Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). In Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.
Hij is van de precieze, de meester van Miró. Aardige man, goed in zijn vak, reuze consciëntieus. Maar de lat ligt hoog en hij doet niet altijd aan teleurstellingenmanagement. Dat is voor een kind als Miró lastig. Want die is ook consciëntieus. En zijn lat ligt stiekem het allerhoogst. Van ons hoeft het niet. Eerlijk gezegd heb ik een grafhekel aan moeders die met rollende rrrr-en over het schoolplein brullen: “Oh Jobje, wat geweldig, je hebt een tópscorrrrre!” Aanstellers. Als Miró plezier heeft en zijn best doet, ben ik tevreden.
Miró zelf niet. Deze week moet hij zijn eerste spreekbeurt houden. Het mag van papier, maar dat latje ligt te laag. “Er waren dit jaar maar twee kinderen die een Goed kregen. En die deden het zonder blaadje. Dus ik ook. Ik wil zo graag een Goed.”
Ik begin aan mijn ‘als je maar je best doet’-riedel, maar zie dat het zinloos is. Dus oefenen we samen. Elke ochtend en avond. Zonder blaadje. Hij heeft er plezier in, hij doet waanzinnig zijn best. Dus zeg ik het hem nog eens op de ochtend voor de spreekbeurt: “Lieverd, voor mij heb je al een Goed. Oké? Je bent helemaal goed genoeg.”
Lees ook
Column Roos: ‘Mijn zoontje is sinds gisteren gescheiden’ >
Die middag sta ik hem nerveus op te wachten op het schoolplein. Het kan mij niets schelen, maar ik gun het hem zo. Die Goed. Wat als-ie een fout heeft gemaakt? Wat als de strikte meester een hapering ontdekte, een merkwaardig meanderende zin, een stot-tot-totter? Ja, hij zal met teleurstelling moeten dealen, daar komt-ie heus wel overheen. Net zoals hij bij voetbal heeft geleerd zowel te winnen als te verliezen. Maar hij deed de afgelopen weken op alles zo zijn best en altijd was er wat. Een hoofdletter vergeten in het dictee. Een te slordig geschreven rekensom die de meester niet goed rekende. Dat latje blijft maar boven Miró zweven, net te hoog om aan te tikken. Hij mag het eindelijk wel eens raken.
De schooldeur knalt open. Hordes kinderen drommen naar buiten. Ik speur, zoek, kijk stiekem of ik afhangende schoudertjes zie. Plotseling staat hij voor me, zijn sproetengezicht stralend. “En? En? En?” vraag ik. Hij knikt zo hard dat zijn koppie bijna van zijn romp stuitert. “Echt waar? Miró, je had een Goed! Wat geweldig, wat een topscore!” Ik brul het. Iets te hard. En ik zie de andere ouders kijken. Aansteller.
Deze column staat in het Kek Mama 06-2018.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Na jaren samen een leven te hebben opgebouwd, hebben Channah Koerten en Nordin Blessing besloten ieder hun eigen weg te gaan.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
