Beeld: van Roxan Fotografie
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
In mijn vorige column beschreef ik hoe de eerste dag verliep die onze adoptiezoons met ons mee zijn gegaan naar ons tijdelijke huis. Geen klein uitstapje meer naar de speeltuin, maar twee voor ons nog vreemde jongens de hele dag thuis. Ik beschrijf graag hoe dit verder verliep.
Terwijl de step en de fiets rijklaar gemaakt worden door papa, is het daarna alweer tijd voor de lunch. Ik ga alvast naar binnen om de boel op te warmen en de tafel te dekken. Papa houd de mannen buiten nog even bezig. Ik roep ze naar binnen, ze nemen onwennig plaats aan de tafel. Er wordt lekker gegeten, maar je voelt ook de ongemakkelijkheid, onzekerheid en ook de haast. Vooral de oudste heeft veel tempo met “leven”. Alles moet eruit gehaald worden, alles moet ontdekt worden, alles moet uitgeprobeerd worden, alle hoeken van het huis moeten onderzocht worden. Er wordt dus snel gegeten, maar gelukkig krijg ik een duim, mama heeft lekker gekookt. Uiteraard is dit nog gewenst gedrag, maar toch ben ik blij. Deze horde is alvast weer genomen.
We zitten in een huis waar ook volop speelgoed aanwezig is. Van tevoren is ons geadviseerd om het rustig op te bouwen met speelgoed. Eén: omdat ze gewoon niets gewend zijn, twee: omdat ze al zo ontzettend veel prikkels krijgen, dat alleen Duplo met een treinbaan en wat buitenspeelgoed al voldoende is. Maar ja, als je vijf en zeven jaar oud bent, ga je natuurlijk op onderzoek uit in een nieuw huis. Kasten worden open getrokken, lades onder bedden worden naar voren geschoven, en er komen vervolgens ladingen aan speelgoed naar boven. Meer dan dat wij gezien hebben de afgelopen dagen.
Ai, ai, ai… De jongens raken volledig overprikkeld. Alles moet gedaan worden, met heel veel haast. Het ene na het andere wordt opengemaakt en op de grond gegooid. Even snel bekeken, als het interessant is even snel mee gespeeld, en op naar de volgende doos. Visjes hengelen, Jenga, puzzels, Dokter Bibber, pistolen, heel veel boeken… Niet handig, maar het overkomt ons en we hebben direct te dealen met de gevolgen.
De dag ervoor zijn er ook kastanjes gevonden in de speeltuin. Als knutselkont had ik natuurlijk geopperd om daar iets mee te knutselen. Onze vertaalster heeft dat gisteren vertaald, en dat was niet tegen dovenmans oren. Er moest na de lunch dus geknutseld worden. Die avond ervoor zijn we zelfs nog opzoek gegaan naar wol en satéprikkers. De wol is niet gelukt, de satéprikkers gelukkig wel. Ook had ik zelf nog wat knutselspullen ingepakt, waaronder leuke wiebeloogjes. Alles wordt op de tafel gelegd, maar ik ben nog bezig met alles uitpakken of er wordt al gestart.
Duidelijk is te zien dat ze knutselen, buiten misschien wat projectjes op school, nooit gedaan hebben. Ze vinden het leuk, maar hebben er de motoriek en het geduld eigenlijk niet voor. Toch lukt het ons om een paar leuke spinnen te maken van de kastanjes. Ze worden trots op de kast neergezet. Daar moeten ze achterblijven, ze gaan niet mee naar het pleeggezin, want we zijn hier tenslotte morgen weer, is de redenering.
