Schreeuwen tegen de juf, op tafels klimmen, spullen vernielen. Geef maar toe: je hebt vast weleens gezeurd over ‘dat kind’. Maar hoe is het om moeder te zijn van een kind met gedragsproblemen? En vooral: hoe kun je haar helpen?
Voordat je zeurt of roddelt over ‘dat kind’ laat Heather Birk graag zien hoe haar leven als moeder van een kind met gedragsproblemen eruitziet. ‘Thuis troost ik mijn kind op schoot zodat hij zichzelf niets aandoet. Ik bracht hem laatst voor de vierde keer naar een psychiatrisch ziekenhuis. Ik heb een onderbetaalde baan om voor hem flexibel te zijn. Ik maak me continu zorgen als ik hem ophaal van school: staat er politie? Zullen ze van school sturen?’ Bepaald geen onbezorgd leven, dus.
De zorg voor haar oudste kind heeft veel impact op haar leven. ‘Buiten mijn werk en het huishouden ga ik naar therapieafspraken en meetings, bel ik met artsen en vul ik eindeloos papierwerk in.’ Als haar kind het moeilijk heeft, tonen ouders weinig begrip. ‘In speeltuinen word ik uitgescholden door ouders, omdat mijn kind zich anders gedraagt. Niemand wil oppassen of met hem spelen.’ Maar gelukkig zijn er ook fijne momenten. ‘Op goede dagen praten we over zijn toekomstdromen, spelen we een spelletje en krijg ik veel knuffels.’
Lees ook ‘Is het mijn eigen schuld dat ik een lastig kind heb?’ >
Heather hoopt op meer begrip en hulp uit haar omgeving. Ken je een moeder van een kind met gedragsproblemen? Probeer niet de oordelen, maar bied hulp. Bijvoorbeeld door je eigen kind te leren áltijd vriendelijk te zijn, ook een kind zich anders gedraagt. ‘Zie je dat ik het even moeilijk heb? Door te glimlachen moedig je me aan en stel je me gerust, aldus Heather. Ze hoopt vooral gezien te worden. ‘Vertel me iets over je dag, bel me op, stuur me een grappig filmpje, vraag hoe het met me gaat.’ En misschien wel het allerbelangrijkste: ‘Vergeet niet dat het mijn kind is, van wie ik onvoorwaardelijk houd. Hij maakte mij moeder.’ Bron: Scary Mommy Meer verhalen van moeders? Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
