Rianne: ‘Het is een onderwerp dat ik graag wil laten rusten, zowel op papier als in het echt’

rianne arendsen columnist Eigen beeld
Rianne Arendsen
Rianne Arendsen
Leestijd: 3 minuten

Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.

Lees verder onder de advertentie

De Peuter kijkt toe hoe haar vader salade, gebakken aardappelen en vis staat te bereiden. ‘Wat eten we?’ Hoopvol: ‘Pannenkoeken?’

Waar ik me in bochten wring om vriendelijk en invoelend te zijn, of op z’n minst te lijken, houdt onze tweejarige er een heel andere strategie op na. We zijn ergens lunchen met mijn oma. ‘Wil je een tosti met kaas, of met kaas en ham?’ De Peuter heeft haar keuze al gemaakt. ‘Kaas met kippieflee.’ Dat er geen kipfilet op de kaart staat, zal haar een worst wezen. Alsof ze mij, de serveerster en iedereen die het horen wil, duidelijk wil maken dat er nog een andere optie bestaat. Namelijk: ik doe niet aan sociaal wenselijk.

Lees verder onder de advertentie

Ook op het gebied van zindelijkheid trekt deze Peuter haar eigen plan. Het is een onderwerp dat ik graag wil laten rusten, zowel op papier als in het echt. Tegelijkertijd is het hét topic waar iedereen iets van lijkt te vinden; dat weet ik nog van onze tijd met de oudste. Na mijn talloze pogingen – van vriendelijk-invoelend, via overenthousiast tot stug doodzwijgen – gooi ik het eens over een andere boeg.
‘Jouw zus was bijna twee toen ze leerde op de wc te plassen. Ze had toen geen luier meer aan en ze was dus nog één.’ Onze jongste heeft er compleet maling aan. ‘O,’ klinkt het opgeruimd. ‘Ikke niet.’

Paradoxen

Zelf maak ik zo mijn eigen ontwikkelingen door. Momenteel oefen ik met het naast elkaar laten bestaan van paradoxen. Tegenstrijdige gevoelens horen gewoon bij het leven, leert de theorie me. De praktijk trouwens ook. ‘Ik vind je een boefje én ik hou van je,’ verklaar ik de Peuter de liefde, na één van haar ondeugende uurtjes. In haar reactie bespeur ik helaas geen enkele ambivalentie: ‘Ik hou niet van jou.’

Lees verder onder de advertentie


Haar zus heeft het spel inmiddels beter door. Succesvol aangepast, is misschien de pijnlijke conclusie. Op mijn zoveelste poging mijn grenzen te bewaken, dwingt de Kleuter me op subtiele wijze richting een oplossing die haar beter bevalt. ‘Als je me nu éérst even helpt met die hut, kun je daarna rustig werken.’

En de Peuter? Die trekt zich nergens iets van aan en besluit van de ene op de andere dag dat ze zindelijk is. Alsof ook dat pas lukt zodra je ophoudt rekening te houden met wat anderen ervan vinden.

Meer columns lezen van Rianne? Je vindt ze hier!

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail