Beeld: Kek Mama
Op de peuterspeelzaal begint het sociale leven van peuters pas écht. En soms ook hun reputatie. Marianne (33) weet er alles van.
Marianne: “Toen mijn dochter twee was, begon ze vol goede moed op de peuterspeelzaal. Zo’n mijlpaal waar je als ouder een beetje trots en een beetje nerveus van wordt. Ik zag het al helemaal voor me: knutselen met macaroni, liedjes zingen in de kring en misschien zelfs een eerste tekening met een hoofd dat verdacht veel op een aardappel leek. De eerste twee weken hoorde ik eigenlijk alleen maar positieve dingen. Ze deed gezellig mee, had een vriendinnetje gevonden en vond het fantastisch om met andere kinderen te spelen. Dus toen een van de leidsters me na twee weken vroeg of ze me even kon spreken, dacht ik nog: ‘wat lief, vast iets leuks’.
De leidster begon voorzichtig. Dat is meestal geen goed teken. ‘Het gaat eigenlijk heel goed met haar’, zei ze. ‘Maar’, en daar kwam het, ‘we hebben besloten dat ze niet meer naast haar vriendinnetje mag zitten tijdens het eten.’ Blijkbaar was het duo samen ongeveer net zo luidruchtig als twee cafégangers op vrijdagavond. Tijdens het middageten waren ze de Geer en Goor van de peuterspeelzaal. Brood werd een soort bouwmateriaal. Appelstukjes werden verplaatst alsof het schaakstukken waren. En ondertussen lagen ze dubbel van het lachen om grappen die alleen peuters van twee kunnen begrijpen.
Volgens de leidster begon het meestal onschuldig. Eerst werd er een stukje brood bekeken. Dan werd er gegniffeld. Dan werd het stukje brood ineens een vliegtuig. Eten? Dat was duidelijk bijzaak. Ook de rijstwafels met pindakaas beleven niet gespaard. Deze werden standaard onder de tafel geplakt, voor de leidsters om eraf te schrapen. Elke middag zat de helft van hun lunch op (of onder) tafel, een kwart op de grond en een klein deel waarschijnlijk nog in hun haar.
De oplossing van de peuterspeelzaal was uiteindelijk simpel: ze werden uit elkaar gezet tijdens het eten. Mijn dochter en haar partner in crime kregen elk een plek aan een andere kant van de tafel, ver genoeg uit elkaar om broodprojectielen en giechelbuien te voorkomen. Volgens de leidsters werkte het verrassend goed: er werd ineens gegeten in plaats van geëxperimenteerd met zwaartekracht en boterhammen.”
Ook de dochter van Bella heeft wel eens een probleem gehad op school. Haar verhaal lees je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
