eerste hulp autoreizen
Beeld: Pexels

Kek Mama’s Jorinde bespaart zichzelf dit jaar de lange autoreis met kinderen naar Kroatië, Italië of een ander fijn en zomers oord. En realiseert zich dat ze dat natuurlijk jaren eerder al had moeten bedenken. Toen de kinderen nog kleuters waren, en ze uit pure overlevingsdrang ontdekte dat:

  1. Die raamstickers van vroeger, anno nu natuurlijk alleen maar werken wanneer je er een whiteboard bij geeft. Omdat kinderen tegenwoordig gewoon in autostoeltjes zitten, in plaats van met zijn drieën op elkaar gepropt en de baby er in een rieten mandje tussen, en met geen mogelijkheid meer bij de ramen kunnen.
     
  2. Plastic zuignapbakjes voor de badkamer dan weer wél ontzettend makkelijk te bereiken zijn voor kinderhanden, en dus ideaal zijn voor potloden en ander los grut dat je anders tegen de tijd dat je op wintersport vertrekt nóg tegenkomt onder de stoelen.
     
  3. Waardoor je tuitbekers trouwens al jaren met een koord aan de autostoeltjes knoopt – toch?!
     
  4. (Prenten)boeken voor onderweg werkelijk het stompzinnigste idee ooit zijn, omdat je voor je nog maar bij de grens met Duitsland of België bent, al vijfendertig keer in een soort wokkel naar de achterbank bent gedoken, om een gevallen exemplaar op te rapen. En er ook gewoon luisterboeken bestaan, hè. In combinatie met koptelefoons, welteverstaan – voordat je de volledige veertienhonderd kilometer naar Istrië naar de avonturen van Aadje Piraatje zit te luisteren.
     
  5. Die je vanaf deze zomer godzijdank ook gewoon tijdens het rijden kunt downloaden, omdat de dataroamingkosten binnen de EU eindelijk betaalbaar zijn geworden. (En je ze dus ook op de achterbank voor Netflix of iets anders entertainerigs kunt zetten, mensen.)
     
  6. Ouderwets rode auto’s tellen en ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ ongetwijfeld ontzettend goed werkten tegen wagenziekte toen je zelf klein was, maar je in de eerste dertig kilometer al tot een soort overspannen zenuwinzinking brengen. En een kwart wagenziektepilletje minstens zo goed werkt, waarop ze nog lekker even slapen ook, wat wel zo prettig is wanneer jullie om vijf uur ’s ochtends vertrokken zijn.
     
  7. En immense hoeveelheden omkoopsnoep met zo’n tabletje echt stukken beter binnen blijven. (De voordelen die dát oplevert zijn niet te tellen.)
     
  8. Het campingprullenbakje natuurlijk gewoon voor de bijrijdersstoel moet staan, wat zeeën van ruimte oplevert in de achterbak, en zeker vijf kilo zwerfafval scheelt tussen de bankbekleding.
     
  9. Kinderen van drie heus best begrijpen dat er twee regels van levensbelang zijn onderweg: vraag nóóit hoe ver het nog is, en op het hurktoilet van de achtentachtigste vrachtwagenstop tegen je moeder zeggen dat je eigenlijk toch niet hoeft, is spelen met je leven.
     
  10. Papieren muffinvormpjes in de bekerhouders van de auto daarentegen echt life savers zijn. Niemand wil drie weken oude kauwgum en tot suikerpasta verworden ranjaresten uit zijn lease-stationcar bikken, nadat ‘ie net de heen- én terugreis met kleine kinderen heeft overleefd.
     
  11. Hydrofiele luiers (en theedoeken) natuurlijk maar één echt, onmisbaar doel hebben: met wasknijpers en touwtjes gespannen tussen de hoofdsteunen van de achterbank en de hoofdsteun van de voorstoelen, fungeren ze perfect als schotten tussen de kinderen. Wie zijn broertje niet ziet, kan ook geen ruzie maken.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >