zoon is pestkop
Beeld: Pexels

Anneke heeft een tienjarige zoon die andere kinderen pest, mishandelt en bedreigt. ''Mijn man wilde het heel lang niet zien, hij werd woedend als de juf ons op het matje riep.''

“Mijn zoon Klaas is tien jaar oud en een nare pestkop. Het heeft lang geduurd voor ik dit hardop kon zeggen. Ik geef dit interview in de hoop dat andere ouders in dezelfde situatie zich minder geïsoleerd voelen.

Als je kind gepest wordt, heeft iedereen begrip voor je. Maar als je kind dader is, word je zelf ook gezien als dader. Zeker als je het niet erkent. Zoals wij lang hebben gedaan. We hebben iedereen de schuld gegeven behalve Klaas. Daarmee hielpen we hem niet. Als je kind pest, kun je maar een ding doen: openstaan voor klachten over zijn gedrag. Hoe minder inlevingsvermogen hij toont bij anderen, hoe meer jij het moet hebben. Van daaruit kun je hulp gaan zoeken.

 

Diep verontwaardigd

Ik weet dat Klaas niet slecht is. Hij slaat om zich heen uit onzekerheid, omdat hij bang is er niet bij te horen. De aanval is de beste verdediging. Eigenlijk is hij heel kwetsbaar, maar ik begrijp heel goed dat andere ouders niet bereid zijn dat te zien. Ouders wier kind hij te grazen heeft genomen vinden hem een rotjoch. Zij beoordelen hem op wat hij doet, niet om wat daarachter zit. Ik zou hetzelfde doen in hun plaats. Dat inzicht heeft me geholpen. Toen Klaas op de peuterspeelzaal werd weggestuurd wegens agressief gedrag waren Michiel en ik nog diep verontwaardigd. Wij zagen alleen een eenkennige zoon, die zich als een liaan om me heen slingerde als ik hem achterliet.

 

'Hij werd nergens meer voor uitgenodigd'

Dat deden andere kinderen ook bij hun ouders. Alleen, die gingen uiteindelijk braaf spelen. Klaas werd boos, en die boosheid vierde hij bot op andere kinderen. Hij was sterk voor zijn leeftijd – zijn klappen kwamen hard aan. Toen hij een ander jongetje beet, rustten de ouders van dat jongetje niet voor Klaas weg werd gestuurd uit het klasje. Mijn man en ik waren daarover diep verontwaardigd, maar op de basisschool maakte mijn verontwaardiging plaats voor bezorgdheid.

Vanaf het begin klaagden de juffen over Klaas’ ruwe gedrag. Hij duwde andere kinderen van de speeltoestellen. Toen zijn buurjongetje jarig was en in het middelpunt stond, pakte hij de traktaties van andere kinderen af. Waarop hij niet werd uitgenodigd op het partijtje. Dat vond hij vreselijk. We hadden dit soort dingen nooit meegemaakt met Klaas’ oudere zusjes; die zijn juist populair en geliefd. Ik dacht dat Klaas anders was doordat hij een jongetje was – stoer, sterk, macho zoals zijn vader.

 

Alfamannetje

Mijn man Michiel is een soort Jerommeke. Hij gaat graag naar de sportschool en is enorm zelfverzekerd. Bij onze eerste ontmoeting zei hij dat hij een bedrijf ging opstarten, en dat hij pas tevreden zou zijn als hij veertig man in dienst had. Dat is hem gelukt. In mijn ogen kon hij alles, wist hij alles, ik keek huizenhoog tegen hem op. Dat heb ik te veel op de kinderen over gebracht. Zij kregen het gevoel dat Michiel de baas was. Als ze vervelend waren, zei ik: ‘Wacht maar tot papa thuis is.’ Met name Klaas zag Michiel als god zelf. Misschien is hij daarom het alfamannetje gaan uithangen op school.

 

Oogkleppen

Maar daarmee geef ik Michiel de schuld. En dat is te makkelijk. Michiel is nooit een pestkop geweest. Bij zijn bedrijf moet hij soms autoritair moet optreden, mensen ontslaan. Maar dat doet hij niet voor zijn plezier. Wel accepteert hij moeilijk andermans gezag. Hij kon het al die jaren niet uitstaan dat de juffen het laatste woord hadden over zijn zoon.