Daarna wordt er nog even buiten gespeeld, maar dan is het toch echt weer tijd om de auto in te stappen en naar huis te gaan. Met een lekkere, typisch Hongaarse chocoladereep, stappen we in de auto voor weer een uurtje terugreis. Er wordt al wat uitgetest. De riem los maken, de ramen opendraaien… Gelukkig hebben we de kindersloten inmiddels wel op de deur gedaan. De eerste rit die we met hen deden, kwamen we er halverwege de route zelf achter dat de deuren niet op het kinderslot zaten…
Na een dikke afscheidsknuffel rijden wij weer een uurtje terug naar het huis, we bedenken of we nog iets missen qua boodschappen, rijden weer langs de supermarkt (gelukkig dit keer een kleinere supermarkt) en gooien er vandaag maar even een pizza in voor onszelf. Daarnaast maken we ook weer de lunch voor de volgende dag, want ook dan zijn onze mannen weer hier voor een dagje wennen in ons huis. Dit keer wordt het kippensoep. Het huis ruikt heerlijk naar pizza gemengd met soep. Na het eten proberen we de rust te pakken, en hebben we het samen nog even over “onze” jongens. Het klinkt nog steeds heel onwerkelijk.
Als we ons in die twee dappere mannen proberen te verplaatsen, dan is het onvoorstelbaar wat ze allemaal meemaken. Ik moet nog geregeld terugdenken aan een opdracht die we deden tijdens de “cursus” die je verplicht moet doen voordat je aan dit adoptietraject begint. Ja, er gaat héél veel aan vooraf, waaronder ook een cursus. Die ik overigens niet verkeerd vind om te doen voor alle ouders.
Tijdens die specifieke opdracht moeten we onze ogen dicht doen, en ons inbeelden dat we weer in onze kleuterklas zitten. Je kunt het allemaal wel weer enigszins voor de geest halen. Vervolgens komen er twee vreemde mensen bij de deur staan, hebben een gesprekje met je juf en wijzen naar jou. Vervolgens moet je mee met deze vreemde mensen naar een voor jou onbekende omgeving. Terwijl de cursusleiding levendig verder verteld, zien wij die gebeurtenissen in ons hoofd voorbij komen. Ons verplaatsend in het kind dat het overkomt. Ik kan je vertellen, menig aspirant adoptieouder heeft de tranen in de ogen staan, bij mij rollen ze over mijn wangen…
Meer lezen over het verhaal van Angela en haar gezin? Haar andere columns vind je hier.
Presentatrice Renate Verbaan-Gerschtanowitz (46) brak in 2004 door, nadat ze tijdens de TMF Awards door de kijkers werd verkozen tot nieuwe vj van de populaire muziekzender. Samen met presentator Winston Gerschtanowitz vormt ze al meer dan twintig jaar een stel en hebben ze twee zoons.
Melanie: “Na weken wachten kregen we eindelijk de uitslag van de onderzoeken naar Sara’s aangeboren obesitas. De diagnose bracht meer vragen dan antwoorden. Tot er opeens werd aangebeld en Wendy van Dijk voor onze deur stond.
Een veilig thuis is voor een kind ontzettend belangrijk. Niet alleen omdat de voordeur op slot kan, maar vooral omdat thuis een plek hoort te zijn waar je je emotioneel veilig voelt. Als je ouders voortdurend kibbelen, snauwen of met slaande deuren door het huis gaan, kan dat behoorlijk wat met je doen.
De 8-jarige dochter van Hannah (38) wordt door een medewerker bij de toiletten weggestuurd bij het damestoilet. En de reden vindt ze bizar.
Begin jaren 2000 maakt Nederland kennis met Tooske Ragas (51) als presentatrice van Idols. Niet veel later vindt ze de liefde bij zanger Bastiaan Ragas, wordt ze bonusmoeder en krijgt ze drie dochters. Maar naast alle hoogtepunten maakt ze ook ingrijpende momenten mee.
Na jaren proberen en de zoveelste ivf poging wilde Vera niets liever dan moeder worden. Haar schoonzus Saskia begreep haar verdriet totaal niet en wilde zelf absoluut geen kinderen. Toen juist zij onverwacht zwanger bleek, voelde Vera iets waar ze zich enorm voor schaamde.