Beeld: Kek Mama
Op de peuterspeelzaal begint het sociale leven van peuters pas écht. En soms ook hun reputatie. Marianne (33) weet er alles van.
Marianne: “Toen mijn dochter twee was, begon ze vol goede moed op de peuterspeelzaal. Zo’n mijlpaal waar je als ouder een beetje trots en een beetje nerveus van wordt. Ik zag het al helemaal voor me: knutselen met macaroni, liedjes zingen in de kring en misschien zelfs een eerste tekening met een hoofd dat verdacht veel op een aardappel leek. De eerste twee weken hoorde ik eigenlijk alleen maar positieve dingen. Ze deed gezellig mee, had een vriendinnetje gevonden en vond het fantastisch om met andere kinderen te spelen. Dus toen een van de leidsters me na twee weken vroeg of ze me even kon spreken, dacht ik nog: ‘wat lief, vast iets leuks’.
De leidster begon voorzichtig. Dat is meestal geen goed teken. ‘Het gaat eigenlijk heel goed met haar’, zei ze. ‘Maar’, en daar kwam het, ‘we hebben besloten dat ze niet meer naast haar vriendinnetje mag zitten tijdens het eten.’ Blijkbaar was het duo samen ongeveer net zo luidruchtig als twee cafégangers op vrijdagavond. Tijdens het middageten waren ze de Geer en Goor van de peuterspeelzaal. Brood werd een soort bouwmateriaal. Appelstukjes werden verplaatst alsof het schaakstukken waren. En ondertussen lagen ze dubbel van het lachen om grappen die alleen peuters van twee kunnen begrijpen.
Volgens de leidster begon het meestal onschuldig. Eerst werd er een stukje brood bekeken. Dan werd er gegniffeld. Dan werd het stukje brood ineens een vliegtuig. Eten? Dat was duidelijk bijzaak. Ook de rijstwafels met pindakaas beleven niet gespaard. Deze werden standaard onder de tafel geplakt, voor de leidsters om eraf te schrapen. Elke middag zat de helft van hun lunch op (of onder) tafel, een kwart op de grond en een klein deel waarschijnlijk nog in hun haar.
De oplossing van de peuterspeelzaal was uiteindelijk simpel: ze werden uit elkaar gezet tijdens het eten. Mijn dochter en haar partner in crime kregen elk een plek aan een andere kant van de tafel, ver genoeg uit elkaar om broodprojectielen en giechelbuien te voorkomen. Volgens de leidsters werkte het verrassend goed: er werd ineens gegeten in plaats van geëxperimenteerd met zwaartekracht en boterhammen.”
Ook de dochter van Bella heeft wel eens een probleem gehad op school. Haar verhaal lees je hier.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
Sommige dingen kan je als moeder prima mee wegkomen, maar als vader is dat soms net even anders. Dat werd Jeanette pijnlijk duidelijk, toen haar man bijna in elkaar geslagen werd.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Wat als je erachter komt dat je kind op zijn eerste schooldag een half uur lang heeft staan huilen? Milenka ging er met gestrekt been in en lag dus meteen vanaf dag een in conflict met de juf.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
