Rouwen om je onvervulde kinderwens terwijl je al een kind hebt, niet iedereen snapt dat. Marije (35) is moeder van Liv (4). De eerste zwangerschap was een verrassing, maar een tweede kind krijgen blijkt nu onmogelijk.
Lees verder onder de advertentie
“Mijn dochter diende zich volledig onverwacht aan. Mijn man en ik zijn collega’s, we leerden elkaar kennen toen ik bijna dertig was. Op mijn dertigste verjaardag kwam ik erachter dat ik zwanger was. We waren net een halfjaartje aan het daten, woonden niet samen en werkten allebei voor projecten in het buitenland. Ik was aan de pil, we waren totaal niet met kinderen bezig.
Lees verder onder de advertentie
Dwars door de pil heen
Ik was in Ierland toen ik me afvroeg: had ik niet al ongesteld moeten worden? Ook al was ik wel vaker onregelmatig ongesteld, dit keer wist ik meteen dat ik zwanger was – geen idee waarom. Op de hotelkamer deed ik een test. Die avond zou ik met mijn vriend – inmiddels mijn man – bellen, maar ik durfde niet te vertellen dat ik zwanger was. Eenmaal thuis, tien dagen later, gaf ik hem de zwangerschapstest cadeau. Zijn gezicht vergeet ik nooit meer, hij was compleet in shock.
We besloten ervoor te gaan, want we wilden het allebei heel graag en ons leven was stabiel genoeg. We gingen samenwonen en trouwen, dat was wel zo praktisch. Het leven kwam in een stroomversnelling. Opeens was ik getrouwd, had ik huis en haard verlaten om te gaan samenwonen en kregen we een kind. Dat was wennen, voor ons allebei.
Lees verder onder de advertentie
Een tweede
Een vriendin vertelde me dat ik mijn hele leven al riep dat ik moeite zou hebben met het krijgen van kinderen. Blijkbaar heb ik dat onbewust altijd zo gevoeld. Toen onze dochter kwam dacht ik: misschien zat mijn gevoel er al die tijd wel naast. De wens voor de tweede is er altijd geweest, ik zou er wel drie willen. Op een gegeven moment hebben we dus het gesprek gevoerd: wat willen we? Ik wilde graag kort op elkaar kinderen, maar omdat mijn vader ziek werd en overleed besloten we onze poging voor een tweede nog even uit te stellen.
Toen onze dochter twee was, gingen we ervoor. Maar na een jaar proberen was het nog niet gelukt. We stapten naar de huisarts, die verwees ons door naar het ziekenhuis.
Uit onderzoek bleek dat de kwaliteit van het zaad van mijn man niet goed was. We weten niet of het achteruit is gegaan of dat dat altijd al zo was geweest, omdat we er natuurlijk nooit eerder naar hadden laten kijken. We hebben een aantal kunstmatige inseminaties gedaan, maar na drie mislukte pogingen werden we doorverwezen naar een ander ziekenhuis. Elke keer als we daar kwamen, kregen we slechter nieuws.
“Elke keer als we in het ziekenhuis kwamen, kregen we slechter nieuws”
Lees verder onder de advertentie
De eivoorraad bleek bij mij heel laag te zijn, zoals je ook wel ziet in de periode voor de overgang. Ook dat was een enorme domper. We kwamen in aanmerking voor ICSI, waar we nu middenin zitten, terwijl de kans dat het lukt eigenlijk zo goed als nul is – we doen dit meer omdat we echt alles gegeven willen hebben. Dat maakt dit tot een vreemde fase.
Binnenkort praten we met een maatschappelijk werker over dit proces. Het gekke is: ook al weten we dat de kans nihil is, toch blijft er een sprankje hoop. Het feit dat we door de pil zijn geschoten maakt zo wrang dat het nu niet lukt. Dan besef je wel wat een wonder het is om een kind te krijgen, daar zijn we enorm dankbaar voor.
Overleggen
Mijn advies voor anderen die in dezelfde situatie zitten? Probeer vooral elkaar en hetgeen je al hebt niet uit het oog te verliezen. Als vrouw kun je het proces anders ervaren dan je partner. Praat erover, overleg bij elke stap: willen we dit nog, gaat dit te ver? Zodat je elkaar niet verliest tijdens het traject, want dat is al moeilijk genoeg.”
Dit artikel staat in Kek Mama 07-2022.Ontvang elke maand Kek Mama met korting en gratis verzonden op jouw deurmat! Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
Jaimie Vaes richt haar aandacht volledig op zoon Lío, die volgens haar momenteel een prachtige fase doormaakt. Toch blijft er één onderwerp spelen waar regelmatig vragen over komen: het contact tussen Lío en zijn vader, rapper Lil Kleine.
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
Jordi’s vrouw ging een weekend weg met haar vriendinnen, dus hij dacht: dan ga ik een weekend naar de camping met de kids. Helemaal in zijn nopjes, hij voelde zich een superpapa, tot hij besefte waar hij terecht was gekomen.