Anke Laterveer

Anke Laterveer is single moeder van Jakob (8) en Hannah (7). In Kek Mama schrijft ze uitgesproken over wat ze meemaakt.

Jakob moet een bril. Tenminste, dat denken we. Hij kan de tekst op het schoolbord vaak niet lezen, zegt hij. En omdat ik zelf min 7,5 heb en zijn vader min 3 is het geen rare gedachte dat hij wellicht ook geen al te beste ogen heeft. Maar een bril, die koop je niet zomaar. Daarvoor moet je eerst naar de opticien. Online maak ik een afspraak. Jakob kijkt mee.
“Hoe gaat dat dan daar?”
“Er is een meneer of mevrouw die met apparaatjes je ogen gaat testen.”
“Doet dat pijn?” Het klinkt bedremmeld.
“Nee hoor.”
“Weet je het zeker?”
“Heel zeker.”
In de drie weken tot de afspraak vraagt Jakob steeds vaker of het echt geen pijn zal doen. Elke keer stel ik hem gerust, maar stiekem begin ik bijna zelf te twijfelen.
 

We racen, we rennen

En dan is het de dag van de afspraak. Omdat ik niet te veel wil stressen, vertrekken we ruim op tijd. Dat blijkt nodig, want alles gaat mis. Bussen rijden niet, parkeergarage is vol, kinderen ruzie. We racen, we rennen, en staan uiteindelijk een kwartier te vroeg in de winkel. Ik noem onze namen aan de mevrouw achter de toonbank. Ze kijkt verward. Ik zoek de mail. Zeg dat er toch echt staat dat we een afspraak hebben. Zij kijkt nog eens. En dan: “O, Jakob! Die is pas over een uur en een kwartier aan de beurt.” In alle paniek heb ik me een uur vergist. Dan maar naar de kinderboekwinkel voor een troostcadeau.
 

Lees ook
'Mijn vriend is dan wel niet de vader van mijn kinderen, maar hij is wel hun Thomas' >

 

'Wat is dit voor rare man?'

De opticien is een aardige man van een jaar of zestig. Met z’n allen proppen we ons in zijn ogentesthokje. Om Jakobs zenuwen wat te bedaren maakt de man grapjes en legt hij alles uit op een toon waarvan hij denkt dat hij bij een achtjarige aan zal sluiten. Die kijkt me aan met een blik van: wat is dit voor rare man?
“Met dit apparaatje ga ik letters op de muur toveren. Die mag jij dan voorlezen.”
“Sorry hoor”, onderbreekt Jakob hem. “Dat is geen toveren, dat heet technologie.”
Een ruim uur testen we alles wat er te testen valt. En dan is daar de uitslag.
“Niet schrikken”, zegt de opticien. “Sommige kindjes vinden dit niet zo leuk, maar het is echt niet erg. Je krijgt een bril.”
Jakob lacht breed. “Een bril, mam! Gaaf hè? En het was helemaal niet eng. Zei ik toch?”
Het is maar goed dat hij zonder bril mijn blik niet kan zien.
 

Dit artikel staat in Kek Mama 04-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

bijna-duizend-scholen-nederland-te-weinig-leerlingen

Een op de zeven basisscholen in Nederland heeft te weinig leerlingen. Dat zijn er ruim 900, blijkt uit analyse van RTL Nieuws.

Bij een deel hiervan is het zelfs zo leeg, dat sluiting dreigt.

 

Gemeente

Sinds het nieuwe schooljaar heeft de Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO) nieuwe normen vastgesteld: het minimaal aantal leerlingen dat op een school moet zitten, hangt af van de gemeente. Zo moet een school in een grote gemeente als Amsterdam minimaal 195 leerlingen hebben, terwijl een school in bijvoorbeeld Delfzijl aan zo’n vijftig leerlingen genoeg heeft. Komt je als onderwijsinstelling drie jaar lang niet aan dat aantal? Dan krijg je geen geld meer van de overheid en moet je in principe dicht.

 

Lees ook
Van 'openbaar' tot 'confessioneel bijzonder': 4 soorten basisscholen op een rij >

 

'Een slechte zaak'

Ondanks dat veel ouders denken dat een 'kleine' school juist goed voor hun kind is, noemt de Onderwijsraad het 'een slechte zaak'. "De kwaliteit van de lessen op kleine scholen is kwetsbaar. Als op zo'n school een docent ziek is of weg gaat, levert dat al snel problemen op. Verder wordt er vaak met combinatieklassen gewerkt en dat is een stuk lastiger voor de leerkracht."

 

Drie keer zo hoog

Ook is een kleine school voor kinderen slecht voor hun sociale ontwikkeling én relatief duurder dan een gemiddelde school, stelt de Raad. "Scholen krijgen een bedrag per leerling, maar ook een 'vaste voet'. Die kosten worden bij een kleine school over minder leerlingen verdeeld en zijn dus bijna drie keer zo hoog als op een gemiddelde school."

Wil je weten hoeveel leerlingen de scholen in jouw woonplaats hebben? Ga naar RTLnieuws.nl

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
zo-willen-kinderen-eten-geserveerd-hebben

Alles op een hoop of netjes naast elkaar: wetenschapper Annemarie Olsen onderzocht hoe kinderen hun eten het liefst geserveerd hebben en wat blijkt? Meisjes (van 7 en 8 jaar oud) hebben een sterke voorkeur voor borden waarop alle ingrediënten van elkaar gescheiden liggen.

Jongens van diezelfde leeftijd hebben geen voorkeur, maar kinderen tussen de 12 en 14 jaar oud willen hun voedsel het liefst deels of helemaal door elkaar geroerd te eten.

 

'Besmetten'

Waarom jongere meisjes een voorkeur hebben voor een serveerstijl waarbij ingrediënten elkaar niet raken, is gissen. “Het kan zijn dat ze geloven dat de verschillende ingrediënten elkaar kunnen ‘besmetten’", zegt Olsen. “Maar het kan ook zijn dat ze de verschillende elementen in een bepaalde volgorde willen eten of dat het ze meer overzicht geeft.”

 

Lees ook
Onderzoek: hierdoor eet jouw kind voortaan wel alle groenten op >

 

Advies

Of je kind nu een jongen of meisje is, de wetenschapper adviseert ouders sowieso verschillende ingrediënten gescheiden van elkaar op een bord te leggen. "Ze kunnen dan zelf de keuze maken om de ingrediënten één voor één op te eten of toch met elkaar te vermengen."

Bron: scientias.nl

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >