Deborah: ‘Veel dingen uit die tijd zou ik nooit meer opnieuw willen meemaken’

column deborah Eigen beeld
Deborah
Deborah
Leestijd: 3 minuten

Deborah (31) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.

Lees verder onder de advertentie

Wie was ik. De vrouw die ik was voordat ik moeder werd. Niet omdat ik haar mis. Maar soms kom je terug op dat moment.

In een oude foto, in een liedje dat ik jaren niet heb gehoord. Gewoon een herinnering die terugkomt. En dan zie ik haar weer. Ze had echt geen idee.

Schuldgevoelens

Geen idee hoe haar leven eruit zou komen te zien. Geen idee hoeveel er zou veranderen. Binnen een aantal jaar twee kinderen zou hebben en dat bijna alles wat ze dacht te weten over zichzelf opnieuw bekeken zou worden.

Toen mijn oudste werd geboren, dacht ik dat mijn leven compleet en mooi was. Maar in plaats daarvan belandde ik in een periode waarvan ik toen niet meer wist hoe ik er ooit weer uit moest komen. Een depressie. Een hoofd dat niet meer deed wat ik wilde. Een moederschap dat anders voelde dan ik had gehoopt. Schuldgevoelens waar ik niet altijd woorden voor had. En terwijl ik zelf probeerde overeind te blijven, veranderde er ook buiten mij van alles.

Lees verder onder de advertentie

Angst en wanhoop

Mijn vader werd ziek. Het voelde soms alsof het leven tegelijkertijd van alle kanten aan me trok. Ik was moeder geworden, maar ik was mezelf onderweg ook ergens helemaal kwijtgeraakt. En toch ging het leven door.

Na een paar jaar een tweede zwangerschap. Een tweede kind. Nieuwe angst, nieuwe hoop, nieuwe vragen.

Als ik daarop terugkijk zie ik hoeveel er veranderd is. Mijn kinderen zijn groter, mijn vader is er niet meer. Ik ben ook niet meer de vrouw van die oude foto’s. Veel dingen uit die tijd zou ik nooit meer opnieuw willen meemaken. Zoals de angst, de wanhoop. Het afscheid niet.

Ingewikkeld

Maar al zou ik mezelf de vraag stellen of ik het allemaal opnieuw zou doen, is het antwoord erg ingewikkeld. Want ik zou niet opnieuw voor die pijn en leegte kiezen. Maar voor mijn kinderen, alles.

Voor hen ben ik door deuren gelopen waarvan ik vroeger niet eens wist dat ze bestonden, heb ik vragen gesteld die ik zelf spannend vond en ben ik blijven zoeken toen ik het antwoord niet meer wist. Voor hen ben ik sterker geweest dan ik mij vanbinnen voelde.

Hun moeder

Dat is wat er uiteindelijk van die vrouw van vroeger is overgebleven. Ze is niet helemaal verdwenen. Ze heeft alleen zoveel meegemaakt dat ze niet meer dezelfde kon blijven. Haar leven is zo anders geworden. Zoveel dingen verloren waarvan ze dacht dat ze nooit zonder kon. Zolang kwijt geweest in een diep dal. Maar uiteindelijk wel twee kinderen voor wie ze alles zou geven. Alles zou doen. Zelfs op dagen waarop ze zelf even niet meer weet hoe.

Lees verder onder de advertentie

Je verliest toch een stukje van wie je was. En je krijgt geen vervanging. Als ik nu naar mijn kinderen kijk, denk ik dat ik daar vrede mee heb. Want die vrouw vroeger wist nog niet wie ze zou worden. Ik nu inmiddels wel een beetje.

Ik ben hun moeder. En voor hen zou ik opnieuw beginnen. Zo vaak als nodig is.

Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail