Suzanne is samen met haar man Guido en moeder van drie meiden. Lou, Keet en de kleine (ukke)Puk. Om de week schrijft ze over het moederschap en haar tikkeltje chaotische huishouden met liefdevolle grenzen. Van dansen, tot zingen en veel glitterlijm.
“Wij zitten thuis in een benarde situatie. Mijn kinderen zijn bang. Bang voor het monster bovenaan de trap. Waar deze huisgast vandaan is gekomen is mij een raadsel, maar verdomd irritant is het wel. En dan denk je vast: ‘Joh, ze hoeven in principe gemiddeld maar twee keer per dag de trap op/af, dus hoeveel last heb je er daadwerkelijk van?’ Nou dat zal ik je eens vertellen!
Dit angstaanjagende figuur, beest, of wat het ook is, beheerst nogal het dagelijks leven. En nee, niet alleen dat van hen, zeker ook dat van mij. De angst ervoor beperkt zich namelijk niet alleen maar tot het lopen op de trap. Het geeft mijn twee oudste kinderen namelijk al het beven op het moment dat ze naar de wc moeten, die is immers in de gang, naast de trap. Oh en een jas pakken of schoenen, je raadt het al, ook die zijn op de gang, vlakbij de wc, en tja, dus naast de trap.
Dus elke keer als een van de dames richting de gang moet, is er een hoop gedonder en gesmeek: ‘Iemand moet met mij meeeeeeeeee!’ Ik kan je vertellen: dit is op een dag best vaak aan de orde.
Denk maar niet dat als er een onderbroek, sok of zwemtas wordt vergeten dat een van de dames zich vrijwillig opwerpt om deze te halen. ‘Kan jij dit niet doen mama?’ Na wat gemopper en gezucht van mijn kant, rent de oudste nog wel naar boven. Uiteraard met gevaar voor eigen leven, niet door het monster overigens, maar meer door de sok-ren-trap combinatie. Nadat ze deze beproeving heeft doorstaan, zegt ze tegen haar jongere zusje: ‘Jij haalt je eigen sokken maar’. Een soort opoffering van eigen bloed, of een ‘als we gaan, gaan wij met zijn allen ten onder’ mentaliteit.
Als je denkt; oké dit kan met een beetje goed gestructureerde organisatie (lees: geen spullen van boven vergeten) wel voorkomen worden, dan heb je het mis. Het hele angst en beven is zeker niet alleen maar tijdens de reis van boven naar beneden of tijdens de gangmissies. Als onze enge huismakker bovenaan de trap zit, is hij uiteraard erg dicht in de buurt van de badkamer. Even zelfstandig douchen is er dan ook zeker niet bij. ‘Je blijft toch wel hier he?’ Terwijl mijn pannen op het vuur staan en ik dacht even te multitasken. Even plassen ’s avonds? Ik mag mee op deze nachtelijke blaasleging. Lucky me!
“Het is toch te zot voor woorden dat dit een heel leven kan gaan leiden?”
Het meest opvallende en frustrerende aan dit hele verhaal is nog wel dat wanneer de meiden op de plek zijn wat volgens betrouwbare bronnen de vaste verblijfplaats van onze griezel is, dat hun angst als sneeuw voor de zon verdwijnt. Geen spoortje bangigheid voor de overloop zelf, nee, dan zijn het alle omliggende kamers die hen zweet op de rug geeft. Daarom hebben zij zelf een strikt ‘slaapkamerdeuren dicht beleid’ bedacht. Ik denk dat die engerd hier niet doorheen kan ofzo.
Tot op welke hoogte neem je dit soort angsten serieus? Het is toch te zot voor woorden dat dit een heel leven kan gaan leiden? Dit figuur, notabene vast en zeker verzonnen door het oudste kind, moet weg. Begrijp mij niet verkeerd, ik houd wel van een beetje gastvrijheid en het ‘mijn huis is jouw huis’ idee. Maar het is tijd dat deze gast zijn spullen pakt en een ander huis gaat terroriseren. Ik zal de trap beklimmen met gevaar voor eigen leven, strijden tot het bittere einde met als missie het te verjagen. Mama geeft niet op! Ik zeg: ghostbuster pak aan en gaan!”
Lees meer van Suzanne:
Suzanne: ‘Moedermaffia klaar? Zij is mijn favoriete kind’
xSuzanne: ‘Ik voelde me echt als de grootste mislukking onder de moeders’
Suzanne: ‘Ik ben jaloers op hoe zij door het leven gaat’
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Een relatie die goed voelt, geeft energie in plaats van energie te kosten. Het zijn de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, bij wie je je gezien voelt en bij wie je na een gesprek vaak net iets lichter de deur uitloopt. Zulke verbindingen zijn waardevol, maar ontstaan niet vanzelf.
Heeft jouw kind op dit moment krentenbaard? Hij of zij is niet de enige. Het aantal kinderen met deze besmettelijke huidziekte is flink toegenomen vorige week.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Veel mensen om mij heen willen bewust geen kinderen.
Ouders willen het goed doen. Liefst overal tegelijk: gezond eten op tafel, genoeg hobby’s, goede schoolprestaties en vooral een blije kindertijd. En zodra er een beetje stilte of verveling ontstaat, voelt dat voor veel ouders als iets dat meteen opgelost moet worden.
Een samengesteld gezin vormen is altijd spannend. Ook voor Ellen Callebout, de partner van Studio 100-baas Gert Verhulst. In de Vlaamse podcast Peter Van de Veire & De Zandloper vertelt ze over het moment waarop ze Viktor en Marie Verhulst voor het eerst ontmoette.
