Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). In Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.
Lees verder onder de advertentie
“Róman is een leuk jongetje, maar hij heeft wel erg veel fantasie.” Ik kijk de juf tijdens het tienminutengesprek vragend aan. Dit lijkt me een uitstekende samenvatting van ’t jong. Nou? En? De juf glimlacht en schuift de resultaten van zijn citotoetsen onder onze neus. Hij heeft er weinig van gebakken. “Ik denk dat-ie het wel kan… Maar na twee vragen had hij er genoeg van.”
Lees verder onder de advertentie
‘Hij heeft zich nooit graag laten testen’
Ik grijns. Zesjarigen toetsen is vast nuttig, maar het is ook als een chimpansee in een smoking door een hoepel laten springen: een tikje pretentieus. Daarnaast verbaast het me niet dat het Róman zijn hobby niet is. Dit kind heeft zich nooit graag laten testen. Als pasgeborene haalde hij de verplichte gehoortest niet, mij panikerende kraamtranen bezorgend.
Lees verder onder de advertentie
Jaren later moest hij op het consultatiebureau zo’n mal papieren brilletje op en wazige figuren op een ver bord benoemen. “Een clown!” riep hij vrolijk tegen de fluitketel, kerktoren en veterschoen. Zat ik weer met hem bij een oogkliniek. Vorig jaar riep hij bij de piepjestest op hetzelfde consultatiebureau om de seconde keihard: “JA, IK HOOR HEM!”, waarna de geïrriteerde arts gromde: “We zijn nog niet begonnen.” Voor de duidelijkheid: met zijn ogen en oren is niets mis. Hij houdt gewoon niet van getoets.
Onze werkelijkheid, niet die van hem
Dat is lastig, zeker in een maatschappij waar we beregeil worden van statistiekjes, rapportjes, en staafdiagrammetjes. Dat is onze werkelijkheid, maar niet die van hem. Die bedenkt Róman namelijk zelf. En dus dist hij in alle ernst op school het verhaal op dat hij zijn vader uit een diepwaterbassin van een grote happende haai heeft gered en dat daarbij zijn hand ernstig gewond is geraakt.
Lees verder onder de advertentie
De dag daarna stapt hij stoer de klas binnen met een volmaakte tekening van zijn hand waarop hij met chirurgische precisie de breuklijnen aangaf die de haai heeft veroorzaakt. “Dit is mijn röntgenfoto, juffie.” Ja, hij heeft veel fantasie. En ik mag hopen dat hij die altijd zal behouden. Want Róman maakt zijn eigen wereld. Hoe erg is het dan dat hij nog niet weet hoe je röntgenfoto schrijft?
Zojuist kroop hij bij me en vroeg: “Mam, kun jij Jack Sparrow bellen en vragen of hij op m’n verjaardag komt?” “Eeeeh, schatje,” antwoordde ik, “je weet dat dat een acteur is?” “Duh. Da’s Johnny Depp. Maar dan kun je die toch bellen?” Hij scoort er vast geen citopunten mee. Maar ik reken Róman helemaal goed.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Het moederschap is een achtbaan van emoties, laat staan als je moeder bent van een drieling. Dat weet Fanishta, bekend van Meer dan Verwacht, als geen ander.
Peuters zijn onweerstaanbaar (oké en soms ook bloedirritant). Die bolle wangen, die schaterlach, dat kleine handje dat ineens in het jouwe glipt… Je smelt toch meteen? Maar wist je dat peuters ook hun eigen liefdestaal hebben?