Wij hebben een grote tuin, met een trampoline en een boomhut. Daardoor krijgen we elke dag de halve klas van mijn zoon (9) over de vloer. Hoe weten we of het echte vriendjes zijn of jongens die alleen maar willen profiteren?
Lees verder onder de advertentie
Els en Do: Tja. U kunt natuurlijk de tuin sluiten, een slot op de hut hangen, de trampoline onklaar maken, en kijken wie er dan nog wil komen spelen. Maar waarom zou u eigenlijk? Wat doet het ertoe of het echte vrienden zijn of niet? Zolang ze niet de koelkast leegsnaaien, niet over de wc-bril plassen en de boel niet terroriseren?
Lees verder onder de advertentie
Gelegenheidsvriendschappen
Kinderen sluiten pijlsnel gelegenheidsvriendschappen, en daar is niets mis mee. Bij wie de vriendschap het diepste zit, maakt eigenlijk niet uit. Zolang uw zoon geen kinderen naar huis neemt die hij stom vindt en die hem stom vinden. In dat geval moet hij leren assertiever te zijn. Vraag hem voor de zekerheid af en toe of hij alle kinderen die bij hem spelen leuk vindt. Of hij zich niet gedwongen voelt sommige klasgenoten mee op sleeptouw te nemen.
Verder moet u vooral blij zijn dat de kinderen heerlijk buitenspelen. Zet een kan water klaar en een schaal worteltjes (dan komen ze in ieder geval niet af op de catering) en trek u daarna terug op de bank en geniet van een boek, tijdschrift of het uitzicht op de tuin vol kinderen die zich uitstekend vermaken.
Lees verder onder de advertentie
De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.”
Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (9) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Oudste kind zijn betekent dat je het proefkonijn bent. En ja, soms is het echt zwaar om de eerste te zijn, want af en toe wil je gewoon al die verantwoordelijkheden die bij die titel horen in de prullenbak gooien. Toch blijkt uit onderzoek dat het uiteindelijk best wat oplevert.
Al jaren is de time-out het go-to trucje van veel ouders. Kind boos? Stuur ze weg, laat ze afkoelen en haal ze daarna weer terug. Maar vaak werkt het averechts, zeggen onderzoekers. Kinderen voelen zich er alleen maar rotter door. Alsof ze gestraft worden voor emoties waar ze zelf geen controle over hebben.
Tweeduizend euro per week neertellen voor een vakantiehuisje? Dana niet gezien. Al jaren ruilt ze met een ander gezin van huis, zodat ze hun geld aan leuke dingen kunnen besteden én drie keer per jaar op reis kunnen. Ook zonder geldboom in de tuin.
Kleinkinderen zijn vaak dol op hun opa en oma (mede door de liefde, aandacht en cadeautjes). Volgens life coach Susan Allan kan hun aanwezigheid ook een enorme opluchting voor ouders zelf zijn. Vooral omdat het bij hen draait om er zijn voor steun en warmte, zonder regels te buigen of tegen de ouders in te […]