juist als eigenzinnig en origineel. Het hielp, maar zoals zoveel vrouwen kampt Nanda Roep met die hardnekkige innerlijke stem die maar blijft fluisteren dat critici niet voor niks kritisch zijn. “Ik denk dat mijn moeder mij gewoon nooit echt heeft begrepen. En daar kon ze niet mee omgaan. Helaas zien we elkaar niet meer. Ik hoop dat het weer goed komt, maar mijn moeder vindt het lastig dat ik kritiek op haar opvoeding lever. Dat begrijp ik ook wel, maar ik heb er last van gehad. Toch hoop ik dat er contact komt en ja, dat heb ik weleens geprobeerd. Het is vooral rot dat mijn kinderen hun oma en opa nooit zien. Dat willen mijn ouders toch ook niet, denk ik dan.”

Nanda zwoer dat ze het anders zou doen dan haar ouders. Als zij kinderen zou krijgen, zou ze die accepteren zoals ze waren. Ze stimuleren hun dromen na te jagen. Die kinderen kwamen er, op haar 29ste diende dochter Lisa-Renee zich aan en vier jaar later broertje Tijmen. Dat ze kinderen wilde met haar man Silvester wist ze al heel snel. Toen ze voor het eerst met hem in gesprek raakte, was daar vanuit het niets die gedachte: met deze man wil ik een kind. Ze was 25 en van een prangende kinderwens was totaal geen sprake. “Maar het was echt wat ik voelde. Ik heb dat ook heel snel uitgesproken toen we verkering kregen. Silvester stond aan het begin van zijn carrière als cabaretier en wilde eerst vaste grond onder zijn voeten. Achteraf heel verstandig; als het aan mij had gelegen was ik binnen een half jaar zwanger geweest.”

Nanda denkt nog weleens weemoedig terug aan die eerste periode met Silvester, met wie ze nu bijna twintig jaar samen is. Vooral aan de zeeën van tijd die ze hadden. “Soms lagen we hele dagen in bed. Vrijen, kletsen, knuffelen. Als we nu in bed liggen, ben je vaak zo kapot dat je alleen nog maar wilt slapen. We maken er grappen over. Dat we niet meer lepeltje lepeltje liggen, maar mesje mesje. Maar aan de andere kant: we zijn vooral blij dat we het samen nog steeds zo fijn hebben.”

Dat wil niet zeggen dat het na de geboorte van de kinderen niet zoeken was naar een nieuwe vorm voor de liefde. Met de komst van hun dochter en zoon begon een nieuw leven. Met minder tijd. En meer verantwoordelijkheden. “Tussen de andere moeders op het schoolplein heb ik weleens gedacht: jeetje, dit is er dus van ons geworden. Hier staan we dan met wallen tot op de grond en de haren in een armoedig staartje.”

En dan is er ook nog de terugkeer naar het strakke schoolsysteem waar Nanda en Silvester net uit bevrijd waren. “Daar hadden we geen rekening mee gehouden toen Lisa-Renee een peuter was. Dat er een dag zou komen dat we ineens niet meer mochten uitslapen en weer mee moesten doen met schoolactiviteiten die leraren belangrijk vonden. De talloze briefjes die je aantreft in de schooltassen. Of de ouders mee willen helpen een schoolplein aan te leggen. Of je die en die datum op een gesprek kan verschijnen. Het blijft maar doorgaan.  Ik vind het op zich niet lastig die briefjes te negeren, maar je wilt niet dat je kind er last van krijgt. En dan sta je toch weer te koken voor een klassendiner.”

Het hele interview met Nanda staat in Kek Mama 01-2016. 

fotoserie-breken-genderregels

Dat meisjes veel meer doen dan haren vlechten en met poppen spelen, bewijst deze krachtige fotoserie van Huffington Post. Hokjesdenken: wat is dat? Gewoon doen waar je zin in hebt en aantrekken wat je mooi vindt.

Want ook vrouwen kunnen president worden...

 

...of skateboarder

 

...of schermer.

 

Lees ook
Dit meisje vindt gendernormen maar stom >

 

Vissen vangen? Kunnen dochters ook prima.

