Beeld: Canva
Een dreumes die krijsend op de supermarktvloer ligt, omdat je het verkeerde pak rozijntjes hebt gepakt: welkom in de wondere wereld van het ouderschap.
Driftbuien horen erbij. Je veroorzaakt ze niet, maar soms maak je ze onbedoeld wel erger. Gelukkig legt gedragsdeskundige en vader Gabriel Hannans (@the_indomitable_blackman) uit hoe je dat kunt voorkomen. Zijn boodschap: “Je hoeft de emoties van je kind niet te fixen. Je hoeft er alleen maar te zijn.”
Lees en leer.
Je kind gilt. Iedereen kijkt. Je voelt het zweet op je rug. Oplossing? Snel de kop in drukken die handel. Toch? Niet dus. “Als je de boel te snel smoort, sla je de emotie niet over, je duwt ’m alleen weg. En geloof me: die komt terug. Met rente”, aldus Gabriel. Wat dan wel? Adem in. Adem uit. Wees de rust zelve. Laat je kind voelen wat hij voelt. Herinner hem eventueel aan tools die je hem eerder leerde (zoals rustig ademhalen). Maar: jij hoeft het niet op te lossen. Die emoties mogen er gewoon zijn.
We’ve all been there: “Grote kinderen doen zo niet!” of “Doe niet zo raar!” Klinkt onschuldig, maar volgens Gabriel leren kinderen zo vooral dat ze ‘slecht’ zijn — niet wat ze anders kunnen doen. Validatie is key. Zeg iets als: “Ik zie dat je boos bent. Dat mag.” Zo leert je kind: emoties zijn oké. Wat je ermee doet, dat is wat telt.
Vandaag mag het niet, morgen wel. Kinderen zijn net kleine wetenschappers: als doordrammen één keer werkt, proberen ze het een volgende keer gewoon ook nóg een keer. Wat helpt? Consequent zijn en niet-onderhandelbare grenzen stellen. Pick your battles en blijf daarin consistent. Zo voelt je kind zich veilig — want duidelijkheid = vertrouwen. En nee, daarvoor hoeven ze het leuk vinden dat die grens er is, dus maak je klaar voor wat extra driftbuien tot je kind gewend is aan de nieuwe grenzen.
Je kind ligt krijsend op de vloer en jij begint over “het belang van delen”? Dat is, in Gabriels woorden, “net zo nuttig als iemand met een paniekaanval belastingregels uitleggen.” Wat werkt wel? Zachte stem. Weinig woorden. Adem mee. Pas als je kind weer rustig is, kun je het gesprek aan gaan.
Is je kind moe, hongerig, overprikkeld — of alles tegelijk? En besluit jij dan nog even snel naar de supermarkt te gaan? Tja, dan vraag je erom. Pro tip: check je kind voor vertrek. Snack? Water? Rust? Houd desnoods een “driftbui-logboek” bij: wanneer gebeuren ze? Wat ging eraan vooraf? Zo krijg je inzicht en weet je ook hoe je het kunt voorkomen.
Tekst gaat verder onder de TikTok-video.
@the_indomitable_blackman You’re not causing tantrums… but you might be feeding them without even knowing it. #3 is the one that catches every parent I work with! Ready for calmer days and fewer meltdowns? Dm for coaching info #FYP #ParentingTips #ParentCoach #GentleParenting #consciousparenting ♬ Clair de lune/Debussy – もつ
Driftbuien zijn normaal. Onvermijdelijk zelfs. Maar als je weet wat ze voedt, kun je er beter op inspelen. Niet door ze weg te duwen, maar door je kind te helpen zijn emoties te begrijpen. En eerlijk: dat is uiteindelijk precies wat we willen, toch?
Dit is het #1 ding dat ouders verkeerd doen bij het opvoeden van zelfverzekerde kinderen. Je leest het hier.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’
