Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Lees verder onder de advertentie
De Peuter kijkt toe hoe haar vader salade, gebakken aardappelen en vis staat te bereiden. ‘Wat eten we?’ Hoopvol: ‘Pannenkoeken?’
Waar ik me in bochten wring om vriendelijk en invoelend te zijn, of op z’n minst te lijken, houdt onze tweejarige er een heel andere strategie op na. We zijn ergens lunchen met mijn oma. ‘Wil je een tosti met kaas, of met kaas en ham?’ De Peuter heeft haar keuze al gemaakt. ‘Kaas met kippieflee.’ Dat er geen kipfilet op de kaart staat, zal haar worst wezen. Alsof ze mij, de serveerster en iedereen die het horen wil, duidelijk wil maken dat er nog een andere optie bestaat. Namelijk: ik doe niet aan sociaal wenselijk.
Lees verder onder de advertentie
Ook op het gebied van zindelijkheid trekt deze Peuter haar eigen plan. Het is een onderwerp dat ik graag wil laten rusten, zowel op papier als in het echt. Tegelijkertijd is het hét topic waar iedereen iets van lijkt te vinden; dat weet ik nog van onze tijd met de oudste. Na mijn talloze pogingen – van vriendelijk-invoelend, via overenthousiast tot stug doodzwijgen – gooi ik het eens over een andere boeg. ‘Jouw zus was bijna twee toen ze leerde op de wc te plassen. Ze had toen geen luier meer aan en ze was dus nog één.’ Onze jongste heeft er compleet maling aan. ‘O,’ klinkt het opgeruimd. ‘Ikke niet.’
Zelf maak ik zo mijn eigen ontwikkelingen door. Momenteel oefen ik met het naast elkaar laten bestaan van paradoxen. Tegenstrijdige gevoelens horen gewoon bij het leven, leert de theorie me. De praktijk trouwens ook. ‘Ik vind je een boefje én ik hou van je,’ verklaar ik de Peuter de liefde, na één van haar ondeugende uurtjes. In haar reactie bespeur ik helaas geen enkele ambivalentie: ‘Ik hou niet van jou.’
Lees verder onder de advertentie
Haar zus heeft het spel inmiddels beter door. Succesvol aangepast, is misschien de pijnlijke conclusie. Op mijn zoveelste poging mijn grenzen te bewaken, dwingt de Kleuter me op subtiele wijze richting een oplossing die haar beter bevalt. ‘Als je me nu éérst even helpt met die hut, kun je daarna rustig werken.’
En de Peuter? Die trekt zich nergens iets van aan en besluit van de ene op de andere dag dat ze zindelijk is. Alsof ook dat pas lukt zodra je ophoudt rekening te houden met wat anderen ervan vinden.
Als Vince samen met zijn vriendje Owen besluit een cake te bakken, vindt moeder Tessa het een geweldig idee. De jongens willen alles helemaal zelf doen en Tessa laat ze hun gang gaan. Maar wanneer de cake eindelijk klaar is, blijkt er tijdens het bakken iets behoorlijk mis te zijn gegaan.
Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.
Wendy (38) vond het hartstikke lief dat haar dochter Joy (12) haar oma mee uit lunchen vroeg. Zeker omdat haar schoonmoeder regelmatig klaagt dat ze zich eenzaam voelt. Maar toen Joy thuiskwam en vertelde hoe de lunch was verlopen, wist Wendy niet wat ze hoorde.
Gezinsuitbreiding hoeft niet altijd te betekenen dat er rompertjes, luiers en nachtvoedingen aan te pas komen. Bij Simon Keizer en zijn vrouw AnneMarie is namelijk een schattige puppy komen wonen.
Een gezin met één kind kan helemaal compleet voelen, maar soms blijft er voor Monique Hansler (65) toch een verlangen naar meer. Samen met haar partner Peter kreeg ze zoon Mike (33), maar ze had graag nog een tweede kind gekregen.