 

Net zo goed als dat jongens ballerina's mogen dragen...

 

...of meisjes graag motorrijden.

 

Ook meisjes kunnen sportieve dromen hebben...

 

...net zoals zij

 

...en zij.

 

En een meisje op de maan? Wie weet.

 

Eerst maar oefenen met een Lego-raket...

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Ionica Smeets checkt

Ionica Smeets (38) is wiskundige en moeder van Tex (7) en Rifka (2). In Kek Mama checkt ze de zin en onzin van opvoedfabels en -feiten: hoef jij dat niet meer te doen.

Soms flap ik het hele verhaal er ineens weer uit. Zoals laatst toen een lieve leidster op het kinderdagverblijf vrolijk vroeg of we nog een derde kindje zouden willen. Ineens hoorde ik mezelf ratelen over hoe het allemaal kantje boord was geweest bij Tex. Hoe ik met een zwangerschapsvergiftiging in het ziekenhuis belandde en het niet lukte de bevalling op gang te krijgen. Hoe ik steeds verder wegzakte. En hoe uiteindelijk iemand uit een operatiekamer is geduwd, zodat Tex en ik met een spoedkeizersnede gered konden worden.
 

Bang

Het duurde jaren voor ik durfde te denken aan een tweede kind. De eerste jaren was ik op Tex’ verjaardag altijd wat verdrietig omdat ik terugdacht aan de angst en pijn bij zijn geboorte. Pas toen hij vier werd, was zijn verjaardag voor het eerst alleen maar een feestelijke dag.

Die verjaardag zat inmiddels ook Rifka in mijn buik. Na lang twijfelen durfden we het toch nog een keer te proberen. Met extra veel controles in het ziekenhuis en medicijnen om een zwangerschapsvergiftiging te voorkomen. Ik was zo bang dat het desondanks mis zou gaan. Ik begon pas aan de babykamer toen ik 28 weken zwanger was, omdat vanaf dat moment de overlevingskans van de baby boven de 95 procent lag. Het voelde als een groot cadeau toen Rifka een paar maanden later gezond in haar wiegje lag.
 

Cijfers om stil van te worden

In Nederland worden jaarlijks tussen de 160.000 en 210.000 kinderen geboren. En toch blijft het me verbazen hoeveel zwangerschappen er nog mislopen in deze moderne tijd: vorig jaar 881. Het zijn cijfers om stil van te worden.

Gelukkig dalen die cijfers langzaam maar zeker. Te vroeg geboren kindjes krijgen steeds betere zorg en we weten ook steeds meer over wat we kunnen doen om dood-geboorte te voorkomen. Eind vorig jaar verscheen bijvoorbeeld een Britse studie waaruit bleek dat bij moeders die op hun rug insliepen doodgeboorte twee keer zo vaak voorkwam als bij moeders die op hun linkerzij gingen slapen. Volgens de cijfers van dit onderzoek zou rugslapen in Nederland jaarlijks bij veertien doodgeboren kinderen een rol spelen.

Deze studie bewijst niet dat op je rug slapen de oorzaak is van doodgeboorte, maar het is een kleine moeite om zwangere moeders te adviseren op hun linkerzij in te slapen. De meeste zwangere vrouwen geven aan dat ze best een andere inslaappositie kunnen aanleren als dat nodig is. Overigens hoeven zwangere vrouwen die op hun zij gaan slapen niet te schrikken als ze ’s nachts op hun rug wakker worden, het blijkt vooral te gaan om de positie waarin je in slaap valt. En het blijft natuurlijk een heel kleine kans dat het misgaat als op je rug. Bij de meeste vrouwen die op hun rug slapen gaat het gewoon goed.
 

Zegeningen

Terug naar dat derde kindje. In mijn hoofd weet ik dat de risico’s klein zijn, maar ik durf het toch niet aan. Ik tel mijn zegeningen en ben dolgelukkig dat we nu met z’n vieren zijn.

 

 

Als je ook iets gecheckt wilt hebben: mail ionicacheckt@kekmama.nl


Dit artikel staat in Kek Mama 02-2018.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >