Suzanne is samen met haar man Guido en moeder van drie meiden. Lou, Keet en de kleine (ukke)Puk. Om de week schrijft ze over het moederschap en haar tikkeltje chaotische huishouden met liefdevolle grenzen. Van dansen, tot zingen en veel glitterlijm.
“Wij zitten thuis in een benarde situatie. Mijn kinderen zijn bang. Bang voor het monster bovenaan de trap. Waar deze huisgast vandaan is gekomen is mij een raadsel, maar verdomd irritant is het wel. En dan denk je vast: ‘Joh, ze hoeven in principe gemiddeld maar twee keer per dag de trap op/af, dus hoeveel last heb je er daadwerkelijk van?’ Nou dat zal ik je eens vertellen!
Dit angstaanjagende figuur, beest, of wat het ook is, beheerst nogal het dagelijks leven. En nee, niet alleen dat van hen, zeker ook dat van mij. De angst ervoor beperkt zich namelijk niet alleen maar tot het lopen op de trap. Het geeft mijn twee oudste kinderen namelijk al het beven op het moment dat ze naar de wc moeten, die is immers in de gang, naast de trap. Oh en een jas pakken of schoenen, je raadt het al, ook die zijn op de gang, vlakbij de wc, en tja, dus naast de trap.
Dus elke keer als een van de dames richting de gang moet, is er een hoop gedonder en gesmeek: ‘Iemand moet met mij meeeeeeeeee!’ Ik kan je vertellen: dit is op een dag best vaak aan de orde.
Denk maar niet dat als er een onderbroek, sok of zwemtas wordt vergeten dat een van de dames zich vrijwillig opwerpt om deze te halen. ‘Kan jij dit niet doen mama?’ Na wat gemopper en gezucht van mijn kant, rent de oudste nog wel naar boven. Uiteraard met gevaar voor eigen leven, niet door het monster overigens, maar meer door de sok-ren-trap combinatie. Nadat ze deze beproeving heeft doorstaan, zegt ze tegen haar jongere zusje: ‘Jij haalt je eigen sokken maar’. Een soort opoffering van eigen bloed, of een ‘als we gaan, gaan wij met zijn allen ten onder’ mentaliteit.
Als je denkt; oké dit kan met een beetje goed gestructureerde organisatie (lees: geen spullen van boven vergeten) wel voorkomen worden, dan heb je het mis. Het hele angst en beven is zeker niet alleen maar tijdens de reis van boven naar beneden of tijdens de gangmissies. Als onze enge huismakker bovenaan de trap zit, is hij uiteraard erg dicht in de buurt van de badkamer. Even zelfstandig douchen is er dan ook zeker niet bij. ‘Je blijft toch wel hier he?’ Terwijl mijn pannen op het vuur staan en ik dacht even te multitasken. Even plassen ’s avonds? Ik mag mee op deze nachtelijke blaasleging. Lucky me!
“Het is toch te zot voor woorden dat dit een heel leven kan gaan leiden?”
Het meest opvallende en frustrerende aan dit hele verhaal is nog wel dat wanneer de meiden op de plek zijn wat volgens betrouwbare bronnen de vaste verblijfplaats van onze griezel is, dat hun angst als sneeuw voor de zon verdwijnt. Geen spoortje bangigheid voor de overloop zelf, nee, dan zijn het alle omliggende kamers die hen zweet op de rug geeft. Daarom hebben zij zelf een strikt ‘slaapkamerdeuren dicht beleid’ bedacht. Ik denk dat die engerd hier niet doorheen kan ofzo.
Tot op welke hoogte neem je dit soort angsten serieus? Het is toch te zot voor woorden dat dit een heel leven kan gaan leiden? Dit figuur, notabene vast en zeker verzonnen door het oudste kind, moet weg. Begrijp mij niet verkeerd, ik houd wel van een beetje gastvrijheid en het ‘mijn huis is jouw huis’ idee. Maar het is tijd dat deze gast zijn spullen pakt en een ander huis gaat terroriseren. Ik zal de trap beklimmen met gevaar voor eigen leven, strijden tot het bittere einde met als missie het te verjagen. Mama geeft niet op! Ik zeg: ghostbuster pak aan en gaan!”
Lees meer van Suzanne:
Suzanne: ‘Moedermaffia klaar? Zij is mijn favoriete kind’
xSuzanne: ‘Ik voelde me echt als de grootste mislukking onder de moeders’
Suzanne: ‘Ik ben jaloers op hoe zij door het leven gaat’
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Voor ouders is het zo’n moment waarop je hart een klein sprongetje maakt én je je afvraagt waar de tijd gebleven is. Ook bij de familie Cudogham uit Een huis vol is het zover: Twiggy laat de basisschool achter zich en begint aan een heel nieuw avontuur op de middelbare school.
Een halve Kinder Bueno in een broodtrommel: onschuldig tussendoortje of vragen om gedoe? In de schoolapp van Amy ontstond er een flinke discussie over wat kinderen wel en niet mee naar school zouden mogen krijgen.
Een vakantie op de camping met het hele gezin klinkt idyllisch, maar voor Maria (31) zag dat plaatje er in de praktijk heel anders uit. Haar peuter slaapt namelijk slecht op vreemde plekken, dus besloot ze het deze vakantie anders aan te pakken.
Sophie had het nooit van zichzelf verwacht, maar na een zwangerschap en de babyfase weet ze heel zeker: dit nooit meer.
