Roos Schlikker

Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). In Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.

“Moeder van Róman, ik wil even vertellen dat Róman en ik sinds gisteren gescheiden zijn.”

Het is vroeg in de ochtend en tegenover me staat het meisje met wie Róman verkering heeft. Had, moet ik zeggen. Het huwelijk heeft maar liefst drie dagen geduurd.
 

Plakkers

Kinderen hebben een merkwaardig veranderlijke visie op relaties. De eerste jaren klauwen ze zich vast aan de ouders. Strontvermoeiend was het soms, zo’n kind dat zich als een klimaapje rond mijn been klemde. “Mama mag niet weg!” Maar ik kan niet ontkennen dat ik het ook gezellig vond.

Niet zo vreemd, aangezien eenkennigheid mij nooit echt verlaten heeft. Ik ben ruim twintig jaar met dezelfde meneer, ken veel van mijn vrienden minstens zo lang, werk al decennialang bij hetzelfde bedrijf (de BV Schlikker Vooruit), kortom: ik ben een plakkerd.

Miró ook. Die hecht zich het liefst aan een mannetje dat hij ‘mijn allerbeste vriend’ noemt om vervolgens geregeld het deksel op zijn neus te krijgen wanneer dat vriendje besluit met iemand anders te gaan spelen. Róman zit anders in elkaar. En hij is niet alleen. Zijn hele klas doet wat betreft trouw en ontrouw sterk denken aan parenclub Hoplakee waar de buurman het het ene moment vrolijk aanlegt met Annie van de jassen om een halfuur later innig verstrengeld met bardame Sjaan te liggen foezelefozen.
 

Lees ook
Juf Marijke over het kind dat verliefd is >

 

Meerweken-project

Het meisje met wie Róman verkeerde was echter een meerweken-projectje. Eerst moest hij haar interesse wekken (dat deed hij door zich  veelvuldig dramatisch voor haar voeten op de grond te laten kletteren), vervolgens diende ze te worden losgeweekt van een van zijn vriendjes (in liefde en oorlog is alles geoorloofd), ten slotte vroeg hij om haar hand, iets wat ze professioneel drie keer weigerde om uiteindelijk overstag te gaan.

En nu is het uit. “Hoe kan dat nou?” vraag ik hem ’s avonds. Er volgt een moeilijk verhaal over een vriendje dat wilde mee spelen, het vriendinnetje dat dat niet goed vond en Róman die het voor het jongetje opnam door haar pop woedend op de grond te smijten. “Dat vinden meisjes misschien niet zo leuk”, zeg ik zo pedagogisch verantwoord mogelijk. Hij haalt zijn schouders op. “Ik hoef geen verkering meer.” “Oh?” vraag ik verbaasd vanwege zijn amoureuze volharding van de afgelopen weken.
“Ik heb jou toch”, klinkt het simpel.
En zo is het. Sommige stellen gaan nooit uit elkaar.
 

Deze column staat in het Kek Mama 05-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kerstfails hulpouders school
Beeld: Shutterstock

Hapjes maken voor het schoolkerstdiner, koekjes bakken of meehelpen met de kerstviering: helaas gaat dit niet altijd even goed. Deze zes vrouwen deelden hun kerstfails met ons. 

Nienke: "Ik had die donderdag zelfs vrij genomen om kerstboomkoekjes te gaan bakken - in drie allergenen-varianten - want op de school van mijn dochter kwam niemand met kant-en-klare stol of chocolaatjes aanzetten, had ik de jaren ervoor gemerkt. Wel jammer dat de juf op woensdag vragend naar mijn lege handen keek. Tijd om alsnog te gaan bakken had ik niet, waardoor ik die avond toch beschaamd een pak kerstkransjes opentrok. Wist ik veel dat de dag was veranderd, de kerstviering was al jaren op de donderdag en ik had de datum niet gecheckt."
 

Homemade erwtensoep

Mieke: "Ik ben echt geen keukenprinses, maar voor het kerstdiner op school had ik me uitgesloofd: homemade erwtensoep voor de leerkrachten en de andere hulpouders. Wat er misging weet ik nog steeds niet, maar toen de volgende dag de ene ouder na de andere juf in de groepsapp meldde ziek te zijn, voelde ik me toch wat bezwaard."
 

Een erebaantje

Sara: “Stiekem leek het me heel leuk te oberen tijdens het kerstdiner op school. Maar toen de juf daar mijn vriend voor vroeg en ik me liet ontvallen dat ik dat ook wel wilde, hoorde ik: ‘Het is een erebaantje, daar word je voor gevraagd.’ Heb ik weer.”
 

Lees ook
7x zo overleef je het schoolkerstdiner >

 

File

Yuko: "Ken je die moeder die altijd overal te laat is? Dat ben ik. Ik had nog zo mijn best gedaan voor het eerste kerstdiner van mijn zoon op school, maar natuurlijk stond er die dag een enorme file en was ik een klein beetje te laat vertrokken van mijn werk. Ik kwam binnen toen mijn zoon - die bij de viering een boom speelde - net zijn kostuum uittrok. Zowel mijn man als mijn kind hebben me een dag niet aangekeken."
 

Notoire briefjesmisser

Marion: "Ik ben een notoire briefjesmisser, dus toen ieder kind in de klas van mijn dochter die ochtend op school kwam met lege melkpakken, jampotten en schoenendozen, wist ik dat ik weer eens iets over het hoofd had gezien: de kerstknutselochtend. Gelukkig kreeg ze spullen van andere kinderen, maar ik voelde me nogal ontaard."
 

Kerstkaraoke met glühwein

Daniëlle: "Ik durf bijna niet meer terug te denken aan de kerstviering van vorig jaar. Ik had alles geregeld, was weken in touw geweest terwijl ik ook een belangrijke werkdeadline had. Nachten doorgegaan en hondsmoe, maar de kerstviering was het waard. Het was geweldig, met een kerstspel, en vuurkorven, een ware karaoke met kerstliedjes en een uitgebreid hapjesbuffet. Daarna voelde het alsof er een last van mijn schouders was gevallen en bij het opruimen - toen mijn man onze kinderen al mee naar huis had genomen - besloten een paar andere hulpouders en ik dat we wel een glühweintje hadden verdiend. Afijn, later die avond verzocht de directeur ons om onmiddellijk op te houden met onze loeivalse kerstkaraoke en zelf de rotzooi op te ruimen voor we naar huis gingen. Ik durfde de volgende dag bijna niet op het schoolplein te komen."


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

cijfers-kind-online-checken

Vroeger kon je een slecht rapport gewoon nog in de gracht gooien, maar tegenwoordig kan je als ouders de prestaties van je kind(eren) op de voet volgen via internet. En dat heeft zo zijn nadelen, vindt moeder en journalist Kaat Schaubroeck.

'Onze kinderen moeten voor de school blijkbaar zo transparant als een diepvrieszakje zijn', schrijft ze in De Standaard.

 

Extra stress

Daarbij vindt Schaubroeck dat zo'n systeem extra stress meebrengt voor scholieren en leerkrachten. Het stopt namelijk nooit: leerkrachten krijgen laat op de avond nog mails van ouders die willen weten waarom hun kind zo'n laag cijfer heeft gehaald en leerlingen krijgen ’s avonds nog de vraag of ze een bepaald boek de volgende dag willen meenemen. 'En heb je het niet gezien? Pech.'

 

Lees ook
'Dit is waarom ik mijn kinderen niet beloon voor goede cijfers’ >

 

Tot hun vijftigste

Direct op de hoogte wordt gesteld van toetsen, opdrachten en cijfers van je kind: Schaubroeck vindt het niet nodigt: 'Wat met al die directe communicatie vooral wordt aangetast, is de kans op een goed gesprek, op het juiste moment, omdat het systeem voorbijgaat aan de complexe band tussen ouders en kinderen, aan al dat willen en nog niet kunnen vertellen, om wat voor reden ook: soms is het thuis bijvoorbeeld echt niet het goede moment voor nog meer slecht nieuws. Er komt een dag waarop wij onze kinderen tot hun vijftigste onder onze oksel zullen houden.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >