Een dreumes die krijsend op de supermarktvloer ligt, omdat je het verkeerde pak rozijntjes hebt gepakt: welkom in de wondere wereld van het ouderschap.
Lees verder onder de advertentie
Driftbuien horen erbij. Je veroorzaakt ze niet, maar soms maak je ze onbedoeld wel erger. Gelukkig legt gedragsdeskundige en vader Gabriel Hannans (@the_indomitable_blackman) uit hoe je dat kunt voorkomen. Zijn boodschap: “Je hoeft de emoties van je kind niet te fixen. Je hoeft er alleen maar te zijn.”
Lees verder onder de advertentie
5 reacties waarmee je een driftbui juist erger maakt
Lees en leer.
1. Te snel willen fixen (a.k.a. de paniekreactie)
Je kind gilt. Iedereen kijkt. Je voelt het zweet op je rug. Oplossing? Snel de kop in drukken die handel. Toch? Niet dus. “Als je de boel te snel smoort, sla je de emotie niet over, je duwt ’m alleen weg. En geloof me: die komt terug. Met rente”, aldus Gabriel. Wat dan wel? Adem in. Adem uit. Wees de rust zelve. Laat je kind voelen wat hij voelt. Herinner hem eventueel aan tools die je hem eerder leerde (zoals rustig ademhalen). Maar: jij hoeft het niet op te lossen. Die emoties mogen er gewoon zijn.
Lees verder onder de advertentie
2. Schaamte gebruiken (“Gedraag je eens!”)
We’ve all been there: “Grote kinderen doen zo niet!” of “Doe niet zo raar!” Klinkt onschuldig, maar volgens Gabriel leren kinderen zo vooral dat ze ‘slecht’ zijn — niet wat ze anders kunnen doen. Validatie is key. Zeg iets als: “Ik zie dat je boos bent. Dat mag.” Zo leert je kind: emoties zijn oké. Wat je ermee doet, dat is wat telt.
Vandaag mag het niet, morgen wel. Kinderen zijn net kleine wetenschappers: als doordrammen één keer werkt, proberen ze het een volgende keer gewoon ook nóg een keer. Wat helpt? Consequent zijn en niet-onderhandelbare grenzen stellen.Pick your battles en blijf daarin consistent. Zo voelt je kind zich veilig — want duidelijkheid = vertrouwen. En nee, daarvoor hoeven ze het leuk vinden dat die grens er is, dus maak je klaar voor wat extra driftbuien tot je kind gewend is aan de nieuwe grenzen.
Lees verder onder de advertentie
4. Met logica komen tijdens een meltdown
Je kind ligt krijsend op de vloer en jij begint over “het belang van delen”? Dat is, in Gabriels woorden, “net zo nuttig als iemand met een paniekaanval belastingregels uitleggen.” Wat werkt wel? Zachte stem. Weinig woorden. Adem mee. Pas als je kind weer rustig is, kun je het gesprek aan gaan.
5. Triggers negeren (a.k.a. de klassieke 16:00-uurs crash)
Is je kind moe, hongerig, overprikkeld — of alles tegelijk? En besluit jij dan nog even snel naar de supermarkt te gaan? Tja, dan vraag je erom. Pro tip: check je kind voor vertrek. Snack? Water? Rust? Houd desnoods een “driftbui-logboek” bij: wanneer gebeuren ze? Wat ging eraan vooraf? Zo krijg je inzicht en weet je ook hoe je het kunt voorkomen.
Driftbuien zijn normaal. Onvermijdelijk zelfs. Maar als je weet wat ze voedt, kun je er beter op inspelen. Niet door ze weg te duwen, maar door je kind te helpen zijn emoties te begrijpen. En eerlijk: dat is uiteindelijk precies wat we willen, toch?
Dit is het #1 ding dat ouders verkeerd doen bij het opvoeden van zelfverzekerde kinderen. Je leest het hier.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Drie weken geleden werd Christina Curry voor het eerst moeder van dochter Cleo. Nu deelt ze een update over hoe het met haar gaat én hoe haar lichaam er inmiddels uitziet.
Kinderen spelen het liefst waar ze zich vrij voelen, maar als ouder bepaal je natuurlijk ook waar die vrijheid eindigt. Alleen had Saar nooit verwacht dat een paar vieze voeten genoeg zouden zijn om een speelvriendschap ineens ingewikkeld te maken.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Julia (39) haar ervaring. Haar 9-jarige zoon zat rustig in de auto te gamen terwijl zij de hond uitliet. Tot ze terugkwam en er ineens politie bij de auto stond.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.