Wat hem betrof waren ze te soft, hij vond dat ze jongens meisjesnormen op legde. Als er meer mannen in het onderwijs zaten was er niets aan de hand, volgens hem. Met verwijzing naar Louis Tavecchio, een Amsterdamse hoogleraar die stelt dat de oververtegenwoordiging van vrouwelijke leerkrachten op de basisschool jongens tekortdoet. God, wat was ik blij met Tavecchio. Ik klampte me aan hem vast. Daardoor heeft het langer geduurd voor ik inzag dat Klaas te ver ging.

 

Typische jongensgrap

In groep drie koos Klaas een zielig meisje uit als mikpunt. Een verlegen kind met leerproblemen. Bij handenarbeid plakte hij een briefje op haar rug met de woorden: ’Ik ben dom.’ De juf kon hem meteen in zijn kraag grijpen omdat hij het in zijn eigen hanenpootjes had gedaan. Dat vond ik nog wel schattig. Toch dacht ik ook: huh? Mijn zoon? Michiel vond Klaas’ foute actie typisch een harde jongensgrap. Niet aardig maar ook geen ramp. Hij vond het overdreven dat we daarvoor op het matje werden geroepen en zette de juffen en mij weg als overbezorgde watjes. Dat ontging Klaas niet. Er kwam een moment dat hij uitsluitend nog naar Michiel luisterde. Ik had geen vat meer op hem.

 

Meelopers

Sinds mensenheugenis ben ik computer- en luizenmoeder en overblijfjuf. Ik sta graag te kletsen op het schoolplein, dus ik ken iedereen. Dat leverde me goodwill op; ik denk dat Klaas anders eerder van school was gestuurd. Op een dag zag ik een huilend jongetje in paniek over de speelplaats rennen toen ik Klaas ophaalde. Als een schichtig diertje in het nauw. Hij wilde naar huis, maar dat kon niet omdat Klaas telkens als hij naar buiten wilde het hek dicht deed. Een paar meelopers stonden hard te lachen. Die meelopers gaven Klaas benzine. Van hun ouders begrijp ik nu dat ze dat deden omdat ze bang voor hem waren. Wie niet voor Klaas was, was tegen hem, en als hij boos werd was hij een soort duivel.

 

Bedreigd

Een verdrietige moeder van een nieuweling in de klas sprak me aan. Ze beweerde dat Klaas er de oorzaak van was dat haar kind niet naar een partijtje mocht. Hij zou tegen de jarige hebben gezegd: ‘Als jij hem uitnodigt, sla ik je in elkaar.’ Ik vond het vreselijk. Klaas was nota bene zelf zo overstuur geweest toen hij niet welkom was bij partijtjes.
 

Lees ook
COLUMN ANKE: Pesten >

 

'Ik aanbad mijn man niet meer'

De verhoudingen bij ons thuis sijpelden door naar de buitenwereld via onze dochters en hun vriendinnetjes. Michiel kwam bekend te staan als een boeman die Klaas de hand boven het hoofd hield en mij onderdrukte. Intussen beet ik steeds meer van me af. Ik begon Michiels trots als zwaktebod te zien. De tijd dat ik hem aanbad was voorbij, dat voelde hij. Hij kon het niet hebben, sloeg terug door extra te ‘bonden’ met Klaas. Het had zijn weerslag op ons huwelijk. Dat heeft echt langs de rand van de afgrond gescheerd.

 

Gevangenis

In groep zeven werden Michiel en ik op school ontboden wegens verdenkingen dat Klaas met zijn vriendjes een nieuw jongetje geld had afgetroggeld. Klaas ontkende, Michiel geloofde hem. Ik niet, ik had hem meerdere malen betrapt op liegen. En hij had het vaker voorzien op nieuwe kinderen. Misschien omdat hij bang was dat ze populairder werden dan hij. Ik droomde vaak dat ik Klaas in de gevangenis bezocht. Ik was doodsbang dat hij naar een school voor moeilijk opvoedbare kinderen zou worden gestuurd die bekendstond als vergaarbak van criminelen in de dop.

 

'Hij moest van school'

Driekwartjaar geleden heb ik in een paniekaanval een vreselijke scène geschopt, waarbij ik Klaas die arrogant deed, uitschold voor rotkind en loser. Ik ging veel te ver. Michiel was woedend op me. Terecht. Ik zag in Klaas’ ogen dat ik hem geraakt had, dat vond ik naar. En het pakte averechts uit, hij kwam juist op ramkoers te liggen.

