vakantie opvoeden daarna wel weer
Beeld: Unsplash

Een paar weken hoeven we niks, opvoeden doen we wel weer na de vakantie. "Alsjeblieft lieverd, een ijsje. En nog een. En je hoeft ook nog lang niet naar bed."

Het had nogal wat voeten in de aarde om Rosa in een deugdelijk ritme te krijgen. Als baby ging ze naadloos van slaapje naar speeltje naar flesje. Geen vuiltje aan de lucht. Maar vorig jaar zomer, toen ze anderhalf was, vertikte ze het ineens nog langer overdag te slapen. ’s Avonds naar bed brengen was ook een ramp – haar gekrijs was zo extreem dat het me nog steeds verwondert dat de buren niet stiekem Jeugdzorg hebben ingeschakeld – en na drie happen avondeten wilde ze ‘UUUIIIT!’ haar eetstoel. Enfin, hier moest even hard opgetreden worden.

Dus: consequent op hetzelfde tijdstip eten en naar bed, maximaal twee boekjes voorlezen en soms gewoon ouderwets laten huilen. Die militaire aanpak hielp wonderwel. Na een vierdaagse oorlog in de loopgraven van haar slaap­kamer kon ik de overwinning opeisen. Ze sliep weer, overdag en ’s avonds, op gezette tijden. Tevreden klopte ik mezelf op de borst. Zo simpel was opvoeden. Dus ja, misschien ging ik een beetje naast mijn schoenen lopen. En ja, hoogmoed komt voor de val. Want toen gingen we op vakantie. En dat veranderde alles.

 

Toegeven

Grappig hoe je achteraf altijd precies het moment kunt aan­wijzen waarop je genadeloos de mist inging. Bij ons kwam dat keerpunt al op het vliegveld. Neuroot als ik ben, waren we daar veel te vroeg, want hallo, je zal je vlucht maar missen. En dus hadden we uren te doden in het restaurant en in de winkels. Natuurlijk had ik zo’n peuterliga mee. En een banaan, wat worteltjes en doosjes rozijntjes. Maar die hoefde Rosa niet, ben je gek. Het restaurant had frietjes, appeltaart en toetjes. Veel lekkerder, dat snapt ieder weldenkend mens. En ach, het was vakantie. We konden de teugels best weer even laten vieren (fout nummer 1).

Onze draakzilla laafde zich aan de Fristi, chocolatechipcookies en hapjes tosti. Daarna mocht ze in zo’n draaiattractie die je ook in winkelcentra ziet. Bij hoge uitzondering twee keer achter elkaar, want zo’n ritje duurt wel heel kort. Daarna gingen we tax free shoppen. Natuurlijk kocht ik geen Dior­luchtje voor haar. Ik ben niet helemaal van de pot gerukt. Hooguit een klein beetje, want ze kreeg wel een zonnebril, terwijl ze er al twee had. Gewoon omdat ze daar nadrukkelijk naar wees en ‘diiiieee!’ riep. Zo reageer ik zelf ook als ik iets moois in het vizier krijg, dus ik snapte haar vastberadenheid. Bovendien hield die bril haar weer even koest zodat ik haar in de buggy kon zetten zonder bijkans haar benen te breken.

 

Extra flesje pap

Los van een poepexplosie toen we net vijf minuten in de lucht waren, ging de vlucht boven verwachting goed. Onze huurauto stond klaar, de Spaanse camping en het chalet waren fantastisch en het strand lag op kruipafstand. Het grote genieten kon beginnen.

Al snel bleek ons Hollandse ritme niet helemaal toepasbaar op dit fijne adresje. Het familierestaurant dat al vroeg open was, serveerde kartonnen pizza’s en smakeloze pasta. Het andere restaurant op de camping, daar waar de sappige steaks op een houtskoolgrill bereid werden en verdomd goeie wijn geschonken werd, opende pas rond half negen. Dan lag Rosa al lang op één oor. Nood breekt wet, ook dát weet ieder weldenkend mens. Dus ik deed het enige logische wat ik kon doen. Ik verlegde haar bedtijd. Dat deed ik uiterst slim, al zeg ik het zelf.

Allereerst stapte ik over van twee kleine slaapjes overdag naar één lange middagslaap (dit had al veel eerder gemoeten maar ik was te lui om dit aan te pakken). En ik moest een manier verzinnen om haar ’s ochtends langer te laten uitslapen. Dat bleek niet zo moeilijk: voordat ik zelf ging slapen, rond middernacht, glipte ik haar slaapkamertje binnen en gaf ik mijn dochter een extra fles pap. Het slaapt immers een stuk lekkerder met een goedgevuld buikje. Succes gegarandeerd. Plots sliep Rosa uit tot half tien, waardoor alles een paar uur opschoof. We konden samen uit eten bij het goede eettentje en onze dochter liet het zich allemaal welgevallen.
 

Lees ook
Op vakantie met een baby: hier moet je op letten >

 

Geen zin in gezeik

Tot in de late uurtjes speelde Rosa op terrasjes en de strand­ kermis, die trouwens ook pas rond acht uur openging (dat zeg ik: we hadden gewoon geen keus). De lunch van een volkoren­ boterham met kaas en een tuitbeker melk werd vervangen door olijven die onze peuter gulzig naar binnen werkte. Net als chips (‘daar zit zout in, goed met dit warme weer’), manchego­ kaas, worstjes, toastjes, koekjes en van die kleffe Spaanse cake­jes. Want ik merkte al gauw: op vakantie heb je geen zin in gezeik. In onderhandelen over nog één hapje broccoli en nog één slaapliedje. Je wilt gewoon je welverdiende rust.

 

'Grote, pluchen nepspin'

En zo gebeurde het dat we Rosa eigenlijk niets meer weigerden. En dat had weer tot gevolg dat we ineens met een enorme spin zaten opgezadeld. Dat moet ik even uitleggen, geloof ik. Het ging als volgt: we banjerden met Rosa in de buggy door zo’n heerlijke rommelwinkel. Een soort Spaanse Action, maar dan kneuteriger.

We liepen door het gangpad met huisdierbenodigdheden. En toen trok Rosa met haar vliegensvlugge handjes een honden­speeltje in de vorm van een grote, pluchen nepspin naar zich toe. Toen ik ’m probeerde af te pakken begon ze hartverscheurend te huilen. Dat is thuis al niet fijn, maar in den vreemde al helemaal niet. Dan wil je blije gezichtjes, quality time, genieten, geen proble­men. En dat betekent: geen ruggengraat tonen. Ik wist niet hoe gauw ik het enge beest moest afrekenen. En daarmee kocht ik weer even mijn rust. Ik vond het prima. Het leven was goed en tranquilo, daar aan de Costa del Sol.

 

Het thuis ritme

Na veertien dagen kwamen we weer thuis. En wilde ik Rosa gewoon weer om zeven uur in bed hebben. Zoals dat hoort. Dat pikte mevrouw niet. Goh. Opnieuw braken er onlusten uit in ons huishouden. De degens werden gekruist en na een paar dagen hard tegen hard kwam het toch tot een staakt­ het­vuren, waarbij mijn peuter het onderspit moest delven. Maar we bleken nog een grove fout te hebben gemaakt. Eentje met langdurige gevolgen. Aan het zwembad had ik Rosa een likje van mijn ijsje gegeven (fout nummer 2). Het was haar allereerste kennismaking met dit koude genot.

 

Andere regels

En daarmee hebben we slapend ijsmonster doen ontwaken. Gék is ze op raketjes, oublie­ hoorns en dubbellikkers. Op vakantie kreeg ze er elke avond eentje (of twee). Maar er gaat inmiddels geen dag voorbij of Rosa, nu tweeënhalf, schreeuwt om ijs. Onze vriezer staat in de kelder, waarvoor een traphekje staat. Als een volleerde hooligan hangt ze in het hekje te rellen om een perenijsje.

Ik krijg het maar niet aan haar verstand gepeuterd dat er thuis simpelweg andere regels gelden. En dat terwijl ik alleen maar ’s lands wijs, ’s lands eer heb gehandhaafd. Het is gewoon beleefd je aan te passen aan je gastland, waar alle kindertjes tot elf uur opblijven en er niet moeilijk wordt gedaan om een suikerspin meer of minder. Maar goed, ik kan niet álles afschuiven op die zwierige Spanjaarden/Italianen/Grieken en hun malle dagritme.

 

'Het is vakantie'

De waarheid is dat als het kwik in Nederland boven de twintig graden uitkomt, ik sowieso dat hele opvoeden een beetje mañana mañana op z’n beloop laat. Vandaag is het bijvoorbeeld zo’n dertig graden. Dan heb ik geen zin om te koken. Dus halen we straks een broodje shoarma. Uit ervaring weet ik dat Rosa daar braaf van mee­ eet. Daarna mag ze nog even klooien in de tuin en vooruit maar weer, ook een ijsje.

Over een paar weken gaan we op vakantie en is het hek opnieuw van de dam, dat geef ik je nu al op een briefje. Maar weet je: het wordt vanzelf wel weer herfst en winter. Vakanties eindigen hoe dan ook. En tegen die tijd verschijn ik weer vastberaden en goed bewapend op de onvermijde­lijke veldslag.
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.


 



Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kind vermaakt zichzelf
Beeld: Unsplash

Hallo zeg, Joan is geen animatieteam voor kinderen die zich vervelen. Haar zoon moet echt heel ziek zijn, wil ze een potje met hem kwartetten.

Wachtend op het schoolplein raak ik in gesprek met de moeder van Fien, een klasgenoot van Callum. Uit beleefdheid informeer ik naar haar plannen voor de meivakantie. En krijg een dagbesteding voorgeschoteld waar menig animatieteam jaloers op zou zijn. Ze gaan naar het filmmuseum en Nemo. Ze heeft een dj­-workshop geregeld. Ze is van plan Fien pasta te leren koken. Ze doen met zijn tweetjes mee met de zwemvierdaagse, hebben twee moederdochter­-tennisclinics geboekt en uiteraard het gebruikelijke programma: verven, knutselen en koekjesbakken. En wij? Ook zulke leuke plannen?
 

'We zijn ons nog aan het oriënteren'

Eerlijk gezegd heb ik daar nog geen seconde over nagedacht. Bij twee weken vrij denk ik vooral aan ultieme rust. Beetje uitslapen, rustig de dag opstarten en dan kijken op welke momenten ik nog kan werken. Met wat geluk is het mooi weer en speelt Callum buiten. Bij hevige plensbuien gaan we een keer naar de bioscoop, maar ik weet niet eens of er iets draait. Ik hou het dus maar op: “We zijn ons nog aan het oriënteren.” Dat klinkt in ieder geval een stuk beter dan: “Ik heb niks gepland.”
 

Moedergen

Al komt het daar wel op neer. Ik ben namelijk niet zo’n entertainmentmachine. Ik mis de moederdeugd waarbij je dolgelukkig wordt van een middagje fröbelen of kwartetten met je kroost. Of van dekens en lakens een spannende hut maken. Dat moedergen heb ik nooit gehad. Ook niet toen Callum jonger was. Ik vond het heerlijk naar hem te kijken als hij met zijn kleine knuistjes een blokkentoren stapelde. Maar dan vanaf de bank met een espresso erbij.

En dat is altijd zo gebleven, ook nu hij zeven is. Ik voel me niet geroepen mee te klimmen op een klimrek, in zandbakken te grutten of deel te nemen aan watergevechten. Ik moedig hooguit aan en cater met liefde limonade en koekjes. ’s Zomers wil ik met alle plezier een zwembad opblazen, vullen met emmers lauw water en de hele collectie zwemattributen oppompen, maar dan houdt het op.

Van de Xbox weet ik alleen hoe hij aangaat, maar ik heb geen idee hoe ik een voetbalpoppetje naar voren kan bewegen, laat staan een bal schieten, dus dat hele Fifa18 is niet aan mij besteed. En ik mis het geduld om urenlang Muizenval, Toren van Pisa of Bunny Hop te spelen. Als een toren instort ben ik er meteen klaar mee en ik erger me nogal snel als ik niet win. En laten we het alsjeblieft niet hebben over Legopakketten in elkaar zetten, Callums grote passie.
 

Lego

Callum is dol op Lego Ninjago. Sinds zijn vijfde prutst hij de ingewikkeldste bouwwerken in elkaar. Hij bestudeert secuur gebruiksaanwijzingen die door de gemiddelde Ikea-klant als hogere wiskunde zouden worden betiteld. Af en toe wenst hij daar hulp of aanmoediging bij. Al was het maar omdat sommige priegelsteentjes echt lastig klemmen of hij net dat ene rode blokje niet kan vinden.

