Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Reisgenoten vanuit de tijd dat ik een twintiger was, kunnen allemaal wel een anekdote opdissen over mijn lachwekkende staat van ongeorganiseerdheid. Hoe ik na een avond te lang doorfeesten en twee uur slaap met toeterende taxi voor de deur op goed geluk nog van alles in een koffer gooide. Het resultaat: onder andere zeventien setjes ondergoed, twee werktenues van mijn bijbaantje (?) en een loeigrote föhn. Voor de duidelijkheid: ik ging zes dagen naar Barcelona. Naar een hotel, mét föhn…
Een tripje Ibiza begon met een aangifte, omdat de gloednieuwe digitale camera al op het vliegveld uit de handbagage was gejat, want niet goed dicht. Of die keer dat ik drie weken vertoefde in een mooi vakantiehuis bij Saint-Tropez en mijn halve administratie had meegesleept, inclusief onbetaalde rekeningen en een onbewust meegegriste stapel huis-aan-huisreclame. Maar nul makkelijke strandjurkjes waren er mee.
Hoe anders is dat nu. Als je er maar genoeg lást van hebt… Mijn van nature chaotische aard bestrijd ik nu juist met voorbereiding. Door lijstjes, systemen en daags voor vertrek alles ingepakt te hebben, voor alles een vaste plek. Ik zweer bij de packaging cubes van de Action en de oprolmethode van Marie Kondō voor overzicht. En eenmaal op de plek van bestemming moet alles eerst netjes ingeruimd voor ik de kamer verlaat. Aangeleerd georganiseerd. Niet dat ik nooit meer wat vergeet, helaas, maar consistent leven naar die systemen helpt veel. Sinds ik moeder ben des te meer.
Maar deze huidige manier van reizen, lang reizen, in een kleine camper met z’n twee, is nieuw en geen vakantie. En ook geen normale thuissituatie waarbij mijn dagen beginnen met sporten en koffie in alle vroegte, gevolgd door vaste routines. En dus faalt elk eerder ingezet systeem. Ik ben al twee keer de handdoeken vergeten. Dat ontdekte ik uiteraard pas ná het douchen. Een paar keer mijn ondergoed. Bij het fietsen vergeet ik opeens standaard Keetjes helm en onderweg naar het zwembad besef ik dat de zwembandjes de zwemtas niet hebben gehaald… Geen cash mee als ik verse broodjes haal. En waar ik voor Keetje standaard havermout, bakjes paprika, een krentenbol of wat dan ook mee heb, schiet mijn eigen lunch er meestal bij in. Keetje vraagt dagelijks “Ben jij wat vergeten?” Het is dat ze te jong is voor sarcasme en rollende ogen, want het klinkt als “Ben jij nou wéér wat vergeten?!” Maar ze zegt vervolgens ook, mij napratend: “Geeft niks. Keetje en mamma lossen het wel op.”
En verder is het in deze eerste twee weken ook gewoon hard werken. En veel een uitdaging. Haar ritme in de war, niet willen slapen maar wel doodmoe, ik met alle tijd toch nergens tijd voor. Laat staan om de technische opstartproblemen op te lossen, zoals een aanlopende waterpomp en vastzittend chemisch toilet. Het idee dat we net zo goed in de speeltuinen kunnen gaan wónen… Ik doe hard mijn best om het leuk te vinden, maar ‘t lukt nog niet zo hard. Zeker geen reden om het avontuur af te breken, want dat het wel komt, daar heb ik nog steeds alle vertrouwen in.
Ik hoop vooral dat ik dit zelf over een paar weken teruglees en denk “meid, wat een aanstellerij.” Of liever nog, met wat meer zachtheid “ja, het was wel hard werken die eerste weken, maar kijk eens hoe jullie er nu voorstaan.” En tot die tijd hoop ik van ganser harte dat alle passerende pensionado’s op de campings waar we nu verblijven me mijn afgemeten gemompel en gebrek aan campingsociale skills nog even vergeven. Want bij elk maar mógelijk passeren Guten Morgen, Guten Tag, Guten Abend zeggen, al is het de vierde keer al die dag, ook daar moeten we nog even inkomen…
Lianne neemt ons elke twee weken in haar column mee in de avonturen die ze samen met dochter Keetje gaat beleven!
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar […]
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Moederdag is het moment waarop kinderen massaal knutselen, kleuren en hun creativiteit loslaten op een vel papier. Van scheve hartjes tot regenbogen in alle kleuren van de stiftendoos. Toch zijn er moeders die net iets kritischer kijken naar zo’n kunstwerk.
Elsemieke (32) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Andrea’s dochter lag nooit zo heel lekker in de groep, maar in de brugklas ging het echt mis. Ze werd vreselijk gepest, maar toen ze een niveau lager ging doen, vonden Andrea’s schoonouders dat een schande.
Heb jij onlangs brood gekocht bij Dirk? Of is je kind dol op een boterham? Check dan even goed je vriezer of broodtrommel. De supermarktketen roep namelijk een halfje volkorenbrood terug vanwege mogelijk metaaldeeltjes.
