Lieke Martens openhartig over verlies van zoontje Eden: ‘Ik voelde hem al bewegen in mijn buik’
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Beeld: Canva
Je kinderen opvoeden zoals jij dat wil. Dat klinkt misschien logisch, maar het blijkt in de praktijk een stuk lastiger als je een schoonmoeder hebt die overal een mening over heeft. Dat ontdekte ook Ezra, tot haar bom uiteindelijk barstte. Om een paar druiven.
Ezra (31) is moeder van een peuter (3): “Mijn schoonmoeder is niet per se onaardig, maar ze is wel ontzettend aanwezig. Alles wat ik doe met onze dochter wordt vergeleken met haar andere kleinkind, Cato, ons nichtje dat bijna even oud is. Laatst was het weer zo ver en had ze een mening over de druiven die ik serveerde aan mijn dochter. Maar toen.. toen was ik er écht klaar mee. Ik zal vertellen waarom.
Eigenlijk is het belachelijk wat ik nu ga vertellen, maar het is toch echt de reden waarom ik mijn schoonmoeder al weken niet heb gesproken. Ik snijd druiven door midden voor mijn dochter. Tja, druiven zijn nou eenmaal van die verraderlijke dingen – net als popcorn – waar kleine kinderen in kunnen stikken. Noem het overdreven, maar ik slaap er beter door. Mijn dochter at ze zonder problemen op. Tot mijn schoonmoeder het opmerkte. “Cato eet haar druiven gewoon in z’n geheel op hoor”, zei ze. “Die worden bij haar niet gesneden.”
Haar sneer schoot bij mij volledig in het verkeerde keelgat. Ik voelde meteen die bekende irritatie opkomen. Zo’n steek in mijn buik die ik inmiddels maar al te goed ken. Het ging allang niet meer alleen over druiven. Het ging over al die eerdere opmerkingen. Over dat Cato al langer zindelijk was, dat Cato veel beter stil kon zitten aan tafel, dat Cato alles at zonder te morren. Altijd weer die vergelijking, alsof ik constant examen deed als moeder. En niet alleen ik, maar vooral mijn dochter. Zij hoort deze kinderachtige vergelijkingen met haar nichtje natuurlijk ook steeds.
Normaal slik ik het in. Dan lach ik wat ongemakkelijk of verander ik van onderwerp om de sfeer goed te houden. Maar die dag lukte me dat niet meer. “Nou, fijn voor Cato,” zei ik scherper dan de bedoeling was. “Maar dit is míjn dochter en ik bepaal zelf wel hoe ik haar eten geef.” Mijn schoonmoeder keek me meteen beledigd aan. Ze zette haar kopje koffie neer alsof ík degene was die totaal buiten proportie reageerde. “Je hoeft niet zo aangevallen te doen”, zei ze koeltjes. En toen knapte er iets.
Ik hoorde mezelf ineens praten voordat ik erover nadacht. Over hoe ik doodmoe werd van alle vergelijkingen tussen de kinderen. Dat het nooit goed is bij haar en dat ik geen behoefte had aan ongevraagd commentaar op letterlijk alles wat ik deed als moeder. Mijn stem trilde van frustratie, maar ik kon niet meer stoppen.
Mijn schoonmoeder schoot meteen in de verdediging. Volgens haar moest ik leren minder onzeker te zijn. Die opmerking maakte me alleen nog bozer. Het hele ‘akkefietje’, zoals mijn schoonmoeder het daarna noemde is nu drie weken geleden. Sindsdien hebben we geen contact meer gehad. Hoe het verder gaat? Dat weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik die stomme druiven doormidden blijf snijden.”
Sommige schoonmoeders kennen geen filter. Zo ook de schoonmoeder van Carmen. Na de gender reveal barstte ze in huilen uit, omdat ze helemaal geen kleindochter wilde. Hier lees je haar bizarre verhaal.