Of ik wil zoeken? Alvast een vliegtuigje in elkaar wil zetten? De vleugels van de adelaar maken? Zo’n taak schuif ik direct door naar mijn vriend, met de zeer vrouwonvriendelijke boodschap ‘moeders kunnen niet bouwen’. Voordat ik nu een feministische lawine over me heenkrijg: ik voed Callum verder reuze genderneutraal op. Hij leerde al jong dat vrouwen gelijk zijn aan mannen en we verdelen hier in huis keurig alle huishoudelijke taken, ongeacht de sekse. Maar als het om Lego gaat, komt dit politiek incorrecte statement me persoonlijk gewoon goed uit.
 

Sámen delen, sámen spelen

Gek genoeg heb ik wel engelengeduld als het op knuffelen aankomt. Lekker met Callum in bed tutten, samen in bad en stoeien op de bank. Ik ga ook graag mee als hij moet voetballen. Ik sla geen training over, juich om elk balcontact en mis niks, ook niet die uitwedstrijd om kwart over acht ’s ochtends. En voorlezen vind ik een feestje. Zowel voor het slapengaan of op de bank, als we net uit de bieb komen.

Niets zo leuk als mijn favoriete jeugdboeken opnieuw lezen en mijn kind enthousiasmeren voor taal. Maar daar houdt het qua ouderparticipatie wel bij op. Tot ongenoegen van mijn zoon, die heilig gelooft in het credo sámen delen, sámen spelen. Callum kan na zo’n zaterdagochtend, waarop ik in de stromende regen een uur heb gekeken naar een horde jonge hondjes en een bal, doodleuk vragen wat we straks gaan doen, als we thuis zijn. Nou, ik weet niet wat jij gaat doen, maar ik ga koffiedrinken en de krant lezen, denk ik dan. Of domweg candy crushen op de bank. In ieder geval schakel ik mezelf de rest van de dag uit. Even alleen met mijn eigen gedachten. En dat kan het beste als hij in zijn speelhoek Lego bouwt of Pokémonplaatjes op sterkte sorteert.
 

Uitzondering

De enige uitzondering maak ik als Callum ziek is. Een paar werken geleden had hij hoge koorts, hoofd­ en keelpijn en kon hij geen hap door zijn keel krijgen. Heel aandoenlijk en mijn hart brak. Ik wist niet hoe snel ik het hele arsenaal aan familiespellen en Beyblades (soort tollen, google maar) tevoorschijn moest halen. Ik was dolgelukkig dat ik hem kon afleiden met 45 potjes Pesten en Beyblade­gevechten. Maar man, wat was ik blij toen hij beter was en weer lekker buiten kon spelen met de jongens uit de buurt.

Dat zie ik toch het liefst, een kind dat met vriendjes buiten aan het schooieren is en zichzelf goed kan vermaken. Natuurlijk lukt dat niet elke dag. Zeker als zijn twaalfjarige stiefzus hier is, hoor ik regelmatig de woorden ‘ik verveel me’ rondzingen. Prima, niks mis mee. Heb ik vroeger ook veelvuldig gedaan. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat verveling fantastisch is voor de creativiteit. Kinderen hebben meer tijd nodig om prikkels te verwerken dan volwassenen. Dus als je kind zich verveelt of alles saai vindt, schijnt dat heel nuttig te zijn. Saai betekent namelijk rust en oplaadtijd voor de hersenen.
 

Zichzelf vermaken

Als je continu je kind entertaint of ideeën aandraagt om ergens mee te spelen, worden de hersenen niet voldoende gestimuleerd en dus lui, stellen experts. Kinderen leren zo niet om zichzelf te vermaken. Peter Gray, hoogleraar psychologie aan het Amerikaanse Boston College, maakt het nog bouder. Volgens hem moeten ouders die constant meespelen als er een vriendje komt, niet gek opkijken als hun kind narcistisch wordt. Hij stelt in zijn boek Free to learn dat ouders hun kinderen zelf moeten laten aanmodderen. Door je afzijdig te houden, geef je ze de kans hun empathisch vermogen te ontwikkelen. Ze weten dat vriendjes zomaar kunnen afhaken, als er geen ouder is die ingrijpt, dus zijn ze automatisch socialer.

Ik kan me ook niet herinneren dat mijn moeder marathonsessies touwtjespringen of knikkeren met mij hield of fijn mee kwam spelen met de Barbies. Noch de moeders van mijn vriendinnen. Ik weet ook niet wat ze wel deden. Het huishouden? Koffiedrinken? In mijn herinnering stond mijn moeder altijd op de tennisbaan, maar dat kan ik mis hebben.
 

Lees ook
VIDEO: dit doen moeders dus de hele dag >

 

De hele dag bezig met hun kind

Schijnbaar zijn de moeders in mijn omgeving allemaal reuze productief. Zeker degenen die maar één kind hebben, zijn de hele dag bezig om het hun kind naar de zin te maken. De moeders van Callums vriendje Bas gaat gerust met vier jongens tegelijk naar het bos om daar een speurtocht uit te zetten. Zomaar, omdat het woensdagmiddag is. Ik moet er niet aan denken.

Of lijkt dat maar zo, dat al die moeders hele dagen meespelen? Als ik de moeders van Callums voetbalelftal ernaar vraag, blijkt dat zij ook niet als animatieteam fungeren. Lucie doet zelfs helemaal niets. “Ben je gek, hooguit eens per jaar een bordspel, met Kerst. Verder vermaakt hij zich maar met zijn iPad of Playmobil.” Lian haat de Playstation waarmee haar zoon zich dagelijks amuseert. “Al die vreselijke autorace­games. Ik ga echt geen wedstrijdje met hem spelen hoor. Ter compensatie ga ik naast hem op de bank zitten als hij gamet, beetje Facebooken en appen met vriendinnen. Vindt hij ook reuze gezellig.” En Fatima, moeder van vier zonen en een dochter, is nog resoluter: “Nee hoor, spelletjes doen ze maar samen; genoeg broers, zeg ik altijd. Ik speel thuis al zo vaak voor scheidsrechter, dat vind ik voldoende.”

Hoe meer ik doorvraag, hoe meer eerlijke antwoorden ik krijg. Mijn collega Sophie biecht op dat ze soms wel erg lang doet over het zoeken naar de vingerverf in de hoop dat de kinderen inmiddels allang zijn vergeten wat ze zouden gaan doen.
 

Qualitytimen

Gesterkt door deze verhalen (maar ook met een tikkie schuldgevoel, want het is toch wel erg dat mijn zoon eerst ziek moet worden voor ik een keer met hem wil qualitytimen) besluit ik in de meivakantie toch iets met hem te gaan doen. En zo komt het dat ik na twee weken op het schoolplein bewust de moeder van Fien opzoek. Ik kan haar trots vertellen dat ik met Callum ben gaan midgetgolfen, dat ik een keer popcorn (magnetron, maar toch) met hem heb gemaakt en ook naar Nemo ben geweest. Dat Callum daar vervolgens als een haas op leeftijdsgenootjes afging met wie hij in de bellenblaasmachine kroop, waarop ik de hele middag op een bankje op mijn iPhone kon turen, is een detail dat ik wijselijk verzwijg.
 

Dit artikel staat in Kek Mama 07-2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie-babys-lijken-oud

De baby's uit onderstaande fotoserie zijn nog geen paar maanden oud, toch lijken ze al behoorlijk op leeftijd. Maar dat maakt ze ook wel weer behoorlijk lief.

Goed om te weten: de foto's zijn allemaal ingezonden door de trotse ouders zélf - van babyshaming is dus weinig sprake ;-).

 

Net Gordon Ramsay

 

En zei iemand Danny Devito?

 

Je ziet 'm nog net niet aan de bar van een Engelse Pub hangen

 

Lees ook
Ja, deze babynamen werden vorig jaar écht gegeven >

 

Samen met z'n concullega

 

Hij is al die aandacht nu al zat

 

Net als deze baby

 

En je dacht dat die new born shoot zo schattig zou worden...

 

Nu al wijzer dan z'n vader

 

Dus... En waar was jij gisteravond?

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >