Anke Laterveer is single moeder van Jakob (8) en Hannah (7). In Kek Mama schrijft ze uitgesproken over wat ze meemaakt.
Jakob moet een bril. Tenminste, dat denken we. Hij kan de tekst op het schoolbord vaak niet lezen, zegt hij. En omdat ik zelf min 7,5 heb en zijn vader min 3 is het geen rare gedachte dat hij wellicht ook geen al te beste ogen heeft. Maar een bril, die koop je niet zomaar. Daarvoor moet je eerst naar de opticien. Online maak ik een afspraak. Jakob kijkt mee.
“Hoe gaat dat dan daar?”
“Er is een meneer of mevrouw die met apparaatjes je ogen gaat testen.”
“Doet dat pijn?” Het klinkt bedremmeld.
“Nee hoor.”
“Weet je het zeker?”
“Heel zeker.”
In de drie weken tot de afspraak vraagt Jakob steeds vaker of het echt geen pijn zal doen. Elke keer stel ik hem gerust, maar stiekem begin ik bijna zelf te twijfelen.
En dan is het de dag van de afspraak. Omdat ik niet te veel wil stressen, vertrekken we ruim op tijd. Dat blijkt nodig, want alles gaat mis. Bussen rijden niet, parkeergarage is vol, kinderen ruzie. We racen, we rennen, en staan uiteindelijk een kwartier te vroeg in de winkel. Ik noem onze namen aan de mevrouw achter de toonbank. Ze kijkt verward. Ik zoek de mail. Zeg dat er toch echt staat dat we een afspraak hebben. Zij kijkt nog eens. En dan: “O, Jakob! Die is pas over een uur en een kwartier aan de beurt.” In alle paniek heb ik me een uur vergist. Dan maar naar de kinderboekwinkel voor een troostcadeau.
Lees ook
‘Mijn vriend is dan wel niet de vader van mijn kinderen, maar hij is wel hun Thomas’ >
De opticien is een aardige man van een jaar of zestig. Met z’n allen proppen we ons in zijn ogentesthokje. Om Jakobs zenuwen wat te bedaren maakt de man grapjes en legt hij alles uit op een toon waarvan hij denkt dat hij bij een achtjarige aan zal sluiten. Die kijkt me aan met een blik van: wat is dit voor rare man?
“Met dit apparaatje ga ik letters op de muur toveren. Die mag jij dan voorlezen.”
“Sorry hoor”, onderbreekt Jakob hem. “Dat is geen toveren, dat heet technologie.”
Een ruim uur testen we alles wat er te testen valt. En dan is daar de uitslag.
“Niet schrikken”, zegt de opticien. “Sommige kindjes vinden dit niet zo leuk, maar het is echt niet erg. Je krijgt een bril.”
Jakob lacht breed. “Een bril, mam! Gaaf hè? En het was helemaal niet eng. Zei ik toch?”
Het is maar goed dat hij zonder bril mijn blik niet kan zien.
Dit artikel staat in Kek Mama 04-2018.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Francine, die haar zoon niet meer van de opvang durft te halen, uit angst voor wat voor wangedrag hij nu […]
Voormalig rolstoeltennisster Esther Vergeer (44) kreeg kort na de geboorte van haar dochter een kankerdiagnose, dat vertelt de topsporter in een interview met Vriendin.
Sabine (41) werkte fulltime, sportte fanatiek en danste door de woonkamer met haar dochters. Tot Long COVID haar leven stillegde. Wat volgde was een zware periode van overleven, rouw en ontdekken hoe ze het moederschap opnieuw vorm moest geven.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
Er zijn van die momenten waarop je naar je kind kijkt en ineens denkt: wow, dit is anders dan vroeger. Kinderen die hun grenzen aangeven. Die durven praten. Die zichzelf serieus nemen. En dat is prachtig.
