De Britse Chloe Bridgewater is pas 7 jaar, maar weet nu al precies wat ze wil: een baan bij Google. Ze stuurde het bedrijf onlangs een sollicitatiebrief en kreeg tot haar grote verbazing een reactie van de hoogste baas.
‘Beste Google-baas. Mijn naam is Chloe en als ik later groot ben wil ik graag een baan bij Google. Ik wil ook graag werken in een chocoladefabriek en zwemmen tijdens de Olympische Spelen’, schrijft het ambitieuze meisje.
Ze weet precies wat haar sterke kanten zijn en draait daar in de brief dan ook niet omheen: ‘Mijn leraren hebben tegen papa en mama gezegd dat ik het heel goed doe op school en dat ik al goed kan spellen, lezen en sommen maken.’ En waarom ze graag bij Google wil werken? Daar is ze heel duidelijk in: ‘Mijn vader zei dat ik bij Google in zitzakken mag zitten, van de glijbaan mag gaan en in kartwagentjes mag rijden.’
Sundar Pichai, de CEO van Google was direct verkocht toen hij de brief onder ogen kreeg (en dat terwijl het pas haar tweede brief ooit was: ‘Mijn eerste stuurde ik naar de kerstman’). Een paar dagen later stuurde Pichai een briljante reactie: ‘Ik kijk uit naar je sollicitatiebrief zodra je klaar bent met school. Ik denk dat als je hard blijft werken en je dromen blijft volgen, dat je alles kunt bereiken waar je je zinnen op zet.’
De vader van Chloe plaatste de reactie van Pichai op social media en het bericht werd duizenden keren geliket. En dat snappen we.
my 7 yr old daughter wrote to the boss of Google asking for a job, she’s so made up he replied! Thanks @sundarpichai pic.twitter.com/EMuANNHiVc
— Andy Bridgewater (@B21DGY) 13 februari 2017
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
