mama wordt boos
Beeld: Shutterstock

En opeens ben je zo moe van het zeuren en zuigen, het janken en treuzelen dat je helemaal doorslaat en de yoghurt over zijn peuterhoofdje giet.

Marjolein (32), moeder van Pepijn (4) en Lotje (2): “Het was zo’n dag dat mijn kinderen er alleen maar op uit leken te zijn mij eens lekker dwars te zitten. Drama op straat omdat ze niet op de stoep wilden lopen, overal eten behalve in hun mond, voortdurend elkaar in de haren vliegen, al het speelgoed uit de kast trekken en dan gewoon weglopen – aan het einde van de dag was ik zo chagrijnig dat ik niet kon wachten tot het bedtijd was. In lijn van de dag gingen ze in bad nog even door en richtte Pepijn de douchekop op mij. Ik een nat pak, de badkamer een slagveld. Lotje deed er nog een schepje bovenop door een hele boot vol water om te kieperen op de badkamervloer.

More content below the advertising

Ik ontplofte. Als een viswijf schreeuwde ik dat ze NOOIT luisteren, dat ze ALTIJD zitten te klieren, dat ik zo MIJN BEST doe, dat ze dat kennelijk NIETS kan schelen. Twee bange snoetjes staarden me aan. Toen ik gekalmeerd was, schaamde ik me rot en knuffelde mijn kinderen plat. De volgende dag vroeg de buurman: ‘Gaat alles goed, Marjolein?’ Bleek hij alles gehoord te hebben door het openstaande badkamerraam.”
 

Een dag in de peuterhel

Anna (38), moeder van Sam (3): “Het was een dag in de peuterhel. ’s Ochtends had Sam hysterisch gillend het zwembad op stelten gezet, daarna krijste ze de supermarkt bij elkaar omdat ze niet alvast het toetje mocht openmaken en thuis gooide ze de schone, net opgevouwen was op de grond, terwijl ze mij pesterig aankeek.

Vanuit mijn tenen golfde een vuurbal omhoog. Een gevoel dat ik zelden heb meegemaakt. Woest beende ik op Sam af en trok de kussensloop die ze over de vloer sleepte uit haar handen. Geschrokken begon ze te huilen. ‘Ga je nu echt huilen? Nou, dat interesseert me GEEN ENE FUCK!’ gilde ik. Ik stampte op de grond en deed haar gehuil na: ‘Boehoe, huilie huilie!’

Verbijsterd keek mijn dochtertje mij aan. Door haar plotselinge rust kwam ik weer bij zinnen. Ik ging door de grond, ik leek wel een doorgeslagen debiel. Ik nam haar op schoot, zei duizendmaal sorry en trok als troost het toetje alsnog open. Sam heeft het er nog weleens over: ‘Mama heel boos, waaaaaaah!’ En dan doet ze het geluid van een grommend monster na.”
 

'Nee, ik voel me niet schuldig'

Imke (34), moeder van Moos (5) en Tijn (1): “Moos is een pittige, hij kan me tot het uiterste tergen. Zoals laatst, toen hij me maar bleef napraten. Non-stop, wat ik ook zei en hoe vaak ik hem ook waarschuwde. Er knapte iets. Ik greep hem bij zijn arm, sleurde hem naar boven en sloot hem op in zijn slaapkamer met de deurklink omhoog. Eindelijk rust. En nee, daar voelde ik me niet schuldig over, want ik word alleen boos als hij echt te ver gaat.”
 

En dan hoor je het terug

Brechtje (42), moeder van Cas (10), Lotte (8) en Fien (4): “Ik heb weleens zo hard tegen mijn kinderen geschreeuwd dat ik een dag later nog schor was. Vorige week gooide ik hun borden op de grond omdat ze niet wilden eten. En ik gebruik zo vaak een bepaald scheldwoord, dat ik gisteren vanaf de achterbank gezang hoorde: ‘Gottedomme, gottedomme’ op de melodie van Vader Jacob. Ik schaamde me dood, maar moest er ook om lachen. Mama is ook maar een mens.”
 

Tijdens de ochtendspits

Evelien (36), moeder van Pip (8) en Sara (5): “O, die vervloekte ochtendspits. We waren al laat, het regende en ik kon nergens de sleutels vinden. Sara is een treuzelkont en pakte tergend langzaam haar spullen. Daarna weigerde ze ook maar een stap richting de deur te zetten. Ik smeet haar rugzak naar haar toe en gilde dat ze dan %$#* maar in haar eentje thuis moest blijven. Met een knal smeet ik de voordeur achter me dicht, terwijl ik Pip met me meesleepte. Na drie minuten was ik enigszins afgekoeld en liep ik terug. Sara stond doodkalm op dezelfde plek waar ik haar had achtergelaten. Het interesseerde haar niets dat ik zonder haar was weggegaan.”
 

Schaaltje yoghurt

Olaf (37), vader van Olivier (5): “Eten is altijd lastig geweest. Oliviers mondmotoriek is slecht en hij kan niet goed slikken. Het kost veel moeite hem enigszins gevoed te houden. Een tijd terug sloeg het ‘ik kan niet eten’ om naar ‘ik wil niet eten’. En daar had ik een stuk minder geduld mee. Op een ochtend goot ik uit pure frustratie een schaaltje yoghurt over z’n hoofd. Hij werd zo kwaad dat-ie weigerde nog een hap te nemen.”
 

Lees ook
'Waarom moeders altijd zo snel boos zijn' >

 

Gebroken

Patty (36), moeder van Fleur (3) en Iris (1): “Fleur is een lief meisje, maar van de zomer maakte ze van alles een strijd. Smeerde ik een boterham met pindakaas, dan moest het ineens hagelslag zijn. Gillen om niets. Toen ik op een ochtend haar krullen wilde borstelen, duwde ze mij steeds van zich af. En als ik haar te pakken had, trok ze haar hoofd weg. Gek werd ik ervan. Ik verloor mijn geduld en smeet haar Frozen-haarborstel door de kamer: ‘Dan doe je het zelf maar!’ De vrolijke borstel met Anna en Elsa brak in twee stukken. Toen mijn man – een rustige goedzak die nooit uit z’n slof schiet – later vroeg waar de haarborstel was gebleven, verzon ik ter plekke dat die vast nog op de camping lag.”
 

'Ik doe jou lekker weg'

Marina (31), moeder van Boris (3): “Ik heb er bewust voor gekozen de eerste vier jaar thuisblijfmoeder te zijn, maar soms vliegt het thuiszijn me naar de strot. Zeker als Boris loopt te etteren, Oost-Indisch doof is en mij straal negeert. ‘Weet je wat ik doe?’ sneerde ik op zo’n dag. ‘Ik doe jou lekker weg en ik ga weer werken.’ Ik bedoelde dat Boris voortaan naar een kinderdagverblijf zou gaan, maar het arme jong dacht ik hem op straat wilde zetten en nooit meer terug zou komen. Hij raakt al in paniek als ik twee seconden op de wc zit, dus dat was echt zielig.”
 

Boontje komt om z'n loontje

Claudia (33), moeder van Koen (7) en Tycho (5): “Ik heb een kort lontje, dat weet ik zelf ook wel. Waar ik vooral slecht tegen kan, is het gekissebis tussen mijn zoons. En dan mag ik nog blij zijn als het alleen bij woorden blijft, want als ze de kans krijgen vliegen ze elkaar in de haren. Het liefst als ze samen in de auto zitten. Meestal koel ik mijn woede door de autodeur keihard dicht te smijten, die lijkt er speciaal voor gemaakt.

Vorige week reed ik met de jongens naar mijn ouders, toen Tycho een tekening voor oma uit de handen van Koen griste en kapotscheurde. Zo gemeen. Ik nam de afslag, stopte bij een benzinestation, trok Tycho’s dinosaurus uit zijn vuistje en gooide hem in de eerste de beste prullenbak. Achteraf vond ik mijn reactie een beetje overtrokken, maar het gekke is: het heeft wel geholpen. Sinds ik hem het ‘boontje komt om z’n loontje’-principe heb geleerd, is Tycho een stuk beter te pruimen.”
 

'Het bekte wel lekker'

Loes (29), moeder van Dex (4): “Ik schreeuwde keihard GAYLORD! tegen mijn zoontje toen hij maar bleef schoppen tegen mijn stoelpoot en ik hem al tig keer had gezegd dat-ie daarmee moest stoppen. Hoe ik op dat woord kwam, is me nog steeds een raadsel. Maar het bekte wel lekker.”
 

Onder de koude douche

Karen (40), moeder van Fedde (6): “Ik schaam me rot als ik eraan terugdenk. Fedde was die dag strontvervelend, echt aan het zieken en uitdagen. We stonden in de badkamer en hij bleef maar schreeuwen en klieren. Ik besloot hem onder de koude douche te zetten om af te koelen. Dat was het beste wat ik kon bedenken. Hij klampte zich aan het handdoekenrekje vast en omdat we allebei nogal koppig zijn, heb ik het rekje met kind en al eraan uit de muur gerukt. Dat bracht ons beiden tot bezinning. Later hebben we er keihard om gelachen. Het schept toch een band.”
 

De auto uit

Menno (39), vader van Isabel (8): “In de auto op weg naar Frankrijk gedroeg Isabel zich onmogelijk. Zeuren en zuigen, tot ik er helemaal klaar mee was. Ik heb haar aan het begin van een parkeerterrein de auto uit gezet en pas vijf minuten later weer opgepikt. De rest van de reis was ze poeslief.”
 

Tough love

Arine (30), moeder van Alex en Lonne (3): “Alex heeft een tijdje heel slecht geslapen. Om het minste of geringste werd ze wakker en gilde op volume misthoorn dat ze haar knuffel kwijt was, bij mij in bed wilde of dorst had. Ik trek dat niet, die gebroken nachten. Toen ze voor de zoveelste keer gilde dat ze bang was, schreeuwde ik: ‘Je moet verdomme bang voor mij zijn, als je me wakker maakt!’ Ik zie nog haar grote, verschrikte ogen voor me. Het kostte me een halfuur om haar te kalmeren. De tough love-aanpak werkt blijkbaar niet.”
 

'En het is jouw schuld'

Maartje (35), moeder van Jacob (4): “Ik pakte net zijn logeertas in toen Jacob begon te zeuren over een verdwenen puzzelstukje, dat-ie een lolly wilde en dat-ie per se zijn slippers aan wilde terwijl het hartje winter was. Ik zuchtte diep, zette hem achterop de fiets en bracht hem naar mijn ouders. Dat is nog best een flink eind fietsen en dan is het niet leuk als je halverwege ontdekt dat je de medicijnen van je zoon bent vergeten. Daar gaf ik hem geheel onterecht ook de schuld van. Hij had mij immers afgeleid met zijn gemiep. Vloekend en tierend fietste ik terug naar huis, terwijl Jacob glazig voor zich uitstaarde. Het moet er gek uit hebben gezien voor voorbijgangers.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 01-2019.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >