Er lijkt in Sophia’s vriendenkring een heuse babyboom gaande, maar zelf moet ze (nog) niet denken aan een tweede kind. En dat maakt haar voortdurend onzeker.
Lees verder onder de advertentie
Sinds onze dochter 1 is, krijgen mijn man en ik regelmatig de vraag wanneer Liv een broertje of zusje krijgt. Hoewel ik het bizar vind dat ik me moet verantwoorden voor het feit dat Liv enig kind is (‘dat is toch zielig voor d’r?!’), vond ik die vragen in het begin niet erg – ik kon onze uitgestelde wens voor een tweede immers lange tijd gooien op de gebroken nachten waar we horendol van werden. Maar nu Liv met haar 2,5 jaar klokje rond slaapt, ons gezin draait als een geoliede machine en veel mensen in onze omgeving hun gezin uitbreiden, maken ze me onzeker.
Lees verder onder de advertentie
Vrijheid
Mijn man en ik hechtten veel waarde aan de vrijheid die we hadden toen we nog geen ouders waren. We gingen regelmatig op de bonnefooi de hort op en zaten elk weekend in ons favoriete restaurantje. Dat ineens niets meer ‘spontaan’ kon (en dat we dik twee jaar geen nacht onafgebroken sliepen) hakte er bij ons allebei flink in. Toch is mijn man al maanden klaar voor een tweede, maar het enige wat ík kan denken als ik op social media zie dat stellen opnieuw een kind verwachten, is: vinden zij het ouderschap dan níet zwaar? Waarom kunnen zij het wel? En maakt mij dat een slechte moeder?
Begrijp me niet verkeerd, ik geniet enorm van onze kleine meid. Van haar praatjes, haar vrolijke karakter en zelf haar stoute momenten. Maar ook van het idee dat ik na lange tijd mijn draai heb gevonden als werkende moeder én dat we na de pittige babytijd meer vrijheid hebben. Dus of ik überhaupt nog een tweede wil? Ik zou het bij God niet weten. En ik schaam me ervoor om dat hardop te zeggen.
Nog vóór je kind de deur uit stapt, is de emotionele “basislijn” voor de dag vaak al bepaald. Niet door een strak schema of een perfect afgevinkte routine, maar door iets anders: hoe veilig en verbonden je kind zich bij jou voelt.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week vraagt Mariët (34) zich af of het online verlanglijstje voor haar dochter eigenlijk wel zin heeft.
Er is zo’n opvoedwijsheid die hardnekkig blijft hangen: zoals je een kind aanspreekt, zo gaat het zich ook gedragen. Geef je vertrouwen, dan groeit het. Praat je alsof het kind iets kan, dan gaat het eerder proberen om inderdaad “dat kind” te zijn.
Sinterklaas is een gezellig kinderfeest, maar kan ook voor veel spanning zorgen. Bij Jikke (34) thuis zorgde de sinterklaassurprises dit jaar voor een portie kinderlijke wraak.