Roos Schlikker

Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). In Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.

“Moeder van Róman, ik wil even vertellen dat Róman en ik sinds gisteren gescheiden zijn.”

Het is vroeg in de ochtend en tegenover me staat het meisje met wie Róman verkering heeft. Had, moet ik zeggen. Het huwelijk heeft maar liefst drie dagen geduurd.
 

Plakkers

Kinderen hebben een merkwaardig veranderlijke visie op relaties. De eerste jaren klauwen ze zich vast aan de ouders. Strontvermoeiend was het soms, zo’n kind dat zich als een klimaapje rond mijn been klemde. “Mama mag niet weg!” Maar ik kan niet ontkennen dat ik het ook gezellig vond.

Niet zo vreemd, aangezien eenkennigheid mij nooit echt verlaten heeft. Ik ben ruim twintig jaar met dezelfde meneer, ken veel van mijn vrienden minstens zo lang, werk al decennialang bij hetzelfde bedrijf (de BV Schlikker Vooruit), kortom: ik ben een plakkerd.

Miró ook. Die hecht zich het liefst aan een mannetje dat hij ‘mijn allerbeste vriend’ noemt om vervolgens geregeld het deksel op zijn neus te krijgen wanneer dat vriendje besluit met iemand anders te gaan spelen. Róman zit anders in elkaar. En hij is niet alleen. Zijn hele klas doet wat betreft trouw en ontrouw sterk denken aan parenclub Hoplakee waar de buurman het het ene moment vrolijk aanlegt met Annie van de jassen om een halfuur later innig verstrengeld met bardame Sjaan te liggen foezelefozen.
 

Lees ook
Juf Marijke over het kind dat verliefd is >

 

Meerweken-project

Het meisje met wie Róman verkeerde was echter een meerweken-projectje. Eerst moest hij haar interesse wekken (dat deed hij door zich  veelvuldig dramatisch voor haar voeten op de grond te laten kletteren), vervolgens diende ze te worden losgeweekt van een van zijn vriendjes (in liefde en oorlog is alles geoorloofd), ten slotte vroeg hij om haar hand, iets wat ze professioneel drie keer weigerde om uiteindelijk overstag te gaan.

En nu is het uit. “Hoe kan dat nou?” vraag ik hem ’s avonds. Er volgt een moeilijk verhaal over een vriendje dat wilde mee spelen, het vriendinnetje dat dat niet goed vond en Róman die het voor het jongetje opnam door haar pop woedend op de grond te smijten. “Dat vinden meisjes misschien niet zo leuk”, zeg ik zo pedagogisch verantwoord mogelijk. Hij haalt zijn schouders op. “Ik hoef geen verkering meer.” “Oh?” vraag ik verbaasd vanwege zijn amoureuze volharding van de afgelopen weken.
“Ik heb jou toch”, klinkt het simpel.
En zo is het. Sommige stellen gaan nooit uit elkaar.
 

Deze column staat in het Kek Mama 05-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

zo zet je een speurtocht uit
Beeld: Unsplash

Geen zin in een peperduur georganiseerd kinderfeestje? Zet zelf een speurtocht uit! Zo doe je dat.

  1. Bedenk een doel van de speurtocht. Een schat vinden, bijvoorbeeld. Een raadsel oplossen, of een woord vormen. Elke aanwijzing die de kinderen tijdens hun tocht tegenkomen, brengt ze een beetje dichterbij de ontrafeling of de plek van de beloning.
     
  2. Hang er dus een thema aan. Een spooktocht, bijvoorbeeld (houd even rekening met eventuele tere zieltjes in het gezelschap), of piraten.
     
  3. Denk na over de locatie. Nee, serieus. Met zesjarigen klinkt het veilig om het in je eigen huis te doen, maar geloof ons: daar krijg je spijt van. Het bos of strand (onder begeleiding) is natuurlijk altijd goed, maar gewoon in je eigen wijk kan ook: ballonnen aan lantaarnpalen of bordjes in de berm, en gáán.
     
  4. Stippel een route uit die plek biedt voor spelletjes onderweg. (En geen levensgevaarlijke verkeerskruispunten bevat – mocht dat je in de organisatiestress even ontschieten). Een grasveldje is bijvoorbeeld perfect voor een potje ‘Wie scoort is keep’: de winnaar ontvangt bij de volgende aanwijzing iets leuks of lekkers.
     
  5. Meer ideeën voor spelletjes onderweg: draai twintig rondjes onder de wijsvinger van de jarige, en loop in een rechte lijn vooruit. Maak heksensoep met zes ingrediënten op de aanwijzing. Zeg het alfabet achterstevoren op, of spring over een vooraf gemarkeerde ‘krokodillenrivier’.
     
  6. O, laat degene die nieuwe aanwijzingen vindt, hoe dan ook punten verdienen. (In te wisselen tegen snoep/een grabbelcadeautje/het voorrecht het volgende spel te kiezen). Houdt zelfs jongens van acht bij de les – voordat ze nog vóór de eerste aanwijzing al in de bomen slingeren.
     
  7. Verzin iets om het spoor mee te markeren. Ballonnen dus, linten, of veren. Ook leuk: maak een boekje met foto’s van de route. Een soort speurtocht ín een speurtocht: ‘zoek deze boom en vind de aanwijzing’. Of: gebruik reflecterende materialen. Folie, een stuk cd, een spiegeltje.
     
  8. Nooit doen: met stoepkrijt pijlen tekenen op de stoep. Het zal maar gaan regenen.
     
  9. Stuur aanwijzingen naar hun mobieltjes. (Mits ze die hebben, dan). Jij bent natuurlijk altijd bereikbaar voor extra clues, terwijl je lekker aan de koffie zit. Houdt ze gegarandeerd bij de les, en jij houdt ze op een afstandje veilig in de gaten (terwijl manlief ze mooi fysiek in het oog mag houden, om calamiteiten te voorkomen).
     
  10. Neem de tijd die het jou kost om de speurtocht af te leggen niet als maatstaf. Kinderen rennen!
     
  11. Eindig in een speeltuin. Heb je meteen een feestje op locatie en kan iedereen even uitrazen – inclusief jij, onderuit met een drankje.
     
  12. Bestel lekker een kant-en-klare speurtocht online. Mocht je het spoor zelf al bijster zijn. Hier, bijvoorbeeld.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kinderen verwende nesten
Beeld: Unsplash

Moeder Kimberly Valzania windt er geen doekjes om: onze kinderen zijn verwende nesten, en we hebben ze zelf gecreëerd.

Ben jij er zo een? Zo’n zogenaamde helikoptermoeder die overal bovenop zit? Die alles regelt voor haar kind, nooit een gebeurtenis in zijn leven mist, overal bij betrokken is en alles in het werk stelt om ervoor te zorgen dat hij zich vooral speciaal en belangrijk voelt, met een fantastisch en rijk leven? Kimberly begrijpt dat best. Ze is er zelf ook één. Zo’n moeder het helemaal anders wil doen dan haar ouders vroeger, die geen idee hadden waar hun dochter eigenlijk precies mee bezig was in haar leven. Maar, schrijft ze op ScaryMommy, we hebben het helemaal verkeerd aangepakt. Betrokkenheid is goed, maar we zijn erin doorgeslagen. En nu zijn onze kinderen verwende nesten. Dat komt volgens haar hierdoor:
 

  1. We onderhandelen met onze kinderen. “Als je je lief gedraagt, krijg je iets lekkers.” En wanneer je kind zich daar niet aan houdt: “Goed, je krijgt nog één kans om te luisteren.” Wat er natuurlijk altijd meer worden. Zo luisteren onze kinderen natuurlijk nooit.
     
  2. We ruimen hun kamers op. Omdat we het gewoon niet meer aankunnen, de zooi en vuile was, maar onze kinderen toch toestemming hebben gegeven met vriendjes af te spreken of een film te kijken. Bovendien: als je het zelf doet, gebeurt het tenminste. Sukkels die we zijn. En nu weten onze kinderen niet beter dan dat een ander hun zooi wel opruimt.
     
  3. We dragen hun tassen. Omdat ‘ie zo zwaar is, arm schaap, met al dat huiswerk erin. Alsof hij hem zelf niet even uit de auto kan tillen als hij er al de hele dag mee op school heeft rond gezeuld. Je bent toch geen pakezel?
     
  4. We vragen wat ze ’s avonds willen eten. Is jou dat vroeger óóit gevraagd? Je at gewoon wat de pot schafte, laat staan dat we de keuze kregen of we uit eten wilden of gewoon zelf zouden koken.
     
  5. We laten de plannen van de kinderen tussen de onze komen. “Nee, we kunnen niet komen, want Pietje heeft een wedstrijd.” Wat natuurlijk prima is, want daar willen we zelf graag bij zijn. Maar moeten we echt ons eigen leven on hold zetten, als we ook prima eens een wedstrijd kunnen missen? Krijgt je kind heus niks van.
     
  6. We willen gewoon dat ze gelukkig zijn. Maar een keer níet gelukkig zijn omdat je je zin niet krijgt, is goed voor kinderen. Ze moeten leren dat het leven niet alleen om hen draait. Krijgen ze karakter van.
     
  7. We vormen geen front met onze partner. Mag het niet van mama? Vraagt je kind het toch lekker aan papa. Vind je het gek dat je kind jullie tegen elkaar uitspeelt, als jullie samen niet één lijn trekken?
     
  8. We geven onze kinderen geen taken en verantwoordelijkheden. Als je kind de tafel niet dekt en afruimt, de vaatwasser niet inruimt of de hond niet uitlaat, zou hij potdorie huur moeten betalen.
     
  9. We bedenken smoesjes voor hun slechte gedrag of cijfers. “Ach, hij was zo moe.” “Ze had honger.” “Hij kon zijn huiswerk niet maken door voetbaltraining.” Hallo, zonder discipline wordt het nooit wat met de arbeidsethos van je kind.
     
  10. We gaan in discussie met hun leraren en trainers. Prima dat je je kind verdedigt, maar een kind moet ook leren om voor zichzelf op te komen, én zijn meerdere te respecteren. O, en als de leraar zegt dat je kind een luie werkhouding heeft: geloof dat dan gewoon. Hij heeft het best voor met je kind.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >