Beeld: Kek Mama
Op de peuterspeelzaal begint het sociale leven van peuters pas écht. En soms ook hun reputatie. Marianne (33) weet er alles van.
Marianne: “Toen mijn dochter twee was, begon ze vol goede moed op de peuterspeelzaal. Zo’n mijlpaal waar je als ouder een beetje trots en een beetje nerveus van wordt. Ik zag het al helemaal voor me: knutselen met macaroni, liedjes zingen in de kring en misschien zelfs een eerste tekening met een hoofd dat verdacht veel op een aardappel leek. De eerste twee weken hoorde ik eigenlijk alleen maar positieve dingen. Ze deed gezellig mee, had een vriendinnetje gevonden en vond het fantastisch om met andere kinderen te spelen. Dus toen een van de leidsters me na twee weken vroeg of ze me even kon spreken, dacht ik nog: ‘wat lief, vast iets leuks’.
De leidster begon voorzichtig. Dat is meestal geen goed teken. ‘Het gaat eigenlijk heel goed met haar’, zei ze. ‘Maar’, en daar kwam het, ‘we hebben besloten dat ze niet meer naast haar vriendinnetje mag zitten tijdens het eten.’ Blijkbaar was het duo samen ongeveer net zo luidruchtig als twee cafégangers op vrijdagavond. Tijdens het middageten waren ze de Geer en Goor van de peuterspeelzaal. Brood werd een soort bouwmateriaal. Appelstukjes werden verplaatst alsof het schaakstukken waren. En ondertussen lagen ze dubbel van het lachen om grappen die alleen peuters van twee kunnen begrijpen.
Volgens de leidster begon het meestal onschuldig. Eerst werd er een stukje brood bekeken. Dan werd er gegniffeld. Dan werd het stukje brood ineens een vliegtuig. Eten? Dat was duidelijk bijzaak. Ook de rijstwafels met pindakaas beleven niet gespaard. Deze werden standaard onder de tafel geplakt, voor de leidsters om eraf te schrapen. Elke middag zat de helft van hun lunch op (of onder) tafel, een kwart op de grond en een klein deel waarschijnlijk nog in hun haar.
De oplossing van de peuterspeelzaal was uiteindelijk simpel: ze werden uit elkaar gezet tijdens het eten. Mijn dochter en haar partner in crime kregen elk een plek aan een andere kant van de tafel, ver genoeg uit elkaar om broodprojectielen en giechelbuien te voorkomen. Volgens de leidsters werkte het verrassend goed: er werd ineens gegeten in plaats van geëxperimenteerd met zwaartekracht en boterhammen.”
Ook de dochter van Bella heeft wel eens een probleem gehad op school. Haar verhaal lees je hier.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Monique Westenberg (48) laat op Instagram zien hoe een ochtendroutine met zoon Dré (9) eruit ziet. Één ding is zeker: zonder deze gewoonte gaat Dré niet de deur niet.
Als moeder ben je jarenlang druk met opvoeden. Luiers verschonen, boterhammen smeren, ruzies sussen, grenzen stellen en ondertussen hopen dat je iets goed doet en je later een hechte band hebt met je kind.
Opvoeden draait niet alleen om regels, grenzen en dagelijkse routines. Vaak zijn het juist de eenvoudige uitspraken van ouders die jarenlang blijven hangen. Zinnen die je vroeger misschien met een zucht aanhoorde, maar die later ineens verrassend veel waarheid blijken te bevatten.
Bij opa’s en oma’s horen gezelligheid, spelletjes en stiekem net iets meer snoep dan thuis. Tot een potje Mens Erger Je Niet compleet ontspoort en een kleuter besluit dat het bord blijkbaar óók mee mag doen.
