Eigen beeld
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? Met een knipoog en een boodschap schrijft Floor over haar belevenissen op school in deze column. Volg haar hier op Instagram.
“Goedemorgen!” Enthousiast begroet ik mijn kleuters die zelfstandig door de gang naar mijn klas ‘De vlinders’ komen gewandeld. De één fris en vrolijk met rode wangen, de ander nog wat slaperig met het haar nog in de slaapstand. Maar bijna allemaal met zin in de dag en blij om de juf weer te zien. Bijna, zeg ik erbij, want Koen heeft (net als ik af en toe overigens) totaaaaaaal geen zin in deze schooldag. Niet ziek, maar gewoon geen zin. Hij wil het liefst thuis bij mama blijven en dat heeft hij net buiten tijdens de barre koude tocht naar school ook twintig keer tegen z’n moeder gezegd.
Om zelfstandigheid te bevorderen bij de kinderen lopen ze zelf de school binnen, zonder ouders. Koen klampte zich bij de hoofdingang huilend aan moeder vast. Moeder smeekte nog bij de directeur die groetend bij de hoofdingang stond: “Mag ik mee naar binnen, want hij heeft het moeilijk vandaag”, maar het antwoord was: “Nee mevrouw sorry, u kunt zwaaien naar Koen bij het raam van de klas”.
Moeder, met tranen in haar ogen: “Hè, wat vervelend Koen, nu moet je alleen naar binnen. Ik snap dat dat een beetje spannend is nu je je niet zo fijn voelt, maar mama mag niet mee naar binnen. Ik zwaai bij het raam, wel terugzwaaien hè?”
Koen sloft met een somber gezicht door de gang richting zijn klas, z’n tas slepend over de grond, wangetjes nog nat van de tranen… Dan ziet hij mij, zijn juf, met een kopje thee bij de klassendeur staan, en ik zet mijn vrolijkste gezicht op. “Goedemorgen Koen!” zeg ik, en ik hurk neer voor hem: “Ik heb een leuke verrassing voor jou, jij bent mijn hulpje vandaag dus je mag zo naast de juf komen zitten.” Koens gezicht klaart op. Als ik ook nog vol overtuiging zeg, als Koen z’n jas uittrekt, dat ik de dino-trui van hem geweldig mooi vind, is Koen z’n boze bui bijna vergeten. Hij hangt zijn jas en tas op en wandelt rechtop naar binnen. Koen kijkt rond en loopt met hernieuwde moed naar het werkje wat al klaarligt voor hem en zijn vriend Noud. Hij focust zich en wil eraan beginnen. Hè fijn, tranen gedroogd, en hernieuwde zin in de dag.
Dan hoort Koen opeens getik tegen het raam van de klas. Koen kijkt richting het getik en daar ziet hij zijn mama staan met een verdrietig gezicht, waarmee ze duidelijk maakt: Ooh lieve Koen, sorry dat je hier moet blijven en mama je achter moet laten. Ik weet hoe erg het is voor jou. Koen loopt richting het raam en reikt met zijn hand naar zijn moeder. Als hij het verdrietige gezicht van mama ziet begint Koen te huilen. Oh ja, denkt hij, ik wilde bij mama blijven.
Ik kom de klas binnen lopen, omdat ik gehuil hoor. Ik tref Koen huilend bij het raam. En mama áchter het raam die wanhopig met haar adem een condens-wolkje maakt op de ruit en er zorgvuldig een hartje in tekent, een pijltje erdoorheen met een M en een K aan weerszijden. Ik probeer Koen te troosten en wil hem meenemen, weg van het raam. Mama blijft staan, tikt nog een keer op het raam en maakt met haar duimen en wijsvingers nog een hartje in de lucht en roept: “Lof joe Koen!”.
Na een tijdje trekt ze zich met moeite weg van het raam en loopt richting de uitgang van het schoolplein. Koen én mij gefrustreerd achterlatend…
Meer lezen over de avonturen van Juf Floor? Je vindt haar andere columns hier.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Francine, die haar zoon niet meer van de opvang durft te halen, uit angst voor wat voor wangedrag hij nu […]
Sabine (41) werkte fulltime, sportte fanatiek en danste door de woonkamer met haar dochters. Tot Long COVID haar leven stillegde. Wat volgde was een zware periode van overleven, rouw en ontdekken hoe ze het moederschap opnieuw vorm moest geven.
Er zijn van die momenten waarop je naar je kind kijkt en ineens denkt: wow, dit is anders dan vroeger. Kinderen die hun grenzen aangeven. Die durven praten. Die zichzelf serieus nemen. En dat is prachtig.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
Er is een trend gaande. Wolletjes. Zo worden kledingstukken en dekentjes van wol genoemd door de moeders die zich erg met deze trend bezighouden.