Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (53) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en
heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare
als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Een tijdje geleden schreef ik dat ik een vriendin zou helpen bij haar laatste kans om een kindje te krijgen. Het was geen gemakkelijke beslissing, maar gaandeweg kreeg ik steeds meer twijfels en heb ik me teruggetrokken als donor. Dat was geen makkelijk besluit, want voor haar is het vijf voor twaalf. Ik lag er ’s nachts wakker van. Wat als ze door mij haar droom om moeder te worden niet ziet uitkomen? Ik zou mezelf dan niet meer in de spiegel kunnen aankijken.
Ze is 42 en gaat voor haar laatste kans op het moederschap. En ondanks dat ik haar dat uit de grond van mijn hart gun, kon ik er zelf toch niet mee doorgaan. Zoiets kun je alleen doen als alle gevoelslichten op groen staan. Dat stonden ze aanvankelijk ook, maar na een paar maanden doneren zijn er één of twee op rood gesprongen. Dan moet je eerlijk zijn, naar haar en ook naar jezelf. Ik hikte er al een paar weken tegenaan om het haar te vertellen. Hoe vertel je überhaupt zoiets? Hoe zou ze reageren? Zou door mijn besluit haar mogelijkheid om haar droom uit te laten komen compleet vervliegen?
“Zou door mijn besluit haar mogelijkheid om haar droom uit te laten komen compleet vervliegen?”
Toen we weer even bij elkaar kwamen om de voortgang te bespreken, vertelde ze dat ze nog eens had geïnformeerd bij een kliniek en dat ze daar tóch in aanmerking kwam om via een traject zwanger te raken. Door haar leeftijd dacht ze lang dat ze daar al te oud voor was ‘en,’ zo zei ze ‘dat traject wilde ze ook graag proberen’. Dat was het moment dat ik haar vertelde dat ik inmiddels ook sterk geloofde dat dat voor haar de meest geschikte weg was en dat er na twee keer doneren liever geen derde keer zou komen van mij.
Lees ook – Patrick riep in een vlaag van verstandsverbijstering tegen zijn puber: ‘Als je over gaat, koop ik een fatbike voor je!’
Er was namelijk iets anders dan de eerste keer dat ik donor werd voor een vriendin. Het onregelmatige karakter, het wekenlang stand-by staan (ze was nogal onregelmatig in haar cycli), en daarnaast thuis alle ballen hooghouden met de fulltime zorg voor mijn kinderen en mijn kneiterdrukke werkagenda. Ik kon wel dénken en voelen dat ik het doneren er ook nog bij kon hebben, maar in de praktijk voelde dat na twee maanden steeds meer als een last.
Zij liet me het profiel van een donor zien uit Denemarken die ze zou kunnen kiezen en met een diepe opluchting dat haar kansen op haar droom nog springlevend waren, gaf ik haar een innige knuffel. Ik was dankbaar voor haar en opgelucht voor mezelf.
Nu is ze in het proces via een vruchtbaarheidskliniek en wacht ik met heel mijn hart op de dag dat ze me een berichtje stuurt dat ze zwanger is. Dat zou een groot cadeau zijn.
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Iedere ouder doet het wel eens: toegeven. Nog een snoepje, dat ene speelgoedje toch kopen, geen zin in gedoe dus laat maar. Heel normaal. Maar wat als dat geen uitzondering is, maar de standaard?
Er zijn van die momenten waarop je als moeder serieus aan jezelf begint te twijfelen. Ilse weet dat als geen ander: haar dochter kwam iedere dag in een andere outfit thuis.
In de nieuwste beelden van zijn docuserie laat Jorik Scholten, beter bekend als Lil Kleine, een kwetsbare kant zien. En die draait niet om muziek, maar om vaderschap.
Gentle parenting – je komt het overal tegen. Van TikTok tot het schoolplein, iedereen lijkt er een mening over te hebben. Het klinkt mooi: opvoeden met geduld, empathie en zonder straf. Maar is het ook goed voor je kind? Of leren we onze kinderen juist niet om met teleurstellingen om te gaan? Twee opvoedexperts leggen […]
Is er zoiets als de perfecte timing voor broers en zussen? Of is het gewoon: je doet maar wat en hoopt dat het goed uitpakt?
Met lichte slapers kan een avond ineens heel anders verlopen dan gepland. Dat ondervond de 30-jarige Liz, die zichzelf op een avond noodgedwongen twee uur opsloot in de badkamer.