Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Soms, ineens, klopt er geen bal meer van. Liggen de puzzelstukjes niet alleen door elkaar, maar lijken ze simpelweg niet te passen. Alsof iemand per ongeluk twee verschillende puzzels door elkaar heeft gestrooid. En je het gevoel hebt dat de beeltenis van een degelijk, stilstaand fruitstilleven gecombineerd moet worden met een afbeelding van wilde prairiepaarden, omringd door opstuivend zand. En dan kun je, zoals mijn moeder mij vroeger leerde, netjes bij de randen beginnen en nog zo hard je best doen om de verschillende stukjes in elkaar te leggen. Het past gewoon niet.
De dochter van mijn vriendin werd gediagnosticeerd met een ziekte die eigenlijk alleen zeventigplussers treft. Een ziekte die zelden tot nooit voorkomt bij jonge mensen. Ze belandden ineens in een belachelijk kleine statistiek van leeftijdsgenootjes. En toch was het zo. En dan moet je een puzzel leggen als ouders. Alleen voelde het in hun geval niet alsof iemand twee dozen, maar zes dozen tegelijk voor hun voeten had leeggestort.
Een ernstig ziek kind druist sowieso tegen alles in. Tegen logica. Tegen orde. Ook tegen het idee dat een stukje karton ergens netjes in zou moeten passen. Het ondermijnt elke evolutietheorie die er is. Iedere generatie zou iets moeten winnen ten opzichte van de vorige. Zo had Darwin het uitgeschreven. En niet andersom. Punt uit. Harde stop. Geen discussie. Een ziekenhuisarmbandje om de pols van je kind hoort gewoon niet. Dan honderd keer liever om die van jou, maar niet om die van je kind.
En dan zijn daar de mensen om je heen, die zich geen raad weten met wat ze moeten zeggen. Ik spreek uit ervaring. Want wat zeg je tegen iemand die omringd is door verkeerde puzzelstukjes. De eerste to go to zin is meestal: ‘Als ik iets voor je kan doen, laat het me dan weten.’ Ook ik heb die onhebbelijke zin uitgesproken. Maar op het moment dat het laatste woord over mijn lippen rolde, hoorde ik de leegte ervan. Mijn oerbrein raakte direct in paniek. Hoe kon ik zoiets uitgehold zeggen.
Mijn opvolgende gedachten voerden me terug naar een paar jaar geleden, toen een andere vriendin ernstig ziek was en wij beurtelings avondeten brachten voor de rest van het gezin. Dat was pragmatisch. En emotioneel haalbaar. Voor iedereen. Dus bood ik haar snel aan om iets te koken en langs te brengen. Ze nam het gelukkig aan.
Na de zeer heftige operatie van haar dochter, waarbij het Amerikaanse spreekwoord but not out of the woods nog steeds pijnlijk toepasselijk was, had mijn vriendin wat ademruimte en gingen we samen koffie drinken. Na de medische en praktische informatie kwamen we uit bij dat andere. Die ingewikkelde omgangsvormen als je kind ziek is. De zinnen die mensen zeggen om iets te zeggen. En daar zat voor mij een wijze les. Want ook ik had die ene andere veel voorkomende zin bijna tegen haar gezegd. De ‘Gelukkig-ben-jij-heel-sterk-zin.’ Want dat is mijn vriendin. Sterk. Bijzonder intelligent. Gedreven en inspirerend.
‘Maar’, zegt ze: ‘Sterk zijn is helemaal geen luxe.’ Want mensen die sterk zijn, hebben hun portie in het leven vaak al gehad. Sterk word je niet van gemak, maar van misère. Haar woorden dringen diep tot me door.
Sommigen puzzels zijn moeilijker dan andere, dat blijkt. Maar ik kan wel naast haar blijven zitten, helpen de randen neer te leggen en haar zeggen dat zelfs sterke mensen dit niet alleen hoeven te dragen.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.