Toen een argeloze invaljuf hem de beurt gaf om een som uit te rekenen op het bord, schreef hij ‘Juffie is een gekkie’. De juf stuurde hem de klas uit, maar hij ging niet, ze moest hem uiteindelijk naar buiten trekken. Op de speelplaats lichtte hij een jongen pootje die langs hem heen rende. De jongen verstuikte zijn enkel. De ouders tekenden protest aan bij de school. De directie deelde ons mee dat de school geen verantwoordelijkheid meer wilde dragen voor Klaas, en dat hij weg moest.

 

Voorwaardelijke straf

Toen schrok Michiel zich opeens te pletter. Hij zag van het ene op het andere moment in dat hij oogkleppen op had gehad. In zijn verslagenheid reageerde hij fantastisch. Hij bood me zijn excuses aan, zei dat hij zou veranderen en dat hij hoopte dat ik dat accepteerde. Dat was zo’n opluchting. Mijn liefde voor hem was meteen weer terug. Voor het eerst waren we weer eensgezind, we gingen het probleem samen tackelen. Als Michiel eenmaal achter je staat, heb je een goeie aan hem.

Hij belde de ouders van het jongetje met de verstuikte enkel, en ging door het stof. Hij nam de schuld op zich en vroeg of ze ons nog een kans wilden geven. We zouden Klaas laten onderzoeken en intensief in therapie doen. Die ouders gingen akkoord. Het hielp dat het zusje van het jongetje een vriendin was van onze dochter. Ze pleitten voor Klaas bij de directrice, die haar vonnis omzette in een voorwaardelijke straf. Ik zal ze altijd dankbaar blijven.

 

Therapie

Klaas is het afgelopen half jaar een ander jongetje geworden. Deels omdat hij ontzettend geschrokken is, want hij wil niet weg van school. Deels omdat hij voelt dat Michiel en ik nu een team zijn en dat we ons niet meer laten manipuleren. En deels omdat hij in een steengoeie therapie zit: de Rots en Water Training.

Zijn therapeuten leren ons dat er drie redenen kunnen zijn voor pestgedrag. Uit onzekerheid, dus om te voorkomen dat anderen de eerste klap geven; uit gebrek aan inlevingsvermogen, omdat ze geen idee hebben wat ze een ander aandoen; of omdat ze een gevoel van verbondenheid met anderen missen. Bij Klaas is het waarschijnlijk een combinatie.

Hij worstelt met verwarrende gevoelens, waardoor hij boos wordt. Die boosheid mag hij voelen, maar hij mag er niet naar handelen door andere kinderen pijn te doen of dwars te zitten. Het gaat er niet om hoe je je voelt, maar hoe je doet. Ze brengen Klaas inlevingsvermogen bij via rollenspelen. Hij is om de beurt de pester en de gepeste. En hij moet goed antwoord geven op de vraag hoe hij het zou vinden als een ander zo tegen hem zou doen.

 

'Hij heeft meer respect'

Intussen mogen we hem nooit meer mogen laten wegkomen met verkeerd gedrag, nooit meer een voorval met de mantel der liefde bedekken. Het werkt. Wij durven heel voorzichtig te genieten van een nieuwe Klaas. Een bijkomend voordeel is dat ik voorzichtig durf te genieten van de nieuwe Michiel. Onze relatie is gelijkwaardiger geworden. Ik kijk niet meer tegen hem op, hij heeft meer respect voor mij. We zijn nu vrienden.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 02-2017

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kinderfiets hier op letten
Beeld: Unsplash

Op zoek naar een goede fiets voor je kind? Lees hier waar je allemaal op moet letten: wij hebben de belangrijkste criteria voor aanschaf van een kinderfiets op een rij gezet.

Maat

Bij de fietsenwinkel vind je tientallen fietsen en het is vaak lastig te bepalen welke geschikt is voor je kind. Ga in de eerste plaats af op de leeftijd en lengte van je kind. Kleuters hebben over het algemeen een fiets nodig met een wielmaat van 20 inch. Kinderen van ongeveer 7 tot 14 jaar fietsen op een jeugdfiets met een wielmaat van 20 tot 26 inch. Let op: niet elk merk heeft alle soorten maten, dus ga eerst goed na welke maat je kind nodig heeft.

 

Lees ook:
7 tips om je kind veilig naar school te laten fietsen >

 

Hoogte & breedte

Koop nooit een te grote fiets, met het idee dat hij er dan langer plezier van kan hebben. Een te grote fiets is niet prettig voor je kind en bovendien gevaarlijk. Let erop dat de voeten van je kind plat bij de grond kunnen komen en dat zijn knieën het stuur niet raken. Ook moet het breedte van het stuur even groot zijn als de schouderbreedte van je kind. Kan je kind nog niet zo goed fietsen, dan is het verstandig om het zadel wat lager te zetten. Zorg er dan ook voor dat je de hoogte van het stuur iets aanpast, zodat de zithouding goed blijft.

 

Fietshelm

Valt je kind tijdens het fietsen, dan voorkomt een fietshelm hersenletsel en schade aan het hoofd. De helm zit als een extra laag om het hoofd heen en zorgt voor bescherming. Een fietshelm is niet verplicht, maar wel aan te raden – zeker als je als je kind nog niet zo behendig is in fietsen. Ga je een fietshelm aanschaffen, neem je kind dan mee naar de winkel zodat hij de helm kan passen. Controleer of de helm voldoet aan de Europese norm (CE-markering) en of hij goed aansluit op het hoofd. Je kind moet bij het dragen van de helm nog steeds goed kunnen zien en horen, om veilig te kunnen deelnemen aan het verkeer. Lees hier meer over het dragen van een fietshelm door je kind.
 

Bron: ANWB & Fietsersbond.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

slaapritme kind na vakantie
Beeld: Unsplash

Het is weer (zo goed als) voorbij, die mooie zomer… En dus moeten we kinderen weer naar school. Op tijd naar bed, en weer vroeg uit de veren. Hoe krijg je je kinderen weer in het juiste slaapritme?

Wanneer beginnen

Lekker lang uitslapen, ’s middags een siësta doen in de schaduw op het strand en 's avonds laat opblijven: ook kinderen verleggen tijdens de vakantie hun ritme. Maar als het ‘gewone’ leven begint en ze weer naar school of de opvang moeten, dan is het handig als alles weer terug naar het oude ritme gaat (om knikkebollende, bloedchagrijnige kinderen te voorkomen). Probeer zeker een week voordat alle verplichtingen weer beginnen, beetje bij beetje jullie oude ritme op te pakken. Breng je kinderen elke avond iets eerder (bijvoorbeeld steeds met een kwartier vroeger) naar bed, zodat ze weer wennen aan hun oorspronkelijke bedtijd.

 

Lees ook
PERSOONLIJK: 'Na een kinderloze vakantie ben ik een leukere moeder' >

 

Weer in het ritme krijgen

Je kinderen steeds iets vroeger naar bed brengen is dus een aanrader. Leg je kinderen ook duidelijk uit waarom je dit doet. Kinderen hebben een ander tijdsbesef dan volwassenen (daarom leken die zomervakanties vroeger ook eindeloos te duren, weet je nog?). School of de opvang lijkt nog mijlenver weg. Maak een kalender waarop ze de nachtjes kunnen weg strepen totdat school weer begint. Zo wordt het concreter voor ze en snappen ze dat de vakantie toch echt binnenkort afgelopen is. Probeer de uitgebreide middagslaapjes overdag ook weer te beperken. Door deze iets korter te houden (maximaal een uur) zal je kind ’s avonds meer lang keten in bed en sneller gaan slapen.

 

Als slapen moeilijk gaat

Het ene kind is flexibeler dan het andere kind. Sommigen pakken dus weer snel het oude ritme op, maar anderen kunnen meer moeite hebben om ’s avonds in slaap te vallen. Dat kan ook komen doordat het ’s avonds nog lang licht is – het bioritme raakt dan in de war. Zorg dus voor goede verduisterende gordijnen op de kinderkamer. Een vast bedtijdritueel helpt ook: douchen of in bad op een vast tijdstip, dan een verhaaltje lezen en een liedje zingen of even kletsen. Vermijd een uur voor bedtijd de tv of iPad, dit kan bij sommige kinderen ook voor onrust zorgen.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >