gek van luizen moeder
Beeld: Pixabay

Gijsje van Bentum wordt gek van de hoofdluis van haar kind. “Zucht. Je moedertje kamt vanavond de neten er wel weer uit.”

Ze komen onaangekondigd. En altijd op het verkeerde tijdstip. Als je een luis nu eens op een regenachtige zondag op je borstel zou betrappen, zo’n dag waarop je verder toch niets te doen hebt. Maar nee, net als een baby die vlak voor een sollicitatiegesprek over je heen kotst, hebben luizen de neiging om, pak ’m beet, op een spierwitte vergadertafel uit je haar te vallen en doodleuk richting mevrouw de directeur te wandelen – waarop je hem wel móet pletten met tot gevolg een Dexteriaanse bloedvlek op de smetteloze tafel. Je veegt het bloed snel weg, maar het is te laat. Als mevrouw de directeur een tiener was, zou ze heel hard iiiiiieeeeew gillen – maar ze schraapt ostentatief haar keel en werpt een dodelijke blik richting die vieze vrouw in de belangrijke-mensenclub. Geloof het of niet, dit is me overkomen.
 

More content below the advertising

De Koningin is ook gewoon luizenmoeder

Ook een keer meegemaakt: ik ben aanwezig bij een internationaal debat over ‘de vrouw als economische grondstof’. De voertaal is Engels. Al snel ontaardt de discussie in een klaagzang over de onmogelijke combinatie werk en kinderen.

Vriendin Cécile (hoofdredacteur en moeder van twee) staat te trappelen om haar mening te geven, pakt de microfoon en zegt, om maar even te illustreren dat zij de kunst van het schipperen tussen werken moederen wél verstaat: “Hello, I’m Cécile, editor in chief and a lice mother.’ De zaal valt stil. Lice mother? Is dat zoiets als Mother of Dragons? Wat al snel blijkt: luizenmoeder is een uniek Nederlands fenomeen. We hebben zelfs een Queen of Lice: Máxima. De koningin is ook gewoon luizenmoeder.

In de meeste landen werkt de vrouw óf fulltime óf niet. En als ze fulltime werkt heeft ze geen tijd om luizen te pluizen. In die landen hebben ze  kindermeisjes, en die behandelen de kinderen met effectief antiluizenspul. Dat maakt het kind wellicht onvruchtbaar maar hé, de luizen zijn dood, het gezin kan weer verder. Prima toch? Onze huisdieren spuiten we immers ook zonder blikken of blozen antivlooienspul in de bloedbaan.
 

Calvinistisch kammen

Vorig jaar heb ik met een luizenmiddel dat ik in Griekenland op de kop had getikt in tien minuten zo’n tweehonderd luizen en neten gedood. In ons land is zulk gif verboden en moeten we calvinistisch kammen, niet één maar twee keer per dag, want de luizen zijn ‘resistent’ tegen de laffe goedjes van de drogist.

Onze dochters hebben haar tot aan hun kont – dat knippen we niet af want dat is zielig. Confrontaties met onze kinderen gaan we sinds de jaren zeventig uit de weg. Wil je je haar niet in een vlecht, schat? Prima, je doodvermoeide moedertje kamt vanavond de neten er wel weer uit. Papa interesseert het sowieso geen zier. Ik heb een vader ooit horen beweren dat luizen nomaden zijn – ze trekken vanzelf wel weer verder.


Lees ook
Zo behandel je hoofdluis bij je kinderen >

 

Moeders krijgen altijd de schuld van luizen

Vaders komen er sowieso genadig van af. Ik heb in ieder geval nooit meegemaakt dat een luizenmoeder een vader streng toesprak. Zoals mij meerderde malen gebeurde. Dat ik ‘nu eens echt goed’ moest kammen. Oók mijn eigen haar. Het zou ‘een vast ritueel’ moeten zijn om iedere dag na het ontbijt mijn dochter te checken – ook als de klas verder luizenvrij is – en daarmee basta.

Moeders krijgen altijd de schuld van de luizen. Als mijn kind op de crèche onder de luizen zou zitten, had ik direct een andere crèche uitgezocht; maar basisscholen blijven gek genoeg buiten schot. Er zijn enkele scholen waar kinderen de klas niet in mogen met los lang haar – waarom stelt de rest van de basisscholen dat niet als regel in? Waarom mogen kinderen in de klas geen hoofddoekjes en petjes dragen? Is dat niet de luizen verzoeken?
 

My kind of mamas

Afijn, om de bitchy luizenmoeder de mond te snoeren, ben ik zelf maar luizenmoeder geworden. Wat meteen opviel, is dat Marokkaanse kinderen geen luizen hebben terwijl de mooie, lange, dichte krullen van de meisjes mij in de ogen van een luis zeer aantrekkelijk lijken.

Het geheim: Marokkaanse meisjes hebben zelden hun haar los. Er gaat eerst een grote hoeveelheid haarolie in om het te ontkroezen, en dan gaat het in een strakke knot op het hoofd of in een solide vlecht. Marokkaanse moeders schuwen daarbij volgens mij niet lekker hard aan het haar te trekken zodat geen enkel plukje los kan komen. Marokkaanse mama’s zijn my kind of mamas.

Verre weg de meeste luizen vind je in blond, springerig en tot piepens toe gewassen haar. Zo hebben de luisjes een lekker stram laddertje om richting de sappige hoofdhuid te  klimmen. In het bloed van die blonde prinsesjes zit voornamelijk cupcake en geen knoflook. Dat zou zomaar nog een reden kunnen zijn dat Marokkaanse kinderen geen luizen hebben.
 

Illegaal antiluizenspul smokkelen

Luizen uitroeien met knoflook: het bewijs moet nog geleverd worden, maar het sluit in ieder geval naadloos aan op de puurtrend. Luizen passen natuurlijk ook prima in de puurtrend, en als we de natuur echt zo zouden omhelzen als we zeggen te doen, dan zouden we een kop vol luizen ‘lekker authentiek’ vinden. Maar terwijl we slakjes in het moestuintje zachtjes van de blaadjes sla halen en liefdevol op de planten van de buren zetten, gruwelen we van een paar beestjes op het hoofd van onze kinderen. Terwijl die beestjes zo kunnen verbroederen.

Laatst stond in de krant dat de populairste orang-oetanvrouwtjes de minste luizen hebben. Het is voor de andere orang-oetans een eer het populairste vrouwtje te mogen ontluizen; ze staan ervoor in de rij. Voor de terugkeer van dit prachtige ritueel bij homo sapiens zou ik willen pleiten als mijn dochter naar de middelbare school gaat, waar alles om populariteit draait en steeds meer luizen gesignaleerd worden omdat pubers tête-à-tête Instagram checken en selfies maken, de losse haren netjes gestraight om het voor de luizen nog wat makkelijker te maken om overheen te klauteren.

Ik zie het voor me: meisjes op een kluit gaan elkaar met personalized luizenkammetjes te lijf, roddelend en giechelend. Geen ge-iiiiiiieeeeeew want luizen zijn ook gewoon maar beestjes – en als je dat stomme iiiiieeeewen sowieso niet een keer afleert, word je nooit een directeur. Tot die tijd smokkel ik ieder jaar van vakantie een paar flessen illegaal antiluizenspul terug naar Nederland
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

video-meisjes-pop-borstvoeding-geven

Marjorie Harvey, de vrouw van komiek Steve Harvey, plaatste nietsvermoedend een filmpje van haar kleindochters die hun poppen 'borstvoeding' gaven op Instagram. Wat volgde was een stortvloed aan reacties; positief, maar ook negatief.

'Er zijn grenzen'

Want behalve dat veel mensen het 'vreemd' vinden dat het zwarte meisje een witte pop in haar handen heeft, vinden ze vooral de video zelf over the top. 'Dit is dus één van de redenen dat veel meisjes moeder worden voordat ze hun school hebben afgemaakt', zo reageert iemand. Weer een ander schrijft: 'Waarom laat je je kinderen op deze manier zien op social media? Er zijn grenzen: dit gaat echt te ver.' Ook wordt gezegd dat de meisjes echt nog 'te jong' zijn om te doen alsof ze borstvoeding geven. 

More content below the advertising

 

Lees ook
8x prachtige foto's die laten zien hoe borstvoeding wereldwijd gegeven wordt >

 

'Overdreven geseksualiseerd'

Er zijn ook veel mensen die de beelden juist aandoenlijk vinden. 'Te jong? Te jong voor wat, om moedertje te spelen? Moeder zijn betekent ook dat je je baby moet voeden. En het is volkomen normaal dat zij weten dat er moedermelk uit je borsten komt. Sommige kinderen zien hun moeder borstvoeding geven, anderen zien dat ze een flesje klaarmaakt: ze kopiëren gewoon hun moeder - helemaal prima toch? Helaas leven we in een land waar borsten overdreven geseksualiseerd zijn.'

 

'Een knuffel nodig'

Na alle commotie voelt zelfs Marjorie de behoefte om te reageren. 'Aan iedereen die onbeschofte dingen heeft gezegd: jullie hebben gewoon een knuffel nodig...'

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Rose and Elle breastfeeding dolls 😂😂😭

Een bericht gedeeld door Marjorie Harvey (@marjorie_harvey) op

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Wil je graag een kind adopteren, dan is het fijn om te weten wat je zoals kunt verwachten van een adoptietraject. Wij zetten de belangrijkste punten voor je op een rij.

Soorten adoptie

Wil je gaan adopteren, dan zijn dit de mogelijkheden:
 

More content below the advertising
  • Buitenlandse adoptie

De meeste adoptiekinderen komen uit het buitenland. Het gaat dan om kinderen die zijn afgestaan door hun geboorteouders, omdat zij bijvoorbeeld niet de financiële mogelijkheden hebben om voor hun kind te zorgen. Het kan ook zijn dat de ouders om verschillende redenen uit de ouderlijke macht zijn gezet.
 

 

  • Binnenlandse adoptie

Dit is een vorm die in ons land niet vaak meer voorkomt, het gaat ongeveer vijftien kinderen per jaar. 
 

  •  Open of gesloten

Er is een verschil tussen een open of gesloten adoptie. Bij een gesloten adoptie wordt de band en het contact tussen het kind en de geboorteouders volledig doorgesneden. Dit is meestal het geval bij buitenlandse adoptie. De gegevens van de geboorteouders gaan dan in een dossier, dat zonder hun toestemming niet mag worden ingezien door het kind.

Bij een open adoptie hebben de geboorteouders een stem bij het bepalen van de keuze van de adoptieouders voor het kind. Ook na het afronden van de procedure blijft er contact met hen. Soms nemen de geboorteouders zelfs een deel van de opvoeding voor hun rekening.

 

Lees ook:
'Hoe adoptie mijn manier van opvoeden heeft veranderd' >

 

Hoe werkt een adoptieprocedure?

Het begint met het aanvragen van een beginseltoestemming. Daarbij wordt gekeken of je aan voorwaarden voldoet om te worden toegelaten tot de procedure. Zo is het samen adopteren van een kind alleen mogelijk als je getrouwd bent en mag je niet ouder zijn dan 45 jaar. De Raad voor Kinderbescherming kijkt naar de gezinssituatie en naar jullie wensen en beweegreden om te adopteren. Vervolgens wordt er een gezinsrapport opgesteld. Op basis daarvan beslist het Miniserie van Justitie en Veiligheid, samen met het advies van de Raad voor Kinderbescherming, of er beginseltoestemming wordt verleend. Zo ja, dan krijg je toestemming om een kindje uit het buitenland te adopteren.

Stellen die adoptie overwegen en beginseltoestemming hebben gekregen, gaan naar een informatiebijeenkomst waarbij ze meer informatie krijgen over het adoptieproces. Ook moet je naar vijf verplichte voorlichtingsbijeenkomsten. Deze zijn bedoeld om je meer informatie te geven over adopteren, zodat je een weloverwogen keuze kunt maken. Onderwerpen als de biologische ouders, hechtingsproblematiek en de voorgeschiedenis van het kind komen aan bod.

In de zogeheten bemiddelingsfase komt het contact tot stand met instanties in het buitenland. Zij zoeken de meest geschikte ouders voor een kind dat voor adoptie in aanmerking komt. De meeste adopties komen tot stand via één van de vijf organisaties in Nederland die een vergunning hebben om te bemiddelen.
Is er sprake van een goede match, dan wordt het kindje aan je voorgesteld. Je krijgt dan informatie over de leeftijd, het geslacht en eventuele bijzonderheden over de medische achtergrond.

Als je besluit te adopteren, wordt gecontroleerd of aan alle voorwaarden is voldaan en of al het papierwerk in orde is. Afhankelijk van het land van herkomst kan hier veel tijd, soms wel maanden, overheen gaan. Uiteindelijk haal je je kind op uit het buitenland – bij enkele landen komen kinderen onder begeleiding naar Nederland.

 

Lees ook:
Prachtig: zo ziet adoptie eruit >

 

Hoelang duurt het adoptieproces?

Er moet dus aan allerlei voorwaarden worden voldaan, voordat je in aanmerking komt om een kind te adopteren. Daar gaat veel tijd overheen, maar de weg die je daarna moet afleggen is ook behoorlijk lang.
De wachttijd tussen de aanmelding en de start van de voorlichtingsbijeenkomsten is gemiddeld een jaar. Vervolgens kan het nog één tot vier jaar duren voordat er een match is en je een kind in je armen mag sluiten. Dit is afhankelijk van de voorstellen die landen doen en de wensen en mogelijkheden die je als adoptieouder hebt. De wachttijd voor jonge, gezonde kinderen is bijvoorbeeld langer dan die voor oudere kinderen en kinderen met een special need (medische geschiedenis).

 

Wat zijn de kosten? 

De kosten voor de verplichte voorlichting bedragen zo’n 1600 euro. De bemiddelingskosten kunnen hoog oplopen: van 12.000 tot ruim 35.000 euro. Ook als je kind eenmaal in Nederland is, heb je te maken met enkele kosten. Zo kost een verblijfsvergunning ongeveer 950 euro en kost het omzetten van een adoptie naar Nederlands recht – als dat nodig is – tussen de 600 en 1000 euro.
 

Meer weten over adoptie? Ga dan naar Stichting Adoptievoorzieningen.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >