Beeld: Canva
Ouders met peuters weten het: jonge kinderen verwerken hun emoties met driftbuiten. Boos omdat ze het park moeten verlaten? Driftbui. Verdrietig omdat oma weer naar huis is? Driftbui. Overprikkeld na een lange dag in de dierentuin? Driftbui. Maar hoe je ermee omgaat, maakt een wereld van verschil.
Door vooraf een strategie te hebben, blijf je zelf rustiger. Dat geeft je kind de belangrijke boodschap dat zijn of haar gevoelens er mogen zijn en dat jij er altijd bent. Daarnaast is het ook belangrijk om te weten dat er twee soorten driftbuien zijn: driftbuien thuis en driftbuien in het openbaar. En die vragen elk om een andere aanpak. Wij tippen je acht manieren om rustig te dealen met tantrums.
Wanneer een driftbui thuis begint, is het vaak het beste om erbij te blijven en de emotie te laten uitrazen. Dit is hét moment om je kind te laten zien dat alle gevoelens welkom zijn en dat hun overweldigende emoties jou niet afschrikken. Door rustig te blijven terwijl je kind schreeuwt, huilt of op de grond ligt, geef je een krachtige boodschap: grote gevoelens zijn oké.
Ga, als dat kan, bij je kind op de grond zitten wanneer de driftbui begint. Kijk naar je kind, maar praat of raak hem of haar niet meteen aan. Dat kan te prikkelend zijn en vaak kan een kind je toch niet horen tijdens een driftbui. Probeer niets te doen om de driftbui te “stoppen”. Wees er gewoon. Jouw kalmte laat zien dat hun gevoelens veilig zijn.
Die grote emoties moeten eruit. Als je de driftbui nu onderdrukt, komt hij later waarschijnlijk terug – misschien in de supermarkt in plaats van in de woonkamer. En dat wil je écht niet. Hoe meer je probeert te redeneren of zelfs te troosten met knuffels, hoe langer de driftbui soms duurt. Houd je lichaamstaal en stem rustig. Je bent niet boos, je waakt over je kind. Wacht het uit, het gaat voorbij. En probeer voortaan wat extra tijd in te plannen.
Je ziet vanzelf wanneer de driftbui afneemt. Het huilen is er nog, maar de energie is weg. Dit is het moment om troost aan te bieden. Steek je armen uit en laat zien dat je beschikbaar bent voor een knuffel. Laat je kind voelen dat je van hem of haar houdt, ook als ze net woedend op de grond lagen te schreeuwen.
Als je kind weer rustig is, kun je de gevoelens benoemen. Zeg bijvoorbeeld: “Je was heel boos toen ik zei dat je niet op de bank mocht klimmen.” Misschien komen de tranen nog even terug en ook dat is oké. Help je kind woorden te geven aan wat er gebeurde, zonder er lang bij stil te staan.
Natuurlijk is dit het ideale scenario. In de praktijk is er vaak een pan op het vuur of een ander kind dat aandacht nodig heeft. Dat hoort er nou eenmaal bij.
Hoe je een driftbui buitenshuis aanpakt, hangt grotendeels af van hoe je omgaat met starende blikken. Als dat je weinig doet, kun je vaak rustig bij je kind blijven, zelfs in het park of de supermarkt. Maar als openbare driftbuien je hartslag verhogen en je wangen doen gloeien, is een andere aanpak helpend.
Hoe ver is je kind al? Is afleiding nog mogelijk? Een snack, een grapje, iets grappigs aanwijzen? Neem eerst zelf een diepe ademhaling en bepaal je volgende stap. Jouw rust werkt vaak door op je kind.
Is het een volledige driftbui die niet meer te stoppen is? Ga dan naar een plek met meer rust en privacy. Dat kan een rustig hoekje in het park zijn, of het verlaten van de winkel. Doe dit zonder boosheid. Zeg niet dat je kind je dag verpest. Zeg liever: “We gaan even naar een rustige plek waar we samen kunnen zijn.”
Thuis is afleiding vaak niet wenselijk, maar buitenshuis kan het soms de beste oplossing zijn. Is de driftbui nog in een beginfase, probeer de aandacht te verleggen. In het park kun je iets leuks voorstellen om samen te doen. Tijdens het boodschappen doen kun je je kind om hulp vragen: “Zou jij me kunnen helpen de melk te vinden?” “Ik weet niet welk fruit ik zal kopen, kun jij me helpen kiezen?”
Als je je kind afleidt, verdwijnen de gevoelens niet, ze worden alleen uitgesteld. Grote kans dat de driftbui later op de dag alsnog komt, vaak om iets kleins. Laat die driftbui thuis dan gewoon gebeuren. Het gaat niet om de beker, maar om alle emoties die je kind eerder heeft ingehouden.
Het leren omgaan met emoties is een langzaam proces. Help je kind door gevoelens te benoemen, te vertellen hoe jij met boosheid of verdriet omgaat, en vooral: altijd aanwezig te zijn. Met de tijd zullen driftbuien afnemen en maken ze plaats voor meer verbinding en gesprekken.
Model Kim Feenstra maakt ook regelmatig tantrums mee met haar kind. Ja, ook in het openbaar. “Ik weet er inmiddels mee om te gaan”, vertelt ze over haar strategie. In dit artikel deelt ze er meer over.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
